Στις 21 Δεκεμβρίου 2017, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) δημοσίευσε την απόφασή του στην υπόθεση Gjikondi και άλλοι κατά Ελλάδας καταδικάζοντας την Ελλάδα για παραβίαση του διαδικαστικού σκέλους του άρθρου 2 (δικαίωμα στη ζωή) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) λόγω της απαράδεκτης διερεύνησης του πιθανότατα ρατσιστικού φόνου του Αλβανού υπηκόου Luan Berdellima τον Αύγουστο 2004. Τη σχετική προσφυγή στο ΕΔΔΑ είχε υποβάλλει το 2010 το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ), το οποίο είχε προηγουμένως χειρισθεί μόνο του την υπόθεση ενώπιον των ελληνικών δικαστηρίων και άλλων αρχών (2004-2010), όπως και χειρίστηκε και την αντιδικία με την Ελληνική Κυβέρνηση ενώπιον του ΕΔΔΑ (2016-2017): στο κείμενο της απόφασης υπάρχουν 21 αναφορές στο ΕΠΣΕ. Τα γεγονότα και το σκεπτικό της απόφασης αναφέρονται στο δελτίο τύπου του ΕΔΔΑ που ακολουθεί, σε μετάφραση του ΕΠΣΕ. Πολύ περισσότερα αναφέρονται σε άρθρο του Ιού στην Ελευθεροτυπία το 2007 και στην επιστολή του ΕΠΣΕ στις εισαγγελικές αρχές το 2010.
1. Αποσιώπηση από τα αλβανοφοβικά ΜΜΕ
Απολύτως κανένα ελληνικό έντυπο ή ηλεκτρονικό ή διαδικτυακό ΜΜΕ δεν μετέδωσε έστω την είδηση της καταδίκης αυτής. Αντίθετα, πέντε εβδομάδες νωρίτερα, για την καταδίκη της Ελλάδας για ακριβώς τους ίδιους λόγους (παραβίαση του διαδικαστικού σκέλους του άρθρου 2 – δικαίωμα στη ζωή – λόγω απαράδεκτης διερεύνησης του θανάτου του Κώστα Τσαλικίδη) στην υπόθεση Τσαλικίδης και άλλοι κατά Ελλάδας υπήρξαν αναρίθμητα δημοσιεύματα μόλις δημοσιεύθηκε εκείνη η απόφαση. Μερικές ημέρες αργότερα δε η Εισαγγελία Εφετών Αθηνών διέταξε την ανάσυρση της δικογραφίας και την εκ νέου διερεύνηση από εισαγγελέα εφετών. Η σιωπή των ελληνικών ΜΜΕ είναι εύλογο να αποδοθεί στην διαχρονική αλβανοφοβία τους, αφού και παρελθούσες αποφάσεις του ΕΔΔΑ για παράδειγμα για το φόνο του Αλβανών Gentjan Celniku είχαν αποσιωπηθεί, όπως είχαν αποσιωπηθεί οι καταδίκες για παραβιάσεις δικαιωμάτων Ρομά λόγω της επίσης διαχρονικής τσιγγανοφοβίας.
2. Ρόλος Εισαγγελίας Εφετών Αθηνών στη συγκάλυψη που οδήγησε στην καταδίκη
Η Εισαγγελία Εφετών Αθηνών, είναι πολλαπλά εμπλεκόμενη στη συγκάλυψη του φόνου του Luan Berdellima, με τη μη επίδοση των παραπεμπτικών βουλευμάτων του Συμβουλίων Εφετών Αθηνών στους πολιτικώς ενάγοντες, με την κατά πολύ χειρότερη παράνομη κλήση της αδελφής του θύματος και μη κλήση των γονέων του, όλων πολιτικώς εναγόντων, στη δίκη στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο που έγινε ερήμην τους και οδήγησε σε απαλλακτική απόφαση – συγκάλυψη του φόνου, καθώς και την ψευδή βεβαίωση προς το ΕΔΔΑ ότι η αδελφή του θύματος είχε κληθεί στη δήθεν μοναδική διεύθυνση που είχε δηλώσει το 2004, ενώ είχε δηλωθεί αλλαγή διεύθυνσης το 2007. Το τελευταίο ψεύδος επανέλαβε προς το ΕΔΔΑ και το Πρωτοδικείο Θηβών που έκανε τη δίκη στην πρωτοείσακτη ημερομηνία ερήμην της πολιτικής αγωγής (την οποία δεν ανέφερε καν στην απόφαση) και ερήμην των αυτοπτών μαρτύρων με προφανή πρόθεση να αθωώσει τον κατηγορούμενο. Όπως φαίνεται και στο τμήμα της απόφασης του ΕΔΔΑ για τη μη διερεύνηση του ρατσιστικού κινήτρου, το θύμα και οι φίλου του αυτόπτες μάρτυρες είχαν αποκληθεί από τους δράστες του φόνου “κωλοαλβανοί,” άποψη που προφανώς συμμερίζονταν έστω μερικά όλοι/ες εκείνοι/ες οι αστυνομικοί και δικαστικοί λειτουργοί που συνέβαλαν στη συγκάλυψη του φόνου και τελικά στην καταδίκη της Ελλάδας.
3. Ρόλος άλλων αστυνομικών και δικαστικών αρχών στη συγκάλυψη
Πάμπολλες άλλες αρχές συνέβαλαν στη συγκάλυψη που οδήγησε στην καταδίκη της Ελλάδας.
Πρώτα από όλα η ΕΛ.ΑΣ. που δεν διέταξε διερεύνηση του αρχικά βαρύτατου τραυματισμού και στη συνέχεια θανάτου του θύματος τον Αύγουστο 2004, αν και στο επεισόδιο ήταν παρόντες αστυνομικοί της παρακείμενης ΓΑΔΑ (ένας από αυτούς φέρεται να ήταν ο “άγνωστος δράστης” της επίθεσης στο θύμα), οι οποίοι όμως ποτέ δεν κλήθκαν να καταθέσουν. Αν δεν είχε κάνει μήνυση ο φίλος του θύματος και αυτόπτης μάρτυρας, δεν θα γινόταν διερεύνηση του φόνου του “κωλοαλβανού.” Επίσης, όπως επισημαίνει το ΕΔΔΑ, οι ανακριτές αστυνομικοί κράτησαν στα συρτάρια τους τη δικογραφία επί ένα χρόνο και κάλεσαν για πρώτη φορά το δεύτερο δράστη ένα χρόνο μετά το συμβάν! Όταν δε πήραν κατάθεση στην Κακκαβιά από έναν αυτόπτη μάρτυρα, χρησιμοποίησαν για μεταφραστή έναν Αλβανό μπογιατζή που έφεραν μαζί τους από την Αθήνα (!) και έβαλαν στο στόμα του μάρτυρα ψεύδη για να αποσείσουν τον αρχικό και επαναληφθέντα αργότερα (βλέπε παρακάτω) ισχυρισμό του πως ο βασικός δράστης του φόνου ήταν αστυνομικός. Επιπρόσθετα, δύο αστυνομικοί βεβαίωσαν ψευδώς πως η αδελφή του θύματος έμενε το 2009 στη διεύθυνση όπου έμενε το 2004 ενώ στο μεταξύ είχε δηλώσει δύο αλλαγές διεύθυνσης, το 2005 και το 2007, ώστε να επιδώσουν στην παλαιά διεύθυνση την κλήτευσή της στη δίκη.
Θλιβερότερος είναι ο ρόλος του Αρείου Πάγου που το 2010-2011 εξέτασε τις καταγγελίες του ΕΠΣΕ μέσω Προέδρου Εφετών Αθηνών (δηλαδή συναδέλφου των κατηγορούμενων Εισαγγελέων Εφετών Αθηνών!) για όλα αυτά (επισυνάπτονται) και αποφάνθηκε πως ήταν αβάσιμες αρχειοθετώντας την αναφορά. Πολλά από αυτά αναφέρονται από το ΕΔΔΑ ως συμβάλλοντα στην καταδίκη της Ελλάδας.
Νωρίτερα, καταγγελία του 2005 για καθυστέρηση της προανάκρισης που παράτυπα συνέχιζε η ΕΛ.ΑΣ. αντί να ανατεθεί σε ανακριτή, καθυστέρηση που είχε στόχο τη συγκάλυψη με δεδομένη την καταγγελία πως δράστης ήταν αστυνομικός όπως είχε γράψει στις 25 Ιουλίου 2005 το Βήμα (“Δεν εκδόθηκε ακόμη ένταλμα σύλληψης για τους «μπράβους» που πριν από έναν χρόνο δολοφόνησαν με ιδιαίτερη αγριότητα τον Λουάν Μπερντελίμα Σκοτώνουν (Αλβανό) και δεν πληρώνουν! Οι παραλείψεις της ΕΛ.ΑΣ. και η άνωθεν συγκάλυψη της υπόθεσης… Στελέχη του αστυνομικού μεγάρου της λεωφόρου Αλεξάνδρας απέδιδαν την υποτονική αντίδραση των συναδέλφων τους σε ένα ασυνήθιστο τηλεφώνημα που λέγεται ότι δέχθηκαν από μέλος της κυβέρνησης, το οποίο έχει λόγο στο υπουργείο της οδού Κατεχάκη!”) μετά από προκαταρκτική εξέταση έβαλαν στο αρχείο Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών και Εισαγγελία Εφετών Αθηνών το … 2009.
