15/02/2019: Επιστολή σε Υπουργό και Γενική Γραμματέα Υπουργείου Δικαιοσύνης για τροπολογίες υπέρ πλήρως αυτεπάγγελτης και χωρίς παράβολα δίωξης ρατσιστικών και άλλων εγκλημάτων

Κύριο Μιχάλη Καλογήρου
Υπουργό Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρώπινων Δικαιωμάτων

Κυρία Μαρία Γιαννακάκη
Γενική Γραμματέα Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και
Πρόεδρο του Εθνικού Συμβουλίου κατά του Ρατσισμού και της Μισαλλοδοξίας

15 Φεβρουαρίου 2019

Κύριε Υπουργέ
Κυρία Γενική Γραμματέα

Στο υπό συζήτηση νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρώπινων Δικαιωμάτων αιτούμεθα να περιληφθούν τροπολογίες για την αυτεπάγγελτη και χωρίς παράβολα δίωξη των ρατσιστικών και μερικών άλλων εγκλημάτων σε όλες τις μορφές τους και σε όλα τα ένδικα μέσα.

Σήμερα, το άρθρο 5 του Ν. 927/79 προβλέπει Οι πράξεις που περιγράφονται στον παρόντα νόμο, καθώς και τα εγκλήματα που τελούνται συνεπεία αυτών, διώκονται αυτεπαγγέλτως. Ο παθών, κατά την υποβολή της έγκλησης, όπως και όταν παρίσταται ως πολιτικώς ενάγων, δεν καταβάλλει το σχετικό παράβολο υπέρ του Δημοσίου.”

Αυτεπαγγέλτως διώκονται επίσης τα αδικήματα διακριτικής μεταχείρισης που προβλέπουν το άρθρο 11 του Ν. 4443/2016 και το άρθρο 361Β ΠΚ. Όμως δεν διώκονται αυτεπαγγέλτως τα ρατσιστικά εγκλήματα όπως ορίζονται από το άρθρο 81Α ΠΚ.

Με βάση το άρθρο 40 Ν. 4446/2016 “δεν απαιτείται κατάθεση παραβόλου έγκλησης (50 ευρώ) για τα εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας και οικονομικής εκμετάλλευσης της γενετήσιας ζωής και τα εγκλήματα κατά της ενδοοικογενειακής βίας και τα εγκλήματα ρατσιστικών διακρίσεων (άρθρα 81Α και 361Β του Ποινικού Κώδικα) και τα εγκλήματα παραβιάσεων της ίσης μεταχείρισης.” 

Παρόμοια απαλλαγή όμως δεν υπάρχει για το παράβολο πολιτικής αγωγής (40 ευρώ) καθώς και για το παράβολο προσφυγής κατ’ άρθρο 48 ΚΠΔ (250 ευρώ). 

Απαλλαγή από το (δυσβάστακτο έως απαγορευτικό) παράβολο προσφυγής κατ’ άρθρο 48 ΚΠΔ δεν υπάρχει ούτε για τα αδικήματα του Ν. 927/79.

Αιτούμεθα λοιπόν:

1. να επεκταθεί η αυτεπάγγελτη δίωξη και στα αδικήματα που διώκονται με βάση το άρθρο 81Α ΠΚ.

2. να προστεθεί η απαλλαγή από το παράβολο πολιτικής αγωγής στα αδικήματα για τα οποία ισχύει η απαλλαγή από το παράβολο έγκλησης, δηλαδή “τα εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας και οικονομικής εκμετάλλευσης της γενετήσιας ζωής και τα εγκλήματα κατά της ενδοοικογενειακής βίας και τα εγκλήματα ρατσιστικών διακρίσεων (άρθρα 81Α και 361Β του Ποινικού Κώδικα) και τα εγκλήματα παραβιάσεων της ίσης μεταχείρισης.”

3. να θεσμοθετηθεί απαλλαγή από το παράβολο προσφυγής για όλα τα αδικήματα για τα οποία προβλέπεται απαλλαγή από το παράβολο έγκλησης, δηλαδή τα αδικήματα που διώκονται με το Ν. 927/79 και “τα εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας και οικονομικής εκμετάλλευσης της γενετήσιας ζωής και τα εγκλήματα κατά της ενδοοικογενειακής βίας και τα εγκλήματα ρατσιστικών διακρίσεων (άρθρα 81Α και 361Β του Ποινικού Κώδικα) και τα εγκλήματα παραβιάσεων της ίσης μεταχείρισης.”

