17/01/2016: Ισλαμοφοβία και καθύβριση Μουσουλμανικού θρησκεύματος δια του τύπου

Ακραίο ισλαμοφοβικό γενικά κατά των Μουσουλμάνων και καθυβριστικό του Ισλάμ άρθρο της Λώρης Κέζα στις 17 Ιανουαρίου 2016, στο οποίο μεταξύ των άλλων περιλαμβάνονται και ψευδείς ισχυρισμοί για φερόμενες πρακτικές στο μουσουλμανικό κόσμο γενικά που όμως ισχύουν μόνο σε ελάχιστες χώρες και άρα δεν αποτελούν απόρροια του Ισλάμ, όπως και για το ότι κάποιοι δήθεν θεωρούν πως πρέπει να γίνονται δεκτές στο δυτικό κόσμο.

BHmagazino

Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2016

Το στίγμα της ανθρωπότητας

Γιατί υπάρχει ανοχή στην καταπίεση των γυναικών στον μουσουλμανικό κόσμο;

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=769665

της Λώρης Κέζα

Υπάρχει δυσκολία συνεννόησης εκεί που η μπούρκα συναντά τη μίνι φούστα. Το ζήτημα ανέκυψε στην επικαιρότητα λόγω της «καταιγίδας της Κολωνίας», δηλαδή μετά τις ομαδικές σεξουαλικές επιθέσεις μεταναστών σε Γερμανίδες το βράδυ της Πρωτοχρονιάς. Ας αφήσουμε τους αριθμούς και τα γεγονότα για να αντιμετωπίσουμε δύο διαφορετικά συστήματα συμβίωσης ανδρών και γυναικών, για να αντιμετωπίσουμε από τη μία τον δυτικό κόσμο και από την άλλη τον μουσουλμανικό. Δεν έχουμε δικαίωμα να πούμε ότι το ένα σύστημα είναι υποδεέστερο του άλλου. Αν το κάνουμε, θα κατηγορηθούμε για υπεροψία και ρατσισμό.

Και στα δύο συστήματα υπάρχουν ηθικοί κώδικες που καθορίζουν τη θέση της γυναίκας. Ο μουσουλμανικός κόσμος καταπιέζει τη γυναίκα με ανήκουστες πρακτικές. Ανήκουστες για τον δυτικό κόσμο. Για να εργαστεί μια γυναίκα πρέπει να πάρει άδεια από τον σύζυγο. Ο σύζυγος απολαμβάνει την πολυγυνία, ενώ οι γυναίκες οφείλουν να μοιραστούν τον άνδρα με όσες εκείνος κρίνει, έως τέσσερις. Η γυναίκα δεν έχει δικαίωμα να ταξιδέψει ή να κυκλοφορήσει στον δρόμο χωρίς άνδρα συγγενή. Υποχρεούται να καλύπτει το σώμα, ενίοτε και το πρόσωπο.

Αυτές τις πρακτικές καλούμαστε να τις σεβαστούμε ως κώδικες μιας διαφορετικής κοινωνίας. Δεν υπάρχει αντικειμενικό κριτήριο για να πούμε ότι μια πρακτική είναι λάθος εντός του συστήματος όπου εφαρμόζεται. Αλλωστε, ποιος θα κρίνει ένα σύστημα καλύτερα από το σύστημα αυτό καθαυτό; Αν αποδεχτούμε όλα αυτά τα ωραία και ανοιχτόμυαλα, οφείλουμε να δεχτούμε ως σωστές όλες τις πρακτικές που αναδείχτηκαν από όλα τα κοινωνικά συστήματα. Πάμε, λοιπόν, εκατό χρόνια πίσω και να πούμε ένα μεγάλο «μπράβο» στον δυτικό κόσμο, ο οποίος δεν προέβλεπε τη συμμετοχή των γυναικών στις εκλογές. Πάμε πίσω για να πούμε ένα «μπράβο» για την ελληνική θεσμοθετημένη πρακτική της προίκας. Πάμε πίσω για να πούμε ένα «μπράβο» στα δύο μισθολόγια και στις χαμηλότερες αμοιβές των γυναικών.