4. Ρόλος των κυβερνήσεων
Τα παραπάνω έγιναν την περίοδο 2004-2010 και ήταν σε γνώση των τότε διαδοχικών κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ που τα ενέκριναν. Η αντιδικία στο ΕΔΔΑ όμως έγινε μεταξύ 2017-2017 από τη σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η καταδίκη του ΕΔΔΑ είναι λοιπόν και καταδίκη των κυβερνήσεων αυτών.
Δελτίο Τύπου Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιώματα του Ανθρώπου
21.12.2017
Η έρευνα για τη δολοφονία ενός Αλβανού στην κεντρική Αθήνα δεν πληρούσε τις διαδικαστικές απαιτήσεις που ορίζονται στο άρθρο 2 της Σύμβασης
Στη σημερινή απόφασή του στην υπόθεση Gjikondi και άλλοι κατά Ελλάδας (προσφυγή 17249/10), το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έκρινε ομόφωνα ότι υπήρξε παραβίαση του Άρθρου 2 (δικαίωμα στη ζωή) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου στο διαδικαστικό σκέλος της.
Η υπόθεση αφορούσε τη δολοφονία του Αλβανού υπηκόου Luan Berdellima από άγνωστο άτομο στο κέντρο της Αθήνας. Οι προσφεύγοντες είναι οι γονείς και η αδελφή του αποθανόντος.
Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι οι προσφεύγουσες δεν είχαν εμπλακεί στη διεξαγωγή της έρευνας για το θάνατο του συγγενή τους, στο βαθμό που απαιτείται βάσει του διαδικαστικού σκέλους του άρθρου 2 της Σύμβασης, ότι οι αρμόδιες αρχές δεν είχαν εξετάσει την υπόθεση με την απαιτούμενη επιμέλεια, και ότι το ζήτημα της ύπαρξης ρατσιστικού κινήτρου δεν είχε εξεταστεί.
Το Δικαστήριο έκρινε επίσης ότι δεν υπήρχαν στοιχεία που να επιτρέπουν στο Δικαστήριο να συμπεράνει ότι το κράτος δεν εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 34 της Σύμβασης (δικαίωμα ατομικής προσφυγής).
Κύρια γεγονότα
Οι προσφεύγοντες, ο Sefit Berdellima και η Violeta Berdellima, καθώς και η Ana Gjikondi είναι Αλβανοί υπήκοοι οι οποίοι γεννήθηκαν το 1938, 1948 και 1972 αντίστοιχα και ζουν στο Gramsh (Αλβανία). Είναι οι γονείς και η αδελφή αντίστοιχα του Luan Berdellima, ο οποίος σκοτώθηκε στο κέντρο της Αθήνας στην Αθήνα
2004 από άγνωστο άτομο.
Στις 11 Αυγούστου 2004, ο Luan Berdellima και δύο άλλοι Αλβανοί υπήκοοι (V.D. και I.S.) είχαν προφορική φιλονικία με τον Ι.Λ. έξω από μια πιτσαρία στο κέντρο της Αθήνας. Ο I.Λ. έπειτα έφυγε από το σημείο της φιλονικίας. Κάποια στιγμή αργότερα την ίδια μέρα, ο Luan Berdellima επέστρεψε στην πιτσαρία για να συναντηθεί με το φίλο του V.D. Χτυπήθηκε στο πρόσωπο από έναν άνδρα που είχε κατέβει από μια μοτοσικλέτα, και αφέθηκε ξαπλωμένος στο έδαφος χωρίς αισθήσεις. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και υπέκυψε στα τραύματά του στις 25 Αυγούστου 2004.
Στις 26 Αυγούστου 2004, ο V.D. υπέβαλε μήνυση στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών κατά του I.Λ. και ενός άγνωστου ατόμου, ισχυριζόμενος ότι ήταν οι δράστες της επίθεσης. Εξήγησε, ειδικότερα, ότι κατά τη διάρκεια της φιλονικίας τους ο I.Λ. τους είπε, με απειλητικό τόνο, “θα μάθετε ποιος είμαι και τι θα κάνω για εσάς και θα λυπηθείτε που πατήσατε το πόδι σας στην Ελλάδα”. Στις 30 Αυγούστου 2004 η Υποδιεύθυνση Δίωξης Εγκλημάτων κατά Ζωής και Ιδιοκτησίας διαπίστωσε ότι το περιστατικό αποτελούσε σε σκόπιμη ανθρωποκτονία που διέπραξαν δύο άγνωστα πρόσωπα και διαβίβασε το φάκελο στην εισαγγελική αρχή, η οποία διέταξε έρευνα για τον εντοπισμό των δραστών. Στις 23 Ιουνίου 2005, οι προσφεύγουσες κατέθεσαν δήλωση παράστασης πολιτικής αγωγής. Στις 14 Δεκεμβρίου 2007, το Συμβούλιο Εφετών παρέπεμψε τον Ι.Λ. σε δίκη. Η απόφαση αυτή επικυρώθηκε μετά την έφεση και την αναίρεση που ασκήθηκαν. Σύμφωνα με τους προσφεύγοντες αυτές τα βουλεύματα δεν τους κοινοποιήθηκαν ποτέ.
Στις 15 και στις 21 Ιανουαρίου 2010, στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο έγιναν δύο ακροαματικές διαδικασίες, απόντων των προσφευγόντων και των V.D. και I.S.. Η κατάθεση του V.D. κατά τη διάρκεια της προανάκρισης αναγνώσθηκε κατά την ακροαματική διαδικασία καθώς η εμφάνισή του στο δικαστήριο θεωρήθηκε αδύνατη επειδή ζούσε στο εξωτερικό. Ενώπιον του Δικαστηρίου, οι προσφεύγοντες ισχυρίζονται ότι οι V.D. και I.S. είχαν απειληθεί και, φοβούμενοι για τη ζωή τους, είχαν εγκαταλείψει την Ελλάδα για την Αλβανία και αρνήθηκαν να καταθέσουν. Στις 12 Φεβρουαρίου 2010 ο Ι.Λ. αθωώθηκε ελλείψει αποδεικτικών στοιχείων.
Εν τω μεταξύ, υπήρξαν τρεις πρόσθετες ποινικές διαδικασίες – μια σχετικά με φερόμενες αδυναμίες στην κύρια διαδικασία, μια δεύτερη διερεύνηση της ενδεχόμενης εμπλοκής ενός αστυνομικού στα γεγονότα και μία τρίτη έρευνα για φερόμενες παραλείψεις των δικαστών που ήταν υπεύθυνοι για την υπόθεση – στις οποίες στη συνέχεια δεν υπήρξε συνέχεια.
Καταγγελίες, διαδικασία και σύνθεση του Δικαστηρίου
Επικαλούμενοι το άρθρο 2 (δικαίωμα στη ζωή), το άρθρο 6 (δικαίωμα σε δίκαιη δίκη), άρθρο 13 (δικαίωμα σε αποτελεσματικό ένδικο μέσο) και άρθρο 14 (απαγόρευση των διακρίσεων), οι προσφεύγοντες καταγγέλλουν την έρευνα και τις δικαστικές διαδικασίες που διεξήχθησαν στην παρούσα υπόθεση.
Υποστήριξαν επίσης ότι οι αρχές είχαν διαπράξει διάφορα διαδικαστικά σφάλματα και, ειδικότερα, δεν είχαν εκπληρώσει την υποχρέωσή τους να εξακριβώσουν εάν τα γεγονότα είχαν ρατσιστικό κίνητρο, καθώς και παρέλειψαν να πάρουν καταθέσεις από τους Αλβανούς αυτόπτες μάρτυρες. Το Δικαστήριο αποφάσισε να εξετάσει τις αιτιάσεις αυτές μόνο στη βάση του άρθρου 2.
Στηριζόμενοι στο άρθρο 34 (δικαίωμα ατομικής προσφυγής), διαμαρτυρήθηκαν ότι σε αρκετές περιπτώσεις δεν τους επιτράπηκε η πρόσβαση στις διάφορες δικογραφίες για να πάρουν αντίγραφα και να υποβάλουν προσφυγή στο Δικαστήριο.
Στηριζόμενοι στο άρθρο 46 (δεσμευτική ισχύς και εκτέλεση των αποφάσεων), οι προσφεύγοντες κάλεσαν το Δικαστήριο να ζητήσει από την Κυβέρνηση να ανοίξει εκ νέου τις ποινικές διαδικασίες.
Η προσφυγή κατατέθηκε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στις 26 Μαρτίου 2010.
Η απόφαση εκδόθηκε από ένα Τμήμα επτά δικαστών, το οποίο απαρτιζόταν ως εξής:
Kristina Pardalos (Άγιος Μαρίνος), Πρόεδρος,
Λινός-Αλέξανδρος Σικελιανός (Ελλάδα),
Aleš Pejchal (Τσεχική Δημοκρατία),
Krzysztof Wojtyczek (Πολωνία),
Armen Harutyunyan (Αρμενία),
Tim Eicke (Ηνωμένο Βασίλειο),
Jovan Ilievski (Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας),
και επίσης ο Abel Campos, Γραμματέας του Τμήματος.