Με τις τροπολογίες αυτές θα υλοποιηθεί η διαφαινόμενη αλλά μέχρι τώρα αποσπασματικά εκπεφρασμένη βούληση του νομοθέτη να μην υπάρχει επιβάρυνση των θυμάτων ρατσιστικών διακρίσεων, εγκλημάτων κατά της γενετήσιας ελευθερίας και οικονομικής εκμετάλλευσης της γενετήσιας ζωής και εγκλημάτων κατά της ενδοοικογενειακής βίας.

Με τιμή

Παναγιώτης Δημητράς
Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι
Ένωση Ουμανιστών Ελλάδας 

 

Advertisements

24/12/2018: Μηνυτήρια αναφορά κατά ναζιστών οπαδών της Εθνικής Ελλάδας και αστυνομικών

ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΜΗΜΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗΣ ΒΙΑΣ

 

24  Δεκεμβρίου 2018


Κυρίες/Κύριοι

Σας υποβάλλουμε άλλη μια μηνυτήρια αναφορά, στα πλαίσια του προγράμματος του Παρατηρητηρίου Ρατσιστικών Εγκλημάτων, με αντικείμενο την ανάρτηση σημαίας με τον «Μαύρο Ήλιο» των SS, ναζιστικούς χαιρετισμούς, αλλά και κάψιμο της τουρκικής σημαίας από οπαδούς της Εθνικής Ελλάδας στο ΟΑΚΑ στις 18 Νοεμβρίου 2018 στη διάρκεια ποδοσφαιρικού αγώνα με την Εσθονία. Πρόκειται για ρατσιστικά αδικήματα (που μπορούν και να βλάψουν τις διεθνείς σχέσεις της χώρας) τα οποία ερευνώνται και διεθνώς και ποινικά υπεύθυνοι, εκτός των δραστών, είναι και οι παρευρισκόμενοι αστυνομικοί που δεν προχώρησαν σε συλλήψεις/προσαγωγές για τον εντοπισμό των δραστών:

Left.gr

24.11.2018

Κόκκινη κάρτα σε νεοναζί, ρατσιτσές και φασίστες

Έντονες οι αντιδράσεις για τα ναζιστικά σύμβολα και τις συμπεριφορές στις εξέδρες του ΟΑΚΑ, στη συνάντηση του Nations League, ανάμεσα σε Ελλάδα και Εσθονία, την περασμένη Κυριακή

 

    Η UEFA ανακοίνωσε ότι άρχισε τη διενέργεια έρευνας για τα ναζιστικά σύμβολα και συμπεριφορές που εμφανίστηκαν στις εξέδρες του ΟΑΚΑ, στην συνάντηση του Nations League, ανάμεσα σε Ελλάδα και Εσθονία, την περασμένη Κυριακή.

Πρόκειται για την σημαία με τον «Μαύρο Ήλιο» των SS, τους ναζιστικούς χαιρετισμούς από οπαδούς, αλλά και το κάψιμο της τουρκικής σημαίας.

Όπως έκανε γνωστό η UEFA, η αρμόδια επιτροπή για θέματα Δεοντολογίας και Πειθαρχίας της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, άρχισε την συλλογή των σχετικών στοιχείων. Έτσι η ΕΠΟ απειλείται πλέον με τιμωρία.

    Η ανακοίνωση της UEFA:

«Ο Επιθεωρητής Δεοντολογίας και Πειθαρχίας της UEFA ορίστηκε να κάνει έρευνα για να δει τα περιστατικά που αναφέρθηκαν στο περιθώριο της αναμέτρησης της Ελλάδας με την Εσθονία στις 18 Νοεμβρίου του 2018».

Όπως είναι γνωστό, για τα γεγονότα του ΟΑΚΑ, σχετική αναφορά στην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ξένη Δημητρίου καθώς και στον Αθλητικό Εισαγγελέα, Κωνσταντίνο Σιμιτζόγλου, έκανε ο υφυπουργός Πολιτισμού κι Αθλητισμού, Γιώργος Βασιλειάδης.

Την Τρίτη, ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών Ευάγγελος Ιωαννίδης διέταξε τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης. Την έρευνα τόσο για την ανάρτηση του ναζιστικού συμβόλου όσο και για το κάψιμο της τουρκικής σημαίας που προηγήθηκε θα διενεργήσει το Τμήμα Ρατσιστικής Βίας της Εισαγγελίας.

«Μηδενική ανοχή για ρατσισμό-φασισμό»!