Αλλάζουμε πεδίο. Αποδεχτήκαμε, λοιπόν, ότι κάθε πολιτισμός κρίνεται μέσα από τους δικούς του κανόνες. Αρα ήταν πολύ σωστοί οι νόμοι του Δράκοντα στην αρχαία Αθήνα, οι νόμοι που επέτρεπαν τη δολοφονία σκλάβου από τον αφέντη. Η δουλεία με βάση τη σχετικότητα του πολιτισμού είναι μια αποδεκτή πρακτική. Κατόπιν να διαβάσουμε την «Καλύβα του μπαρμπα-Θωμά». Ας μη γίνουμε υστερικοί με τις βαμβακοφυτείες, με το μαστίγωμα των μαύρων, ας μη φρίττουμε με τις απαγωγές και την εμπορία ανθρώπων από την Αφρική. Και αυτά ανθρώπινες πρακτικές είναι, οι οποίες προέκυψαν από έναν πολιτισμό, μια ορισμένη ιστορική στιγμή.

Οι Αθηναίοι του Περικλή και οι Νότιοι της Αμερικής είχαν πλείστα όσα επιχειρήματα για να αποδείξουν ότι η σκλαβιά είναι κοινωνική επιλογή. Μια επιλογή που αντιμετωπίζει ανθρώπους ως κατώτερους των άλλων λόγω της οικογενειακής καταγωγής ή λόγω χρώματος. Μια επιλογή που περιορίζει τις ελευθερίες και καταπατά αυτά που αποκαλούμε ανθρώπινα δικαιώματα. Στην περίπτωση που νιώσουμε την ανάγκη να καταδικάσουμε αυτές τις μορφές σκλαβιάς, θα πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί υπάρχει ανοχή στην καταπίεση των γυναικών στον μουσουλμανικό κόσμο. Ναι, είναι ένα άλλο σύστημα, ναι είναι σεβαστό στο σύνολο, με την Ιστορία, με τις γενικές αρχές, πλην όμως υπάρχει στρέβλωση. Η θέση των γυναικών στην ισλαμική κοινωνία είναι ολωσδιόλου ατιμωτική για την ανθρωπότητα.

Υπάρχει μια απαίτηση της πολιτικής ορθότητας να σεβόμαστε τον μουσουλμανικό κόσμο όπως είναι. Να σεβόμαστε δηλαδή την κοινωνία που γαλουχεί τον άνδρα ώστε να βλέπει ως ατιμασμένες όποιες γυναίκες δεν ακολουθούν τους προκαθορισμένους κανόνες. Να σεβόμαστε την κοινωνία που ανέχεται οι άνδρες να πασπατεύουν και να χουφτώνουν χάρη στη ρατσιστική γενίκευση «όλοι οι αλλοδαποί είναι καλοί». Οχι, λοιπόν, κανένας σεβασμός για καμία κοινωνία που προάγει και ενθαρρύνει την καταπίεση.

Advertisements

13/01/2016: Ομοερωτοφοβική επίθεση στην Πατησίων, Αθήνα

Το ΕΠΣΕ δέχθηκε την ακόλουθη καταγγελία για ομοερωτοφοβική επίθεση στις 13 Ιανουαρίου 2016:

«Τα ξημερώματα της Τετάρτης 13/01/2016 περπατώντας επί της Πατησίων με κατεύθυνση τα Πατήσια εγώ (Αντωνίου Δαμιανός) και ο Μέτος Στάθης (στο εξής Μ.Σ.) συναντάμε δύο άγνωστα άτομα τα οποία προσπερνάμε –ύστερα από ένα περίεργο βλέμμα του ενός εξ αυτών με αποδέκτη εμένα. Συνεχίζοντας να περπατάμε δυο άλλα άγνωστα άτομα εμφανίζονται κατευθυνόμενοι προς εμάς, μας προσπερνούν και συναντιούνται με τους άλλους δυο που είχαν παραμείνει πίσω μας. Οι τέσσερις τους, πλέον, βρίσκονται πίσω μας. Εγώ και ο Μ. Σ. στεκόμαστε στη βιτρίνα του γωνιακού καταστήματος με την επωνυμία “BERTOLUCCI” στην οδό Πατησίων 96 και Κοδριγκτώνος. Σχεδόν ακαριαία εκείνος με τον οποίο τα βλέμματα μας είχαν διασταυρωθεί μου επιτέθηκε (περίπου στις 3:00 πμ) ρίχνοντάς με στο έδαφος και δίνοντας μου μπουνιές αποκλειστικά στο κεφάλι. Έχοντας πάρει μια κάποια στάση άμυνας συνέχιζε να χτυπά στο κεφάλι, ενώ ταυτοχρόνως είπε χαμηλόφωνα τη λέξη “κινητό”. Πετώντας του το κινητό μου ο ίδιος δεν το παίρνει αμέσως συνεχίζοντας τις μπουνιές και τραβώντας μου, ύστερα, τα μαλλιά. Ο Μ. Σ. αρχίζει να φωνάζει βοήθεια. Η επίθεση συνεχίζεται με την ίδια μορφή και σταματά ύστερα από κάποια δευτερόλεπτα όπου και έφυγε με τους υπόλοιπους τρεις με βήμα αργό, σταθερό και με περίσσεια ψυχραιμία. Από την αρχή της επίθεσης ως και το τέλος της ο ένας από τους τέσσερις παρακολουθούσε ψύχραιμος, οι άλλοι βρίσκονταν πάνω από τον κύριο θύτη σε μια κατάσταση “τελείωνε να φύγουμε”, ενώ δεν επιτέθηκαν με κανέναν τρόπο στον Μ. Σ.. Λίγα λεπτά μετά το τέλος της επίθεσης επικοινωνούμε με την Άμεση Δράση (περίπου στις 03:05 πμ) αλλά ταυτόχρονα στην Κοδριγκτώνος συναντάμε περιπολία της ομάδας ΔΙΑΣ και η κλήση τερματίζεται. Ο Μ. Σ. εξηγεί στους αστυνομικούς πως δεχθήκαμε-δέχθηκα επίθεση πριν από λίγο. Εξηγώ πως επιτέθηκαν μόνο σε εμένα χτυπώντας με στο κεφάλι έξω από το κατάστημα και πιστεύω πως η επίθεση έγινε με κίνητρο τα χαρακτηριστικά φύλου μου και δεν φαίνεται να είναι αυτό της ληστείας, αφού ο Μ. Σ. κρατούσε μια τσάντα και δεν δέχθηκε επίθεση, ενώ προσθέτω πως είχα δεχθεί από τον κύριο θύτη ένα περίεργο βλέμμα. Μου ζητάνε περιγραφή του κινητού και των δραστών την οποία τους δίνω. Ακόμη τους λέω πως οι θύτες κινούνται αργά στην Πατησίων με κατεύθυνση τα Πατήσια και πιθανότατα θα τους προλάβουν. Μας συμβουλεύουν να πάμε στο Τ.Α. Κυψέλης να καταθέσουμε μήνυση και αποχωρούν προς την κατεύθυνση που τους έδωσα. Καθώς συνεχίζουμε επί της Πατησίων με σκοπό να πάμε στο Τ.Α. Κυψέλης, στην οδό Πατησίων 140 βλέπουμε τους αστυνομικούς να έχουν ακινητοποιήσει πιθανότατα τέσσερα άτομα. Αποφύγαμε να περάσουμε από εκεί, διότι ήμασταν και οι δυο αγχωμένοι λόγω της επίθεσης. Φτάνοντας στο Τ.