Απόφαση του Δικαστηρίου
Άρθρο 2 (δικαίωμα στη ζωή)
Καταρχάς, το Δικαστήριο σημείωσε ότι η διαδικασία διήρκεσε περίπου πεντέμισι χρόνια (από τις 26 Αυγούστου 2004 έως τις 12 Φεβρουαρίου 2010), ότι η προανάκριση διήρκεσε περίπου τέσσερα χρόνια και οκτώ μήνες και ότι κατά το διάστημα αυτό οι εισαγγελικές αρχές δεν είχαν κάνει καμία ανακριτική πράξη μεταξύ Φεβρουαρίου 2005 και Μαρτίου 2006. Επιπλέον, ο μόνος ύποπτος που ταυτοποιήθηκε (Ι.Λ.) δεν είχε ανακριθεί μέχρι τον Ιούλιο 2006, δηλαδή σχεδόν δύο χρόνια μετά τα γεγονότα. Το Δικαστήριο θεώρησε ότι, παρόλο που η παρούσα υπόθεση ήταν κάπως περίπλοκη και αφορούσε τη λήψη καταθέσεων μαρτύρων που ζούσαν στο εξωτερικό, η διάρκεια της προανάκρισης η οποία περιελάμβανε και μια περίοδο αδράνειας ενός έτους, πιθανότατα έθεσε σε κίνδυνο την αποτελεσματικότητα της ανάκρισης, παρά την επιμέλεια που ακολούθησε αργότερα το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο.
Δεύτερον, το Δικαστήριο σημείωσε ότι στις 23 Ιουνίου 2005 οι προσφεύγουσες είχαν δηλώσει την πρόθεσή τους να παραστούν στη διαδικασία ως πολιτικώς ενάγοντες. Παρατήρησε ωστόσο ότι κανένας από τους προσφεύγοντες δεν ήταν παρών κατά τη διάρκεια της δίκης ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου. Αφενός, η κυρία Gjikondi (η αδελφή του αποθανόντος) είχε καταθέσει ως μάρτυρας το Νοέμβριο 2004 και τον Ιανουάριο 2005 και στη συνέχεια δεν είχε λάβει περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με την εξέλιξη της υπόθεσης. Η Κυβέρνηση δήλωσε ότι δεν είχε δώσει τη νέα διεύθυνσή της, ενώ οι προσφεύγουσες υπογράμμισαν ότι το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι είχε αποστείλει στον ανακριτή ένα φαξ τον Απρίλιο 2007 που τον ενημέρωσε για την αλλαγή της διεύθυνσης. Το Δικαστήριο σημείωσε στη βάση ενός αντίγραφου του φαξ ότι η κυρία Gjikondi είχε δηλώσει σωστά τη διεύθυνσή της στην Αλβανία. Από την άλλη πλευρά, ο κύριος και η κυρία Berdellima (οι γονείς του αποθανόντος) ζούσαν στην Αλβανία καθ’ όλη τη διάρκεια της ποινικής διαδικασίας και είχαν ενημερώσει τις αρμόδιες αρχές για το γεγονός αυτό στις 23 Ιουνίου 2005. Είχαν ενημερώσει τις δικαστικές αρχές ότι οι δικηγόροι τους ήταν έτοιμοι να ζητήσουν απευθείας από τους πελάτες τους να ταξιδεύσουν στην Ελλάδα, σε εύλογο χρόνο, για να καταθέσουν. Ωστόσο, ούτε οι αποφάσεις του Συμβουλίου Εφετών, ούτε οι κλητεύσεις στην επ’ ακροατηρίω ακροαματική διαδικασία ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου επιδόθηκαν σε αυτούς.
Το Δικαστήριο έκρινε ότι οι αρχές είχαν την υποχρέωση να κρατούν τους προσφεύγοντες ενήμερους για την εξέλιξη της έρευνας, χωρίς οι αιτούντες να πρέπει να υποβάλλουν αιτήματα για πληροφορίες. Ακόμη και αν η κυρία Gjikondi είχε λάβει κλήση για να εμφανιστεί στο δικαστήριο, το Δικαστήριο έκρινε ότι η σοβαρότητα των καταγγελιών ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων ήταν τέτοια ώστε να είχε την υποχρέωση το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο τουλάχιστον να ελέγξει αν οι προσφεύγοντες είχαν χάσει το ενδιαφέρον τους για την εκδίκαση της υπόθεσης ή είχαν παραιτηθεί από το δικαίωμά τους να είναι διάδικοι. Η απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου δεν έκανε αναφορά στην ιδιότητα ως πολιτικώς εναγόντων των προσφευγόντων. Το Δικαστήριο σημείωσε επίσης ότι το αίτημα των προσφευγόντων για αντίγραφο του φακέλου της κύριας διαδικασίας είχε απορριφθεί τον Φεβρουάριο 2010. Επιπλέον, οι προσφεύγοντες δεν είχαν λάβει αντίγραφα πολλών εγγράφων και αποδεικτικών στοιχείων που συγκεντρώθηκαν κατά τη διάρκεια της ανάκρισης η οποία ξεκίνησε στις 17 Νοεμβρίου 2004 σχετικά με τη συμμετοχή αστυνομικού.
Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο απέρριψε την προκαταρκτική αντίρρηση της κυβέρνησης σχετικά με την απουσία της ιδιότητας των θυμάτων από τους προσφεύγοντες.
Τρίτον, το Δικαστήριο σημείωσε ότι οι δικαστικές αρχές είχαν ειδοποιηθεί για τη δυνατότητα ύπαρξης ρατσιστικού κινήτρου όταν ο V.D. είχε καταθέσει τη μήνυσή του. Ωστόσο, δεν αναλήφθηκε καμία ενέργεια για διερεύνηση της ύπαρξης ενός τέτοιου κινήτρου. Συγκεκριμένα, ο Ι.Λ. δεν είχε ποτέ ερωτηθεί σχετικά με τη γενική στάση του απέναντι στην εθνο-πολιτιστική ομάδα του θύματος, ούτε οι αρχές προσπάθησαν να εξακριβώσουν, για παράδειγμα, αν κατά το παρελθόν είχε εμπλακεί σε βίαιες πράξεις με ρατσιστικές διαστάσεις ή αν είχε συμπάθειες προς εξτρεμιστικές ή ρατσιστικές ιδεολογίες. Το Δικαστήριο έκρινε ότι οι αρχές έπρεπε να έχουν πραγματοποιήσει μια πιο λεπτομερή αξιολόγηση όλων των γεγονότων προκειμένου να αποκαλύψουν ένα πιθανό ρατσιστικό κίνητρο.
Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι οι προσφεύγουσες δεν είχαν εμπλακεί στην ανάκριση για το θάνατο του συγγενή τους, στο βαθμό που απαιτείται βάσει του διαδικαστικού σκέλους του άρθρου 2 της Σύμβασης, ότι οι αρμόδιες αρχές δεν είχαν αξιολογήσει την υπόθεση με την απαιτούμενη επιμέλεια και ότι το ζήτημα του κατά πόσον υπήρξε ρατσιστικό κίνητρο δεν είχε εξεταστεί.
Κατά συνέπεια, διαπίστωσε παραβίαση του άρθρου 2 της Σύμβασης.
Άλλα άρθρα
Το Δικαστήριο δεν είχε στη διάθεσή του κανένα στοιχείο για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το κράτος δεν είχε εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του στο πλαίσιο του Άρθρου 34 (δικαίωμα ατομικής προσφυγής) της Σύμβασης.
Σύμφωνα με το άρθρο 46 (δεσμευτική ισχύς και εκτέλεση των αποφάσεων), το Δικαστήριο υπενθύμισε ότι μια απόφαση με την οποία το Δικαστήριο διαπιστώνει παραβίαση της Σύμβασης ή των Πρωτοκόλλων της υποχρεώνει το Κράτος τη νομική υποχρέωση όχι μόνο να καταβάλει στους ενδιαφερόμενους τα ποσά που έχουν αποφασισθεί για δίκαιη ικανοποίηση, αλλά και να επιλέξει, υπό τον έλεγχο της Επιτροπής Υπουργών, τα γενικό και/ή, κατά περίπτωση, ατομικά μέτρα που πρέπει να ληφθούν στην εσωτερική έννομη τάξη του.
Άρθρο 41 (δίκαιη ικανοποίηση)
Το Δικαστήριο έκρινε ότι η Ελλάδα οφείλει να καταβάλει σε κάθε προσφεύγοντα 13.000 ευρώ για ηθική βλάβη και 2.000 ευρώ από κοινού για έξοδα και δαπάνες.
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΣΥΜΦΩΝΙΩΝ ΤΟΥ ΕΛΣΙΝΚΙ (ΕΠΣΕ)
Τ.Θ. 60820, 15304 Γλυκά Νερά, Tηλ. 2103472259 Fax: 2106018760
email: office@greekhelsinki.gr ιστοσελίδα: http://cm.greekhelsinki.gr/
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
15 Ιουλίου 2007
Δολοφονία Αλβανού μετανάστη το 2004 και σκοτεινός ρόλος της ΕΛ.ΑΣ.
Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) επισημαίνει την ακόλουθη αναλυτική παρουσίαση της υπόθεσης του τελικά θανάσιμου τραυματισμού Αλβανού μετανάστη τον Αύγουστο 2004, δίπλα στη Γ.Α.Δ.Α., με καταγγελλόμενο δράστη αστυνομικό, η ανάκριση για την οποία παρά λίγο να μη γίνει ποτέ και καθυστέρησε και τελικά δεν απέδωσε πλήρως λόγω δημόσια καταγγελθείσας και ουδέποτε διαψευθείσας παρέμβασης του τότε Υπουργού Δημόσιας Τάξης Γιώργου Βουλγαράκη. Στο κείμενο υπάρχει και η θέση του ΕΠΣΕ που εκπροσωπεί τους συγγενείς του νεκρού.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
8 Ιουλίου 2007
Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΕΝΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛ.ΑΣ.