«Μηδενική ανοχή. Ας σταματήσουμε τον ρατσισμό. Τώρα». Η UEFA, μέσω του γραφείου Τύπου, μίλησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, στέλνοντας αυστηρό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση.

Οι ρατσιστικές αναφορές σε βάρος του Θανάση Αντετοκούνμπο αλλά και η …εμφάνιση του «Μαύρου Ήλιου» των SS με τους ναζιστικούς χαιρετισμούς στο ΟΑΚΑ, στην συνάντηση του Nations League, ανάμεσα σε Ελλάδα και Εσθονία, την περασμένη Κυριακή, δημιούργησαν την ανάγκη επικοινωνίας του ΑΠΕ-ΜΠΕ με την ευρωπαϊκή ομοσπονδία, προκειμένου να ζητηθεί η σχετική τοποθέτηση της.

Η UEFA, που ανακοίνωσε ότι άρχισε την διενέργεια έρευνας για τα περιστατικά του ΟΑΚΑ, αντέδρασε άμεσα στην πρόσκληση του ΑΠΕ-ΜΠΕ, δείχνοντας αντανακλαστικά και αποφασιστικότητα να βρεθεί απέναντι και να πολεμήσει για την εξάλειψή τέτοιων φαινομένων.

Το ερώτημα που έθεσε το ΑΠΕ-ΜΠΕ, ήταν συγκεκριμένο και σαφές: «Γνωρίζοντας την ευαισθησία σας σε θέματα ρατσισμού και την εμφάνιση φασιστικών συμπεριφορών στα γήπεδα, θα θέλαμε την τοποθέτησή σας για αυτά τα δύο φαινόμενα και το ποδόσφαιρο».

«Ο αγώνας για την εξάλειψη του ρατσισμού, των διακρίσεων και της μισαλλοδοξίας από το ποδόσφαιρο, αποτελεί μείζονα προτεραιότητα για την οργάνωσή μας. Η UEFA καταδικάζει αυτήν την αξιοθρήνητη συμπεριφορά και ανέκαθεν απέδειξε μηδενική ανοχή για κάθε μορφή ρατσισμού και διακρίσεων», ανέφερε η UEFA στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

«Η εκστρατεία κατά των διακρίσεων, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο αλλά και γύρω από αυτό, καθώς και στην ευρωπαϊκή κοινωνία στο σύνολό της, αποτελεί βασική πεποίθηση του προγράμματος της UEFA για την κοινωνική ευθύνη. Η UEFA πιστεύει ακράδαντα ότι η δύναμη του ποδοσφαίρου μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αντιμετώπιση θεμάτων όπως ο ρατσισμός, η ομοφοβία, οι διακρίσεις κατά των εθνοτικών μειονοτήτων και οι θεσμικές διακρίσεις, όπως η υποεκπροσώπηση των γυναικών ή η έλλειψη διαφορετικότητας. Για τον σκοπό αυτό, η UEFA έχει δημιουργήσει συνεργασίες με πολλούς οργανισμούς κατά των διακρίσεων, οι οποίοι καθοδηγούνται από το δίκτυο FARE ως βασικό στρατηγικό εταίρο στον τομέα αυτόν από το 2001, καθώς και το Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων, ένα δίκτυο από 70 διεθνείς οργανισμούς-εταίρους που χρησιμοποιούν το ποδόσφαιρο για τη βελτίωση της ζωής των αστέγων σε όλο τον κόσμο», πρόσθεσε η ευρωπαϊκή  ομοσπονδία, στην τοποθέτησή της στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

«Στο πλαίσιο της πολιτικής μηδενικής ανοχής έναντι σε οποιαδήποτε μορφή ρατσισμού και διακρίσεων, η UEFA διαθέτει σύστημα παρακολούθησης αγώνα. Οι εκθέσεις του FARE δεν αποτελούν μόνο βάση για την επιβολή κυρώσεων, αλλά μπορούν να χρησιμοποιηθούν, μαζί με άλλα στοιχεία, για να τεκμηριώσουν το ενδεχόμενο ελέγχου της UEFA, της Δεοντολογίας και του Πειθαρχικού Συμβουλίου να αρχίσουν έρευνα», κατέληξε ο εκπρόσωπος της UEFA, σημειώνοντας και θυμίζοντας ότι το 2013, το συνέδριο της UEFA ενέκρινε ψήφισμα που δείχνει την δέσμευση του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου για την καταπολέμηση του ρατσισμού και καλώντας μας, να παραθέσουμε τις αναφορές αυτές, υπογραμμίζοντας ιδιαίτερα τα σημεία 6 και 7:

«1. Το Καταστατικό της UEFA προβλέπει ότι ένας βασικός στόχος είναι η προώθηση του ποδοσφαίρου σε όλη την Ευρώπη με πνεύμα ειρήνης, κατανόησης, θεμιτού παιχνιδιού και χωρίς καμία διάκριση.