Α. Κυψέλης, εξηγώντας το περιστατικό σε έναν αστυνομικό, αλλά και τονίζοντας πως πιστεύω ότι η επίθεση έγινε λόγω των χαρακτηριστικών φύλου μου ο αστυνομικός μας απαντά να έρθουμε το πρωί, γιατί υπάρχουν πέντε αυτόφωρα. Περίπου στις 12:00 το πρωί της ίδιας μέρας ξεκινάει η διαδικασία της μήνυσης –η οποία κράτησε σχεδόν τρεις ώρες. Ο αξιωματικός υπηρεσίας μας ζήτησε να του περιγράψουμε το περιστατικό (στο οποίο αναφέρω ότι δεν πιστεύουμε πως υπάρχει μόνο το κίνητρο της ληστείας) και ύστερα άρχισε να συμπληρώνει τα στοιχεία της υπόθεσης στην τυποποιημένη φόρμα της μήνυσης. Πριν τελειώσει τον ρωτώ αν γίνεται να βάλουμε το ρατσιστικό κίνητρο εξηγώντας πως υπήρχε ένα έντονο βλέμμα πριν την επίθεση, αλλά και του ότι η επίθεση έγινε αποκλειστικά σε ‘μένα ενώ ο Μ. Σ. κρατούσε τσάντα. Μου εξηγεί πως μπορεί να ισχύει, αλλά δεν μπορεί να αποδειχθεί και αρά δεν θα το καταγράψει. Στη συνέχεια κατέθεσε ο Μ.Σ. Ακόμη, συμφώνησα να εξεταστώ από ιατροδικαστή και να δούμε με τον Μ. Σ. φωτογραφίες σεσημασμένων κακοποιών που συμφωνούν με τις περιγραφές μας και μας δόθηκαν τα απαραίτητα παραπεμπτικά. Όταν ρώτησα τον αξιωματικό υπηρεσίας για το που θα κάνω την εξέταση μου απάντησε σε οποιοδήποτε εφημερεύον νοσοκομείο. Η πληροφορία του δεν ήταν σωστή, αφού δεν παρέχεται ιατροδικαστική εξέταση από εφημερεύοντα νοσοκομεία καθώς έμαθα τηλεφωνικά από την Ιατροδικαστική Υπηρεσία Αθηνών. Την ίδια μέρα το απόγευμα επισκέφτηκα κατάστημα του παρόχου του τηλεφωνικού μου αριθμού όπου και κλείδωσα την κάρτα SIM του κινητού που μου αφαίρεσαν. Την Πέμπτη 14/01/2016 δεν καταφέραμε να αναγνωρίσουμε κανένα άτομο από όσα μας υποδείχθηκαν και εξετάστηκα από τον ιατροδικαστή της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών (Αναπαύσεως 10). Ενημέρωσα τον ιατροδικαστή για το περιστατικό, με ρώτησε που πονάω, αν έχω αμυχές και σε επίπεδο κυρίως διαλόγου (με ακούμπησε μόνο για να πιάσει μια αμυχή στην πλάτη, ποτέ άλλοτε και πουθενά αλλού) σημείωσε το τι διέγνωσε και μου είπε πως θα στείλει υπηρεσιακώς τις διαπιστώσεις του. Αμέσως μετά πήγα στο Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών Γ. Γεννηματάς στο οποίο διαγνώστηκα με αμυχές στην πλάτη, κακώσεις στο κεφάλι και ύστερα από ακτινογραφία στον αυχένα μου συνέστησαν να βάλω κολάρο. Την ίδια μέρα το απόγευμα αγόρασα νέα κάρτα SIM με τον τηλεφωνικό αριθμό που είχα. Την Παρασκευή 15/01/2016 περνώντας από το σημείο που έγινε η επίθεση ανακαλύπτω με τον Μ. Σ. κάμερα ασφαλείας του διπλανού καταστήματος από αυτό που σημειώθηκε το περιστατικό και πηγαίνουμε στο Α.Τ. Κυψέλης να γνωστοποιήσουμε το στοιχείο. Ο αξιωματικός υπηρεσίας μας είπε να περιμένουμε και θα γίνει συμπληρωματική κατάθεση. Κάποια ώρα αργότερα, ένας αστυνομικός μας ρώτησε για το στοιχείο και αναφέρω πως θα ήθελα να προστεθεί και το ρατσιστικό κίνητρο. Συμφώνησε να γίνει συμπληρωματική κατάθεση προτείνοντας να περιμένουμε. Όταν μας κάλεσαν, ο αξιωματικός υπηρεσίας σημείωσε τα σχετικά με την κάμερα ασφαλείας, μας είπε πως επειδή είναι δύσκολο να βρεθούν και επειδή κινούμαστε στην περιοχή αν τους δούμε κάπου να καλέσουμε την Άμεση Δράση και μου συνέστησε να περάσω την επόμενη μέρα για την συμπληρωματική κατάθεση λόγω φόρτου εργασίας. Στις 08/02/2016 ο αστυνομικός του ΤΑ Κυψέλης με ενημέρωσε πως η ιατροδικαστική υπηρεσία δεν είχε στείλει κανένα έγγραφο!».