Το κόστος μιας ζωής
Πόσο κοστίζει για την ελληνική αστυνομία η ζωή ενός μετανάστη; Ο Λ. Μπερντελίμα από την Αλβανία έχασε τη ζωή του το καλοκαίρι των Ολυμπιακών Αγώνων σε μια υπόθεση στην οποία εμπλέκεται, σύμφωνα με καταγγελίες, και αστυνομικός. Αποτέλεσμα; Η προανακριτική διαδικασία… διήρκεσε δυόμισι ολόκληρα χρόνια.
ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ: ΤΑΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΜΗΣ, ΑΓΓΕΛΙΚΑ ΨΑΡΡΑ, ΑΝΤΑ ΨΑΡΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ. ΙΟΣ e-mail
Το καλοκαίρι του 2004 ένας οικονομικός μετανάστης από την Αλβανία έχασε τη ζωή του επειδή είχε την ατυχία να βρεθεί στο δρόμο κάποιων εγχώριων νταήδων.
Τρία χρόνια μετά, εκφράζεται η ανησυχία ότι η στυγερή δολοφονία δεν πρόκειται να διαλευκανθεί και ότι οι δράστες δεν πρόκειται να τιμωρηθούν: οι φίλοι του θύματος και αυτόπτες μάρτυρες του επεισοδίου φοβούνται να καταθέσουν, ο ένας από τους δράστες δεν έχει ακόμη εντοπιστεί, ενώ η υποψία της συγκάλυψης βαρύνει ήδη την ελληνική αστυνομία.
Ας προσπαθήσουμε να ανασυστήσουμε τα γεγονότα, όπως προκύπτουν από τις αφηγήσεις των αυτόπτων μαρτύρων και όπως -και όσο- μπορούν να αποκρυπτογραφηθούν από την πορεία μιας εξαιρετικά αργόσυρτης προανακριτικής διαδικασίας:
*Το μεσημέρι της 11ης Αυγούστου 2004, τρεις μετανάστες από την Αλβανία, ο Λουάν Μπερντελίμα, ο Ι. Σ. και ο Β. Ντ., κάθονται σε ένα τραπέζι έξω από πιτσαρία στην περιοχή Αμπελοκήπων, πολύ κοντά στο κτίριο της ΓΑΔΑ στη λεωφόρο Αλεξάνδρας.
*Λίγο αργότερα, ο ένας από τους τρεις φίλους, ο Λουάν Μπερντελίμα, 36 ετών, θα μεταφερθεί με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στο νοσοκομείο ΚΑΤ βαρύτατα τραυματισμένος, σχεδόν ετοιμοθάνατος.
*Διαπιστώνοντας την κρισιμότητα της κατάστασής του, οι γιατροί του ΚΑΤ τον τοποθετούν σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου.
*Εκεί, ο Μπερντελίμα θα παραμείνει υποστηριζόμενος μηχανικά έως τις 25 Αυγούστου, 13.20′ το μεσημέρι, οπότε θα χάσει τη μάχη με τη ζωή.
Ενας θάνατος, μια μήνυση
Σύμφωνα με την ιατρική γνωμάτευση (18 Αυγούστου), «ο ασθενής εισήχθη στη Νευροχειρουργική Κλινική στις 11 Αυγούστου πάσχων από κρανιοεγκεφαλική κάκωση συνεπεία αναφερόμενου ξυλοδαρμού. Υποβλήθηκε σε αξονική τομογραφία εγκεφάλου, η οποία ανέδειξε επισκληρίδιο αιμάτωμα δεξιά, θλάση δεξιά μετωπιαία, διάχυτο οίδημα και μετατραυματική υπαραχνοειδή αιμορραγία. Ο ασθενής διασωληνώθηκε, τοποθετήθηκε καθετήρας μέτρησης ενδοκρανίου πιέσεως και διακομίσθηκε στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας στις 12 Αυγούστου».
*Λίγες ημέρες αργότερα, στις 24 Αυγούστου, οι υπεύθυνοι της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας σημειώνουν ότι «ο ασθενής Μπερντελίμα Λουάν εισήχθη στη ΜΕΘ Β’ μετά από αναφερόμενο ξυλοδαρμό στις 12.08.04 διασωληνωμένος από το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών», καθώς και ότι «παραμένει σε βαριά κατάσταση, διασωληνωμένος σε καταστολή και μηχανική υποστήριξη της αναπνοής».
*Σε «κρανιοεγκεφαλική κάκωση με εκτεταμένο μικρού πάχους υποσκληρίδιο αιμάτωμα μέτωπο-κρόταφο-βρεγματικά, θλάση μετωπιαίου λοβού, υπαραχνοειδή αιμορραγία και κάταγμα κάτω γνάθου» αναφέρεται και η «Αναγγελία Θανάτου», με την οποία ο υπεύθυνος της μονάδας θα ζητήσει στις 26 Αυγούστου από τις αρμόδιες αρχές τη διενέργεια νεκροψίας-νεκροτομής για τη διαπίστωση της αιτίας του θανάτου του Λουάν Μπερντελίμα.
*Την επομένη, 27 Αυγούστου, διενεργείται η νεκροψία, σύμφωνα με την οποία η αιτία θανάτου υπήρξαν «βαριές κρανιοεγκεφαλικές θλαστικές κακώσεις». «Φέρεται ως ανθρωποκτονία», συμπληρώνει στην έκθεσή του ο ιατροδικαστής.
*Στις 26 Αυγούστου, ημέρα του θανάτου του Λουάν Μπερντελίμα, ο Β. Ντ., ο ένας από τους δύο φίλους του και αυτόπτες μάρτυρες του επεισοδίου που του στοίχισε τη ζωή, καταθέτει μήνυση κατά του Ι. Λ. και κατά ενός ακόμη ατόμου, αγνώστων στοιχείων, άμεσου συνεργού του πρώτου.
*Στη μήνυση περιλαμβάνεται μια πρώτη εξιστόρηση των γεγονότων που οδήγησαν στη δολοφονία του Λουάν Μπερντελίμα. Σύμφωνα με την αφήγηση του Β. Ντ., οι τρεις μετανάστες κάθονταν το απομεσήμερο της 11ης Αυγούστου σε πιτσαρία των Αμπελοκήπων, όταν ένα νεαρό ζευγάρι βγήκε από την πολυκατοικία και πέρασε μπροστά τους. Ο άνδρας, ο οποίος είναι ο πρώτος μηνυόμενος, θεώρησε ότι η παρέα τον κοίταξε περίεργα την κοπέλα και τον ίδιο και τους ζήτησε το λόγο με υβριστικό τρόπο.
Η παρουσία αστυνομικών
Εκείνοι αντέκρουσαν τον ισχυρισμό του και ο νεαρός έφυγε απειλώντας τους ότι θα τους κάνει να μετανιώσουν που πάτησαν το πόδι τους στην Ελλάδα. Οι τρεις φίλοι θεώρησαν το επεισόδιο λήξαν και συνέχισαν την κουβέντα τους. Λίγο αργότερα, ο Λουάν πετάχτηκε στο περίπτερο για τσιγάρα.
*Την ώρα που επέστρεφε εμφανίστηκαν ξαφνικά μπροστά του ο πρώτος μηνυόμενος, ο άνδρας που είχε διαπληκτιστεί με τους μετανάστες, καθώς και ένας άλλος άνδρας τεραστίων διαστάσεων που επέβαινε σε μοτοσικλέτα μεγάλου κυβισμού. Ο δεύτερος αυτός άνδρας φορούσε αλεξίσφαιρο γιλέκο με γραμμένη τη λέξη Police και μπλε μπλούζα όμοια με εκείνη των αστυνομικών, στο μανίκι του δε, έφερε σήμα παρόμοιο με εκείνο της αστυνομίας.
*Οι δύο επιτέθηκαν στον Λουάν Μπερντελίμα και ο μοτοσικλετιστής τον χτύπησε από πίσω στο κεφάλι, ενώ ο άλλος τον έβριζε με χυδαίο τρόπο. Ο Μπερντελίμα έπεσε αναίσθητος στο οδόστρωμα που πλημμύρισε αίμα, ενώ οι δύο εξαφανίστηκαν προτού προλάβει κανείς να αντιδράσει.
Οπως σημειώνει στη μήνυσή του ο Β. Ντ., οι φίλοι του νεκρού πλέον Μπερντελίμα πληροφορήθηκαν ότι ο πρώτος μηνυόμενος και ο συνεργός του είναι μπράβοι και πουλάνε προστασία σε καταστήματα και οίκους ανοχής, ο πρώτος μάλιστα δημιουργεί με το παραμικρό ανάλογες καταστάσεις.
Είναι ήδη προφανές ότι το επεισόδιο που οδήγησε στο θάνατο ενός ανθρώπου έγινε ορατό στις αρμόδιες αρχές χάρη στη μήνυση που κατέθεσε ο Β. Ντ. αμέσως μόλις ο βαρύτατα τραυματισμένος φίλος του έχασε τη μάχη με τη ζωή. Ετσι, στις 26 Αυγούστου ανατίθεται στο Τμήμα Ασφαλείας Κηφισιάς η διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης «προκειμένου, πλην των άλλων, να διαπιστωθούν τα πλήρη στοιχεία ταυτότητας των μηνυομένων».