2. Ομοίως, οι 11 βασικές αξίες της UEFA περιέχουν δέσμευση ότι η UEFA θα υιοθετήσει μια προσέγγιση μηδενικής ανοχής προς τον ρατσισμό.

3. Αυτές οι ίδιες 11 αξίες δηλώνουν ότι το ποδόσφαιρο πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα. Το ποδόσφαιρο ενώνει ανθρώπους και υπερβαίνει τις διαφορές. Ο σεβασμός είναι επομένως, μια βασική αρχή του παιχνιδιού.

4. Στο πλαίσιο αυτό, το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο είναι ενωμένο με την πεποίθησή του ότι ο ρατσισμός και άλλες μορφές, η διάκριση πρέπει να εκμηδενιστεί από το ποδόσφαιρο, μια για πάντα.

5. Η UEFA και οι ενώσεις μελών της αποφασίζουν να πολλαπλασιάσουν τις προσπάθειές τους για την εξάλειψη του ρατσισμού στο ποδόσφαιρο. Πρέπει να επιβληθούν αυστηρότερες κυρώσεις για κάθε μορφή ρατσιστικής συμπεριφοράς που επηρεάζει το παιχνίδι.

6. Οι διαιτητές θα πρέπει να σταματούν, να διακόπτουν ή ακόμη και να εγκαταλείψουν έναν αγώνα, εάν συμβούν ρατσιστικά επεισόδια. Υπάρχουν οι οδηγίες τριών βημάτων: Να διακοπεί πρώτα ένας αγώνας και να δοθεί μια δημόσια προειδοποίηση. Δεύτερον, ο αγώνας να διακοπεί για μια χρονική περίοδο. Τρίτον, και μετά από συντονισμό με τους αξιωματικούς ασφαλείας, ο αγώνας θα σταματήσει εάν δεν έχει παύσει η ρατσιστική συμπεριφορά. Σε μια τέτοια περίπτωση, η υπεύθυνη ομάδα χάνει το παιχνίδι.

7. Οποιοσδήποτε παίκτης ή επίσημος υπάλληλος της ομάδας που έχει κριθεί ένοχος για ρατσιστική συμπεριφορά πρέπει να τιμωρηθεί για τουλάχιστον δέκα αγώνες ή αντίστοιχη χρονική περίοδο για τους εκπροσώπους των συλλόγων.

8. Εάν οι φίλαθλοι μιας ομάδας ή μιας εθνικής ομάδας συμμετέχουν σε ρατσιστική συμπεριφορά, πρέπει να επιβληθούν κυρώσεις (για πρώτο αδίκημα) με μερικό κλείσιμο σταδίου σχετικά με το τμήμα όπου συνέβη το ρατσιστικό επεισόδιο. Για ένα δεύτερο αδίκημα, πρέπει να επιβληθεί πλήρες κλείσιμο σταδίου, καθώς και οικονομική ποινή. Επιπλέον, οι φίλαθλοι που κρίνονται ένοχοι ρατσιστικής συμπεριφοράς θα πρέπει να απαγορεύονται από το να παρευρίσκονται στα γήπεδα, στο μέλλον, από τις κρατικές αρχές.

9. Οι σύλλογοι και οι εθνικές ομάδες καλούνται να εφαρμόσουν προγράμματα ευαισθητοποίησης για την αντιμετώπιση του ρατσισμού. Επιπλέον, πρέπει να συνοδεύονται από πειθαρχικές κυρώσεις για οποιαδήποτε ρατσιστική συμπεριφορά προγράμματα ευαισθητοποίησης, τα οποία οι οργανώσεις κατά του ρατσισμού θα μπορούσαν να βοηθήσουν με άνεση. Η εκπαίδευση θα γίνει για να βοηθήσει στην αντιμετώπιση του προβλήματος, τόσο στο ποδόσφαιρο όσο και στην ευρύτερη κοινωνία.

10. Οι παίκτες και οι προπονητές πρέπει επίσης να είναι πρωτοπόροι στην καταπολέμηση του ρατσισμού. Μιλήστε ενάντια σε αυτό, είναι μέρος του καθήκοντός σας στο ποδόσφαιρο.