Ο χειρισμός από το ΤΑ Κυψέλης ήταν απαράδεκτος αφού παρά τον προφανή ρατσιστικό χαρακτήρα της επίθεσης δεν επιδίωξε την εμπλοκή της Υπηρεσία Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας ούτε δέχθηκε να καταγραφεί το ρατσιστικό κίνητρο. Ολιγώρησε δε με αποτέλεσμα το υλικό από την κάμερα που υπήρχε να χάθηκε. Άρα προκύπτει πρόθεση της ΕΛ.ΑΣ. να μη βρεθούν οι δράστες. Για το λόγο αυτό πρέπει να υπάρξει πειθαρχικός και ποινικός έλεγχος των υπευθύνων και προφανώς η προανάκριση να αφαιρεθεί από την αντικειμενικά αναξιόπιστη αστυνομία και να ανατεθεί σε εισαγγελικούς και δικαστικούς λειτουργούς καθώς και να δοθεί εντολή να περιληφθεί η έκθεση της ιατροδικαστικής στη δικογραφία.

Τα θύματα ανέθεσαν την εκπροσώπησή τους­ στο ΕΠΣΕ. Μετά από συμβουλές του, πρώτα πήραν έγγραφο από το ΤΑ Κυψέλης στις 27 Ιανουαρίου 2016 για τον αριθμό 1052/6/2 της δικογραφίας που σχηματίσθηκε και στη συνέχεια έγγραφο από τη Wind πως οι δράστες δεν έκαναν καμιά κλήση από το κλεμμένο κινητό, γεγονός που επιβεβαιώνει πως κίνητρό τους ήταν ο ρατσισμός και όχι η κλοπή και χρήση του κινητού.

10/01/2016: Ομοερωτοφοβική επίθεση, με άστοχη ρίψη κοτρώνας, στο λιμάνι Θεσσαλονίκης

Η καταγραφή του περιστατικού:

”Σήμερα ξημερώματα Κυριακής 10/01/2016 βίωσα για άλλη μια φορά τι θα πει ρατσισμός… επικίνδυνος ρατσισμός. Ήμασταν στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, εκεί όπου υπάρχουν κάτι σαν ξαπλώστρες για να κάτσεις, μαζί με ένα άλλο παιδί, με το οποίο ξαπλώναμε ανταλλάσσοντας φιλιά ελπίζοντας χωρίς να προκαλούμε. Ήταν γύρω στις 4 με 5 το πρωί όταν μια παρέα ‘αντρών’ πέρασε όχι από πολύ κοντά μας αρχίζοντας να χλευάζουν και να κάνουν σχόλια. Δεν ήταν αυτό όμως το θέμα. Μέσα σε διάστημα 5 δευτερολέπτων αφότου ξεκίνησαν να βρίζουν, ο ένας από αυτούς πέταξε μία πέτρα 1-2 κιλών πάνω μας, η οποία ευτυχώς χτύπησε στην ξαπλώστρα λόγω ουγκανικής αστοχίας και πήρε σύρριζα τα κεφάλια μας. Οι ‘άντρες’ αυτοί αμέσως έφυγαν, δίνοντάς μας ελάχιστο χρόνο να ξεπεράσουμε το σοκ και να τους πάρουμε στο κατόπι, οπότε τους χάσαμε.”