Η διαδικασία που θα ακολουθηθεί θα αποδειχθεί αργή και σε μεγάλο βαθμό αναποτελεσματική, παρά το γεγονός ότι οι πρώτες μαρτυρικές καταθέσεις επιβεβαιώνουν στα βασικά της σημεία την αφήγηση του Β. Ντ.
Καθώς τα στοιχεία του πρώτου από τους μηνυόμενους, του Ι. Λ., ήταν δεδομένα (διέμενε στην πολυκατοικία στο ισόγειο της οποίας βρίσκεται η πιτσαρία και ήταν γνωστός σε μάρτυρες), το ζήτημα ήταν να εντοπιστεί ο φερόμενος ως συνεργός του.
Ευθύς εξαρχής, στην υπόθεση θα εμπλακούν ως μάρτυρες και ορισμένοι αστυνομικοί: ένας συνοριοφύλακας, ο οποίος την ώρα του επεισοδίου εκτελούσε υπηρεσία ως σκοπός στο Αστυνομικό Μέγαρο της Αλεξάνδρας, δηλώνει ότι πληροφορήθηκε τα γεγονότα από συνάδελφό του, οδηγό ανώτατου αξιωματικού, που του είπε ότι υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας του επεισοδίου, συγκράτησε μάλιστα τον αριθμό της μοτοσικλέτας του δράστη. Σύμφωνα με την κατάθεσή του, ο συνοριοφύλακας έσπευσε και ο ίδιος στο σημείο που του υπέδειξε ο συνάδελφός του και διαπίστωσε ότι βρίσκονταν ήδη εκεί και άλλοι ένστολοι αστυνομικοί.
Από την πλευρά του, ο αστυνομικός που δηλώνει αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων κατέθεσε ότι είναι οδηγός ανώτατου στελέχους της αστυνομίας και ότι την ώρα που άφηνε την ιδιωτική του μηχανή στο πάρκινγκ δίπλα στο Αστυνομικό Μέγαρο για να παραλάβει το υπηρεσιακό αυτοκίνητο είδε σε απόσταση λίγων μέτρων έναν τριαντάχρονο γεροδεμένο άνδρα με μπεζ μπλούζα και σκούρο παντελόνι πάνω σε μηχανή να συνομιλεί με έναν άλλον, επίσης γεροδεμένο, άνδρα που φορούσε αθλητική μπλούζα.
Εκείνη τη στιγμή πέρασε μπροστά τους ένας Αλβανός. Ο δεύτερος άνδρας του είπε κάτι, ενώ ο πρώτος κατέβηκε από τη μηχανή και τον χτύπησε με γροθιά στο πρόσωπο. Το θύμα έπεσε στο έδαφος και χτύπησε το κεφάλι του στο οδόστρωμα. Ο αστυνομικός ισχυρίζεται ακόμη ότι έτρεξε κοντά τους, αλλά ο άνδρας που χτύπησε τον Αλβανό ανέβηκε στη μηχανή του και εξαφανίστηκε, όπως τον προέτρεπε και ο φίλος του.
Πλησιάζοντας, ο αστυνομικός ρώτησε τον άνδρα με την αθλητική μπλούζα γιατί χτύπησαν το θύμα κι εκείνος του είπε με άγριο ύφος: «Είδες να τον χτυπάμε;». Στη συνέχεια, ο αστυνομικός διατείνεται ότι, βλέποντας ότι ο Αλβανός ήταν σε άσχημη κατάσταση έφυγε για να ειδοποιήσει του γιατρούς που βρίσκονταν στο Αστυνομικό Μέγαρο, αλλά και για να σημειώσει τον αριθμό της μοτοσικλέτας στην οποία επέβαινε ο δράστης.
Την ώρα που έφευγε είδε ότι είχε μαζευτεί κόσμος, καθώς και ότι είχαν φτάσει και άλλοι αστυνομικοί. Τη στιγμή εκείνη ήρθε και το ΕΚΑΒ και έτσι θεώρησε ότι θα είχε ειδοποιηθεί και η αστυνομία. Ο ίδιος κατευθύνθηκε προς το Αστυνομικό Μέγαρο όπου ενημέρωσε το σκοπό και σημείωσε τον αριθμό της μοτοσικλέτας στο βιβλίο της σκοπιάς.
Ο τρόμος των μαρτύρων
Από τα αρχικά αυτά δεδομένα της υπόθεσης είναι ήδη σαφές ότι, παρά τη σοβαρότητα του επεισοδίου, και παρά το γεγονός ότι όλοι οι παρόντες αντιλήφθηκαν αμέσως ότι η κατάσταση του θύματος ήταν ήδη απελπιστική, κανείς από τους παρευρισκόμενους αστυνομικούς δεν θεώρησε σκόπιμο να ασχοληθεί με τους δράστες, να τους ζητήσει έστω τα στοιχεία τους. Εκτός αυτού, σύντομα θα αποδεικνυόταν ότι ο αριθμός κυκλοφορίας της μοτοσικλέτας που σημείωσε ο αστυνομικός ήταν λανθασμένος, οπότε δεν ήταν δυνατό να οδηγήσει στον εντοπισμό του δράστη, ενώ από τις καταθέσεις των συγγενών τόσο του θύματος όσο και των δύο φίλων του θα γίνει τους επόμενους μήνες φανερό ότι οι δύο βασικοί αυτόπτες μάρτυρες βρίσκονταν πλέον στην Αλβανία φοβούμενοι για τη ζωή τους.
Σύμφωνα με τις καταθέσεις αυτές, ο ένας από τους δύο αλβανούς μάρτυρες, ο Ι. Σ., είχε δεχθεί απειλές από δύο άτομα που τον κυνήγησαν στο μετρό. Τα άτομα αυτά παρουσιάστηκαν ως αστυνομικοί. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις ίδιες αυτές καταθέσεις συγγενικών προσώπων, οι δύο βασικοί μάρτυρες εμφανίζονται να μη συμφωνούν ως προς το κατά πόσον ο δράστης ήταν αστυνομικός.
Επίσης, σε κατάθεσή του που έδωσε στις αρχές του 2005 στην Κακαβιά, ο μηνυτής Β. Ντ. φέρεται να ανασκευάζει την αρχική περιγραφή του δράστη και να αποδίδει στο φίλο του Ι. Σ. τη θέση ότι ο νταής με τη μοτοσικλέτα ήταν αστυνομικός.
Οπως και να έχει, γεγονός είναι ότι οι δύο βασικοί μάρτυρες της υπόθεσης φοβούνται για τη ζωή τους. Ο ένας από αυτούς αρνήθηκε ακόμη και να μιλήσει στο τηλέφωνο με συγγενή πρώτου βαθμού του θύματος, ενώ το ίδιο συμπέρασμα προκύπτει και από την κατά πολύ μεταγενέστερη σχετική ενημέρωση των ελληνικών από τις αλβανικές αρχές (Βλ. σε διπλανή στήλη την πρόσφατη δήλωση των δύο βασικών μαρτύρων.)
Στο κλίμα αυτό, η προανακριτική διαδικασία συνέχισε να κωλυσιεργεί ανεπίτρεπτα. Ο καιρός περνούσε και κομβικά σημεία της υπόθεσης παρέμεναν αδιερεύνητα: σημαντικοί μάρτυρες δεν είχαν αναζητηθεί, οι τηλεφωνικές επαφές του Ι. Λ. την ημέρα της δολοφονίας δεν είχαν ελεγχθεί, ακόμη και η κοπέλα που τον συνόδευε και προκάλεσε, υποτίθεται, τα σχόλια της παρέας των μεταναστών δεν είχε ακόμη εντοπιστεί.
Παρακολουθώντας την υπόθεση στην εξέλιξή της, αποκομίζει κανείς τη βεβαιότητα ότι αν δεν είχε υπάρξει η μήνυση του φίλου του θύματος, η δολοφονία του άτυχου μετανάστη θα είχε περάσει κυριολεκτικά απαρατήρητη. Παράδοξη διαπίστωση, τη στιγμή που αστυνομικοί δηλώνουν παρόντες στο τραγικό συμβάν, ενώ συνάδελφός τους εμφανίζεται σύμφωνα με ορισμένες καταθέσεις να εμπλέκεται άμεσα στη δολοφονική επίθεση κατά του Λουάν Μπερντελίμα. Σε αστυνομικούς αποδίδουν το θάνατο του μετανάστη και αλβανικές εφημερίδες εκείνων των ημερών.
Ευθύνες στην αστυνομία
Στο διάστημα αυτό, η ηγεσία της αστυνομίας δεν έκρινε ότι όφειλε έστω να εκδώσει κάποια ανακοίνωση.
Αντίδραση δεν υπήρξε από την πλευρά της ούτε όταν η Διεθνής Αμνηστία περιέλαβε σχετική καταγγελία στην έκθεσή της προς την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ: κατά τις τοποθετήσεις της ελληνικής αντιπροσωπείας που ακολούθησαν τον Μάρτιο του 2005, δεν υπήρξε αντίκρουση της συγκεκριμένης καταγγελίας, σε αντίθεση με άλλες αντίστοιχες καταγγελίες της Διεθνούς Αμνηστίας και του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ).
*Ενα σχεδόν χρόνο μετά τη δολοφονία του Λουάν Μπερντελίμα, η υπόθεση φτάνει στη δημοσιότητα με δύο ρεπορτάζ του Κ. Χατζίδη στο «Βήμα» (24 και 30.7.2005 http://cm.greekhelsinki.gr/uploads/2005_files/Berdelima_story_tovima_20050724.pdf και http://cm.greekhelsinki.gr/uploads/2005_files/Berdelima_story_syneheia_tovima_20050730.pdf). Στα δημοσιεύματα απαριθμούνταν οι ασύγγνωστες παραλείψεις της ΕΛ.ΑΣ. κατά τη διερεύνηση της υπόθεσης και υποστηριζόταν ότι αστυνομικοί αποδίδουν σε άνωθεν παρέμβαση την υποτονική ενασχόλησή τους με το θέμα.
Για επιτάχυνση των διαδικασιών μιλούσε στο δεύτερο, κατά σειρά, δημοσίευμα ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ., εμφανιζόταν, ωστόσο, βέβαιος ότι «δεν προκύπτει καμία συμμετοχή αστυνομικού». «Προφανώς υπήρξε παρανόηση», προεξοφλούσε ο κ. Γ. Αγγελάκος, «καθώς στο σημείο της συμπλοκής λίγο μετά έσπευσε ειδικός φρουρός, ο οποίος εκείνη τη στιγμή βρισκόταν στο κτίριο της ΓΑΔΑ».
*Με επιστολή του προς τον τότε υπουργό Δημόσιας Τάξης Γ. Βουλγαράκη το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ), το οποίο στο μεταξύ είχε αναλάβει τη νομική εκπροσώπηση των συγγενών του Λουάν Μπερντελίμα, εξέφραζε την ίδια εποχή απορία για το γεγονός ότι τόσον καιρό μετά τα τραγικά γεγονότα η υπόθεση βρισκόταν ακόμη στο στάδιο της προανάκρισης από το Τμήμα Εγκλημάτων κατά Ζωής της ΓΑΔΑ και ζητούσε την άμεση παραπομπή του φακέλου στην εισαγγελία προκειμένου να ανατεθεί η ανάκριση σε δικαστικό «με δεδομένη την καταγγελλόμενη εμπλοκή αστυνομικού και του υπουργείου» (24.7.2005).
*Ανάλογου περιεχομένου επιστολή απηύθυνε την ίδια ημέρα το ΕΠΣΕ στον εισαγγελέα, καλώντας τον να ζητήσει από το Τμήμα Εγκλημάτων κατά Ζωής να παραπέμψει αμέσως το φάκελο στην εισαγγελία. Στην επιστολή αυτή, το ΕΠΣΕ ζητούσε ακόμη να προβλεφθεί η εξέταση των αυτοπτών μαρτύρων στην Αλβανία, «με δεδομένο το φόβο τους να έρθουν στην Ελλάδα να καταθέσουν, δεδομένου πως καταγγέλλουν ότι κυνηγήθηκαν από αστυνομικούς μετά την επίθεση σε βάρος του θύματος» (σημ. ΕΠΣΕ: σχετικό δελτίο ΕΠΣΕ διαθέσιμο στην ιστοσελίδα http://cm.greekhelsinki.gr/uploads/2005_files/ghm721_on_berdellima_greek.doc).
*Μολαταύτα, η προανακριτική διαδικασία δεν επρόκειτο να ολοκληρωθεί σύντομα: επί ενάμιση ακόμη χρόνο η υπόθεση θα παραμείνει στα χέρια της αστυνομίας, η οποία θα μεταβιβάσει τη δικογραφία στην εισαγγελία στα τέλη 2006, δυόμισι δηλαδή σχεδόν χρόνια μετά την τέλεση των υπό διερεύνηση κακουργημάτων.
Από τη δικογραφία προκύπτει ότι η πρόοδος που είχε να επιδείξει η μακρόχρονη προανάκριση υπήρξε μηδαμινή: ενώ οι έρευνες έρχονταν να επιβεβαιώσουν τους βασικούς ισχυρισμούς της αρχικής μήνυσης του Β. Ντ., ο ένας από τους δύο κατηγορουμένους παρέμενε άγνωστος, η κοπέλα που συνόδευε τον άλλο κατηγορούμενο, τον Ι. Λ., την ημέρα της επίθεσης κατά του Λουάν Μπερντελίμα δεν είχε ακόμη εντοπιστεί, ενώ η καθυστερημένη άρση του απορρήτου των τηλεφωνικών συνδέσεων που είχε χρησιμοποιήσει εκείνη την ημέρα ο Ι. Λ. δεν είχε οδηγήσει σε ενδελεχή έρευνα των προσώπων με τα οποία είχε επικοινωνήσει.
Να σημειωθεί ότι στο έγγραφο που η υποδιεύθυνση Δίωξης Εγκλημάτων κατά Ζωής απευθύνει προς την εισαγγελία γίνεται ρητή μνεία του φόβου των δύο βασικών αυτοπτών μαρτύρων, ενώ δεν υπάρχει νύξη για την καταγγελλόμενη εμπλοκή αστυνομικού στην υπόθεση.
*Από τη στιγμή που η υπόθεση φεύγει από τα χέρια της αστυνομίας, η ανάκριση αρχίζει να κινείται με ταχύτερους ρυθμούς: καλούνται να καταθέσουν πρόσωπα που είχαν συνομιλήσει τηλεφωνικά με τον Ι. Λ. την ημέρα του συμβάντος, εντοπίζεται η κοπέλα που τον συνόδευε κ.ο.κ.
*Στο μεταξύ, στον Ι. Λ., στον οποίο έχει πλέον ασκηθεί ποινική δίωξη για «τις πράξεις της ανθρωποκτονίας με πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση του δράστη και για ηθική αυτουργία στην ανωτέρω πράξη», επιβάλλεται από τον περασμένο Απρίλιο ο περιοριστικός όρος της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα. Ο Ι. Λ. κατηγορείται ότι στις 11 Αυγούστου 2004 προκάλεσε σε άγνωστο συγκατηγορούμενό του την απόφαση να σκοτώσει τον Λουάν Μπερντελίμα με τον οποίο ο ίδιος ο Ι. Λ. είχε λίγη ώρα πριν φραστικό επεισόδιο. Ο Ι. Λ., από την πλευρά του, αρνείται την κατηγορία αποσυνδέοντας τη λογομαχία που είχε με την παρέα των Αλβανών από τη δολοφονία του Μπερντελίμα και διαψεύδοντας τον αστυνομικό ο οποίος διατείνεται ότι υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων.
Ο χρόνος που χάθηκε
Για τον πολύτιμο καιρό που χάθηκε κατά την προανακριτική διαδικασία ζητήσαμε τη γνώμη του Π. Δημητρά, εκπροσώπου του ΕΠΣΕ που έχει αναλάβει τη νομική αρωγή των συγγενών του θύματος:
«Ολος ο χειρισμός της δικογραφίας, βασικά από την αστυνομία, επί δυόμισι χρόνια σε μια υπόθεση όπου ο βασικός κατηγορούμενος είναι αστυνομικός και όπου δημόσια καταγγέλθηκε ότι ο υπουργός Δημόσιας Τάξης διέταξε την επιβράδυνση της ανάκρισης, δημιουργεί την εντύπωση ότι έγινε προσπάθεια συγκάλυψης της υπόθεσης», υποστηρίζει ο κ. Δημητράς.
«Δεδομένου δε ότι έχουν περάσει τρία χρόνια από το γεγονός, όπου με βάση τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων θα έπρεπε να είχαμε ήδη αμετάκλητη απόφαση, ενώ εδώ δεν έχουμε ακόμη φτάσει σε παραπομπή σε δίκη, θα προσφύγουμε από τώρα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων κατά της Ελλάδας. Παράλληλα, με μηνυτήριες αναφορές θα ζητήσουμε την πειθαρχική και ποινική δίωξη των αστυνομικών που δεν προχώρησαν σε αυτεπάγγελτες προανακρίσεις μετά τον βαρύτατο τραυματισμό του θύματος που έγινε μπροστά στα μάτια τους και το θάνατό του που τους γνωστοποίησε το ΚΑΤ».
«Κάλεσε αστυνομικό»
Βασικοί αυτόπτες μάρτυρες της δολοφονίας του Λουάν Μπερντελίμα, οι δύο φίλοι του θύματος αρνούνται να έρθουν στην Ελλάδα προκειμένου να καταθέσουν για τα γεγονότα της 11ης Αυγούστου 2004. Παρόλο που ο ένας από αυτούς είχε το κουράγιο να υποβάλει μήνυση κατά των δολοφόνων του Μπερντελίμα, πολύ σύντομα οι δύο μετανάστες εξαφανίστηκαν κάπου στην Αλβανία, φοβούμενοι για τη ζωή τους. Οπως προκύπτει από μαρτυρικές καταθέσεις, οι άνθρωποι αυτοί απειλήθηκαν λίγες ημέρες μετά το θάνατο του ομοεθνούς τους από άτομα που εμφανίστηκαν ως αστυνομικοί. Τον περασμένο, ωστόσο, Μάιο, οι δύο αυτόπτες μάρτυρες συνυπέγραψαν δήλωση, στην οποία, επιβεβαιώνοντας το περιεχόμενο της αρχικής μήνυσης, αποδίδουν σε αστυνομικό τη δολοφονία:
«Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι Β. Ντ. του Ν. και Ι. Σ. του Ντ. δηλώνουμε τα εξής: Καθόμασταν τρεις φίλοι σε ένα μπαρ (πιτσαρία) και πίναμε ένα ποτήρι μπίρα. Ημασταν ο νεκρός πλέον σήμερα Λουάν Μπερντελίμα του Σεφίτ, ο Ι. Σ. και ο Β. Ντ. Την ώρα που πίναμε ένα ποτήρι, από την πολυκατοικία στο ισόγειο της οποίας βρίσκεται η πιτσαρία βγήκε ένα ζευγάρι, άνδρας και γυναίκα, και ασυναίσθητα κοιτάξαμε προς την πλευρά τους. Αφού έκαναν μερικά βήματα, ο νεαρός γύρισε και μας μίλησε, ρωτώντας μας γιατί κοιτάζουμε. Υστερα έφυγαν και οι δύο.
Στο μεταξύ, ο Λουάν Μπερντελίμα πήγε στο σπίτι του Β. για να βρει κάτι να φάει. Ο Ι. και ο Β. παραμείναμε στο τραπέζι. Αφού έφυγε ο Λουάν, το ζευγάρι γύρισε πίσω. Ο άνδρας πήγε τη γυναίκα στο σπίτι, επέστρεψε και κάθισε στο τραπέζι μας. Του προσφέραμε ένα ποτό, αλλά αρνήθηκε. Στη συνέχεια σηκώθηκε και πήγε στο σπίτι. Οταν ο άνδρας πήγε σπίτι, από έρευνές μας πληροφορηθήκαμε ότι τηλεφώνησε σε κάποιο γνωστό του, έναν αστυνομικό, που δουλεύει σαν φρουρός.
Οι έρευνές μας έδειξαν ότι ο άνδρας, ο οποίος ονομάζεται Ι. Λ., και ο οποίος ήρθε και κάθισε στο τραπέζι μας, έμενε με μια κοπέλα από την Ανατολή. Τίποτα δεν ήταν καταχωρημένο στο όνομά του, ούτε το σπίτι ούτε το τηλέφωνο ούτε τίποτα άλλο, αλλά όλα ήταν στο όνομα της ξένης κοπέλας από την Ανατολή. Αφού κάλεσε τον φίλο του τον αστυνομικό, ο άνδρας περίμενε στο σπίτι. Ο αστυνομικός ήρθε με μια μαύρη μοτοσικλέτα μάρκας Καβασάκι και περίμενε απέναντί μας. Ο κ. Λ. κατέβηκε κάτω και διαπληκτίστηκε με τον ιδιοκτήτη της πιτσαρίας ζητώντας του το λόγο που σερβίρει Αλβανούς. Εκείνη τη στιγμή ο Λουάν επέστρεψε από το σπίτι του Β. και ρώτησε τον άνδρα που έβριζε γιατί φώναζε και μας έβριζε: “Σε παρακαλώ, άφησέ μας ήσυχους στις έγνοιες μας”, του είπε. Στο μεταξύ, ο αστυνομικός που βρισκόταν απέναντί μας (αυτός στον οποίο είχε τηλεφωνήσει ο κ. Λ.) πλησίασε στα κλεφτά και τον χτύπησε από πίσω στο σαγόνι, με μεγάλη δύναμη. Ο Λουάν έπεσε κάτω στο έδαφος αναίσθητος. Η ιατροδικαστική εξέταση έδειξε ότι χτυπήθηκε στο κεφάλι και σε άλλα σημεία του σώματός του. Αφού τον χτύπησε, ο αστυνομικός έφυγε γρήγορα, και το ίδιο έκανε και ο κ. Λ. Στο μεταξύ, ο ιδιοκτήτης της πιτσαρίας κάλεσε ένα ασθενοφόρο. Ολα αυτά συνέβησαν δέκα μέτρα μακριά από τον μεγαλύτερο αστυνομικό σταθμό της Αθήνας, στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Ενώ περιμέναμε το ασθενοφόρο, ένα αυτοκίνητο της αστυνομίας πέρασε και έριξε μια ματιά. Ο αστυνομικός που χτύπησε τον Λουάν ήταν μέσα σ’ αυτό, και κοιτούσε σε ποια κατάσταση βρισκόταν ο Λουάν. Ηρθε το ασθενοφόρο και μετέφερε τον Λουάν στο νοσοκομείο ΚΑΤ.
Σχετικά με ό,τι ακολούθησε μπορεί κανείς να συμβουλευτεί τα έγγραφα του νοσοκομείου και της ιατροδικαστικής εξέτασης.
Εμείς οι υπογραφόμενοι Β. Ντ. και Ι. Σ. επιβεβαιώνουμε όσα δηλώσαμε ανωτέρω και αναλαμβάνουμε τη σχετική νομική ευθύνη».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
«Ο δρόμος για την Ομόνοια»
(Συλλογικό έργο, εκδόσεις «Καστανιώτη», Αθήνα 2005)
Συλλογή κειμένων γνωστών λογοτεχνών και δημοσιογράφων με θέμα την καταγγελία των πολλών και ποικίλων μορφών του εγχώριου ρατσισμού. Τα έσοδα της έκδοσης διατίθενται για ενίσχυση των θυμάτων των δολοφονικών επιθέσεων του ρατσιστή πιστολέρο Π. Καζάκου.
Κ. Χατζίδη
«Σκοτώνουν (Αλβανό) και δεν πληρώνουν!» και «Η δυστυχία τού να είσαι μετανάστης…» («Το Βήμα», 24 και 30 Ιουλίου 2005)
Εναν χρόνο μετά τη δολοφονία του Λουάν Μπερντελίμα, καταγγέλλεται ότι η ΕΛ.ΑΣ. ξεκίνησε σχετική έρευνα υπό την πίεση της Διεθνούς Αμνηστίας με μεγάλη καθυστέρηση και αποκαλύπτονται πληροφορίες για άνωθεν συγκάλυψη της υπόθεσης.
ΔΕΙΤΕ
«Ισότιμος» (2005, Ιλι Πέπο)
Ντοκιμαντέρ παραγωγής της Αλβανικής Επιτροπής Ελσίνκι (μεταφράστηκε στα ελληνικά ως «Ισιος»).
Το φιλμ, το οποίο «κόπηκε» από το αφιέρωμα με τίτλο «Ημέρες Αλβανόφωνου Κινηματογράφου» περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, αφηγήσεις Ελλήνων και Αλβανών για τις δυσκολίες αλλά και την καχυποψία που αντιμετωπίζουν οι αλβανοί μετανάστες στην Ελλάδα. Βλ. σχετικά το δημοσίευμα του «Ιού» με τίτλο «Το ανεπιθύμητο ντοκιμαντέρ», 10 Ιουνίου 2007. (δέστε δελτίο ΕΠΣΕ στην ιστοσελίδα http://cm.greekhelsinki.gr/index.php?sec=192&cid=3145).
ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ
http://diavatirio.net
Διαδικτυακό περιοδικό για μετανάστες από τον Ελληνοαλβανικό Σύνδεσμο Φιλίας «Σωκράτης». Πληροφορίες και ειδήσεις που ενδιαφέρουν τους μετανάστες -και όχι μόνον αυτούς.
Ο ΙΟΣ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ
ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ (ΕΤΕΠΕ)/
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΣΥΜΦΩΝΙΩΝ ΤΟΥ ΕΛΣΙΝΚΙ (ΕΠΣΕ)
Τ.Θ. 60820, 15304 Γλυκά Νερά, Tηλ. 2103472259 Fax: 2106018760
e-mail: office@greekhelsinki.gr ιστοσελίδα: http://cm.greekhelsinki.gr/
1. Κύριο Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε
Εισαγγελέα Αρείου Πάγου
2. Κύριο Εμμανουήλ Καλούδη
Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου
Προϊστάμενο Επιθεώρησης Δικαστηρίων
19 Μαρτίου 2010
ΘΕΜΑ: ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΗ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ ΠΡΩΤΟΦΑΝΟΥΣ ΚΑΚΟΔΙΚΙΑΣ ΣΕ ΥΠΟΘΕΣΗ ΦΟΝΟΥ ΑΛΒΑΝΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ
Κύριε Εισαγγελέα, Κύριε Πρόεδρε,
Η οργάνωσή μας παρέχει δωρεάν νομική βοήθεια σε τρεις συγγενείς του Luan Berdellima, θύμα ανθρωποκτονίας τον Αύγουστο 2004 από δύο άτομα περιλαμβανόμενου ενός αστυνομικού κατά τα καταγγελθέντα. Ως εκπρόσωποί τους καταθέσαμε παράσταση πολιτικής αγωγής στη δικογραφία τον Ιούνιο 2005. Στις 26 Απριλίου 2007 ο πρώτος από εμάς ενημέρωσε τον ανακριτή για τις διευθύνσεις όπου πια βρίσκονταν στην Αλβανία οι πολιτικώς εναγόντες καθώς και οι Αλβανοί μάρτυρές τους. Στις 9 Μαΐου 2007, ο δεύτερος από εμάς υπέγραψε την έκθεση γνωστοποίησης πέρατος ανάκρισης.
Από τότε δεν είχαμε καμιά ειδοποίηση για την υπόθεση αυτή. Έτσι στις 16 Φεβρουαρίου 2010 ζητήσαμε πρόσβαση στη δικογραφία αυτή (ΑΒΜ Δ2004/3382 και ΕΓ 97-2007/102) και σε μιαν άλλη δικογραφία μετά από καταγγελία μας για απαράδεκτη προανάκριση με στόχο τη συγκάλυψη της καταγγελλόμενης συνέργιας αστυνομικού (ΑΒΜ Δ2005/4756 και ΕΓ 121-2006/341) προκειμένου να προσφύγουμε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ). Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε τότε πως στις 15 και 21 Ιανουαρίου 2010 είχε γίνει στο ΜΟΔ Θηβών η δίκη του φερόμενου ως δράστη ο οποίος είχε αθωωθεί ομόφωνα (Απόφαση 25-26/2010)!
Όταν μας δόθηκε πρόσβαση στη δικογραφία για το φόνο διαπιστώσαμε κατ’ αρχή πως το δικαστήριο προχώρησε στην εκδίκαση της υπόθεσης με την παρουσία μόνο πέντε από τους κληθέντες δεκατρείς μάρτυρες στους οποίους δεν περιλαμβανόταν κανένας από τους κληθέντες τέσσερις Αλβανούς μάρτυρες! Κατόπιν μας επιτράπηκε μόνο να κρατήσουμε σημειώσεις για τις κλήσεις των μαρτύρων ενώ μας αρνήθηκαν να πάρουμε αντίγραφα για να ασκήσουμε τα βάναυσα παραβιασθέντα δικαιώματά των πολιτικώς εναγόντων! Παράλληλα, η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών μας αρνήθηκε πρόσβαση στην άλλη δικογραφία για την καταγγελλόμενη συγκάλυψη με το αιτιολογικό πως οι συγγενείς του θύματος δεν είναι διάδικοι ούτε ζημιωθέντες ούτε παθόντες, ενώ όπως θα αναφέρουμε στη συνέχεια θεωρήθηκε πολιτικώς ενάγων φίλος του θύματος!
Με βάση όλα αυτά σας γνωστοποιούμε πως:
1. Ουδέποτε επιδόθηκε στους πολιτικώς ενάγοντες (και ειδικότερα στο δεύτερο από εμάς ως πληρεξούσιό τους) κάποια από τις αποφάσεις των τριών δικαστικών συμβουλίων που ασχολήθηκαν με την υπόθεση (Πλημμελειοδικών, Εφετών και Αρείου Πάγου), ούτε είχαν κληθεί σε κάποιο από αυτά! Η δικαιοσύνη φέρεται να αποφάσισε παράνομα και αυθαίρετα να καταργήσει από πολιτικώς ενάγοντες τους γονείς και την αδερφή του θύματος, καθώς και τον αδερφό του που εκπροσωπείτο ως πολιτικώς ενάγων από άλλο δικηγόρο! Αυτό φαίνεται και στην απόφαση 1082/2009 του ΣΤ Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου στην οποία κατονομάζεται ως πολιτικώς ενάγων ένα φίλος του θύματος και αυτόπτης μάρτυρα, ο οποίος φυσικά δεν νομιμοποιείτο να παρίσταται ως πολιτικώς ενάγων!
2. Στον κατάλογο των μαρτύρων δεν περιλήφθηκαν οι πολιτικώς ενάγοντες γονείς του θύματος ενώ η αδελφή του περιλήφθηκε ως κάτοικος Αθηνών, στη διεύθυνση που είχε δώσει τον Αύγουστο 2004 – ούτε καν στη διεύθυνση που ανέφερε στην παράσταση πολιτικής αγωγής τον Ιούνιο 2005 και φυσικά ούτε στη διεύθυνση που είχε δοθεί στον ανακριτή τον Απρίλιο 2007! Και όμως βρέθηκαν δύο αστυνομικοί οι οποίοι βεβαίωσαν ψευδώς στις 9 Οκτωβρίου 2009 πως η αδελφή κατοικούσε ακόμα στη διεύθυνση του 2004 και έτσι θυροκόλλησαν την κλήση της! Παράλληλα, δεν υπάρχει στη δικογραφία αποδεικτικό κλήσης των άλλων δύο Αλβανών αυτόπτων μαρτύρων.
3. Τέλος δεν επιδόθηκε κλήση στο δεύτερο από εμάς και δικηγόρο αντίκλητο των πολιτικώς εναγόντων, όπως είναι η πρακτική και σε λιγότερη σημαντικές υποθέσεις. Ούτε οι δικαστές του ΜΟΔ Θηβών θεώρησαν αναγκαία την παρουσία τους ώστε να αναβάλουν τη δίκη για να κληθούν ξανά τόσο αυτοί όσο και οι άλλοι μάρτυρες – έστω και με καταδίκη τους για λιπομαρτυρία, αν θεωρούσαν πως είχαν κληθεί νόμιμα και είχαν επιλέξει να μην εμφανιστούν.
Κατόπιν όλων αυτών, ως νόμιμοι εκπρόσωποι των συγγενών του θύματος και πολιτικώς εναγόντων, παρακαλούμε:
1. τον Εισαγγελέα Αρείου Πάγου να ζητήσει την αναίρεση της αθωωτικής απόφασης καθώς και την αναίρεση υπέρ του νόμου των αποφάσεων των τριών συμβουλίων,
2. τον Προϊστάμενο Επιθεώρησης Δικαστηρίων να διενεργήσει πειθαρχικό έλεγχο για να αποδοθούν ευθύνες σε όλες και όλους τους δικαστικούς λειτουργούς, δικαστικούς και αστυνομικούς υπαλλήλους οι οποίες και οι οποίοι με πράξεις ή παραλείψεις και -με πιθανολογούμενο κίνητρο την εθνική ταυτότητα του θύματος και των συγγενών του- συνέβαλαν στην πρωτοφανή στέρηση των δικαιωμάτων των πολιτικώς εναγόντων και την συνεπακόλουθη κακοδικία η οποία είναι βέβαιο πως θα εκθέσει την Ελλάδα διεθνώς και θα οδηγήσει αν η προσφυγή καταστεί αναπόφευκτη σε καταδίκη της από το ΕΔΔΑ και
3. τον Εισαγγελέα Αρείου Πάγου να διατάξει τις Εισαγγελίες Εφετών και Πρωτοδικών Αθηνών να μας χορηγηθούν αντίγραφα των αποδεικτικών κλήσεων και της δεύτερης δικογραφίας αντίστοιχα για την άσκηση των δικαιωμάτων των πολιτικώς εναγόντων και ενώπιον του ΕΔΔΑ, και σε εφαρμογή του Άρθρου 34 ΕΣΔΑ.
Με τιμή
Παναγιώτης Δημητράς Θεόδωρος Αλεξανδρίδης
Διαχειριστής ΕΤΕΠΕ/ΕΠΣΕ Νομικός Σύμβουλος ΕΤΕΠΕ/ΕΠΣΕ
ΕΠΙΚΑΙΡΟΠΟΙΗΣΗ 24 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018
Κάλυψη της είδησης από το Αλβανικό Top Channel με συνέντευξη της αδελφής του θύματος
Megjithëse familja e Luan Bërdëllimës nuk u informua asnjëherë nga pala greke se çfarë fati patën hetimet ndaj një polici të dyshuar për krimin, përmes monitoruesit grek të Helsinkit ata ngritën padi kundër shtetit grek dhe në vendimin e Strasburgut thuhet se secili nga të afërmit e Luan Bërdëllimës, një emigrant i rregullt në Greqi i vrarë në moshën 36-vjeçare, duhet të dëmshpërblehet nga shteti dhe përpos kësaj shteti grek duhet të ndërmarrë masa për përshtatjen e ligjit të brendshëm.
“Duam që fajtori të gjykohet, mos të lihet i lirë si në këto 14 vitet e fundit. Të hapen sërish hetimet”, thotë Dhurata.
Gjykata e Strasburgut thotë se hetimet paraprake zgjatën mbi 4 vjet dhe gjatë viteve 2005-2006 nuk u ndërmor asnjë veprim hetimor, dhe se dëshmitarët, të cilët u larguan nga frika, nuk u pyetën.
I vetmi i dyshuar u mor në pyetje dy vjet pas vrasjes së emigrantit, por ndonëse çështja kishte të dhëna për një oficer policie, autoritetet nuk treguan zell për ta zbardhur, thotë Gjykata e Strasburgut. “Vëllai im u vra kot, ishte në vendin e gabuar dhe në kohën e gabuar aty”, thotë Dhurata.
Si shkelje evidentohet edhe fakti që familjarët nuk u përfshinë si palë civile. Motra e të ndjerit, edhe pse ishte në listën e dëshmitarëve, nuk u thirr asnjëherë në gjykim. Gjykata evropiane thekson se autoritetet greke ishin të detyruara të informonin kërkuesit për vijueshmërinë e procesit dhe të hetimeve, por edhe tu vendosnin në dispozicion aktet si edhe dëshmitë mbi përfshirjen e një oficeri policie në vrasje.
Pas fitores në Strasburg, Sulçe shpreson edhe në ndihmën e autoriteteve shqiptare për rihapjen e dosjes: “Ministria e Jashtme shpresoj që të bëjë diçka tani sepse atëherë nuk bëri asgjë”.
Top Channel
RACIST CRIMES WATCH - Παρατηρητηριο Ρατσιστικων Εγκληματων 
4 thoughts on “21/12/2017: Ευρωκαταδίκη κυβερνήσεων και δικαστικών για συγκάλυψη φόνου “κωλοαλβανού” – την απέκρυψαν τα αλβανοφοβικά ΜΜΕ”