11. Η UEFA είναι πλήρως αφοσιωμένη σε αυτές τις ισχυρές πολιτικές επιβολής κυρώσεων και ευαισθητοποίησης προς όλες τις ομοσπονδίες προκειμένου να υποστηρίξουν την εφαρμογή παρόμοιων πολιτικών, λαμβάνοντας υπόψη τις δικές τους εγχώριες περιστάσεις. Το ποδόσφαιρο πρέπει να ξεχωρίσει, τόσο εντός όσο και εκτός του χώρου. Το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο είναι ενωμένο κατά του ρατσισμού. Ας σταματήσουμε τον ρατσισμό. Τώρα».

Το αφιέρωμα του ΑΠΕ-ΜΠΕ

    Με αφορμή αυτό το περιστατικό, το ΑΠΕ ΜΠΕ, προσέγγισε ανθρώπους του ελληνικού ποδοσφαίρου, προκειμένου να γίνει αντιληπτός ο αντίκτυπος που προκλήθηκε στην κοινωνία της «στρογγυλής θεάς».

    

Ο Γιώργος Δαρίβας είναι ένας από τους καλύτερους επιθετικούς, που ανέδειξε το ελληνικό ποδόσφαιρο. Γεννημένος στα 1926, ο «Λορέντσι» του Ολυμπιακού, έζησε τα φρικτά χρόνια της κατοχής. Και θυμάται, μιλώντας στο ΑΠΕ ΜΠΕ: «Βγαίναμε από το σπίτι μας και βλέπαμε στον δρόμο πτώματα. Πεθαμένους από την πείνα! Και από κάποια στιγμή και μετά, δεν μας έκανε καμμία εντύπωση! Είχε γίνει κομμάτι της ζωής μας. Είχαμε εξοικιωθεί μ΄ αυτό που αντικρύζαμε»…

Η αφήγηση του Δαρίβα συγκλονίζει ακόμη και από το τηλέφωνο. Ακούς έναν άνθρωπο 92 ετών και ανατριχιάζεις: «Δεν θέλω παιδί μου να τα ξαναζήσω αυτά. Ημασταν 14-15 χρονών παιδιά και ζήσαμε την πείνα. Πηγαίναμε στην επαρχία αναζητώντας τρόφιμα και ανταλάσσαμε προϊόντα. Ενα σαπούνι για μερικά φασόλια. Δεν είχαμε παπούτσια να φορέσουμε. Ηταν καταστροφή. Γιατί οι ναζί δεν πέρασαν κι έφυγαν από την Ελλάδα. Πέρασαν, μας πάτησαν κι έφυγαν! Παναγία μου! Και μόνο που το σκέπτομαι, είναι ένας εφιάλτης»…

Με απεριόριστα …χιλιόμετρα στο ελληνικό ποδόσφαιρο και περισσότερους από 500 αγώνες στους πάγκους, η άποψη του Στάθη Σταθόπουλου, έχει αυταπόδεικτα, βαρύνουσα σημασία. «Τέτοια φαινόμενα, προκαλούν θλίψη και ντροπή», επισημαίνει στο ΑΠΕ ΜΠΕ, ο «ακαδημαϊκός» της προπονητικής και συνεχίζει:

«Γιατί το ποδόσφαιρο, είναι ένα παιχνίδι που ενώνει τους ανθρώπους, όπως και ο αθλητισμός στο σύνολο του. Ο ρόλος του είναι ψυχαγωγικός, έχει αλλαγές συναισθημάτων (χαρά και στεναχώρια), αλλά και υποστήριξη για την ομάδα που αγαπάς. Αρα, η πολτική δεν αρμόζει στους χώρους άθλησης, εν γένει. Για να αντιμετωπίσουμε αυτά τα φαινόμενα, πρέπει να δούμε τα αίτια που τα προκαλούν. Είναι προτιμότερο να προλαμβάνεις, παρά να καταστέλλεις. Και τα αίτια, είναι η παρακμή σε πολιτικό, οικονομικό και κυρίως κοινωνικό επίπεδο. Επίσης πολύ σημαντικό, είναι το γεγονός, ότι έχει χαθεί η κριτική σκέψη. με αποτέλεσμα, τα ερεθίσματα που δεχόμαστε να μην τα επεξεργαζόμαστε και να κάνουμε πράγματα, για τα οποία δεν γνωρίζουμε, ούτε τις συνέπειες, ούτε τον αντίκτυπο που έχουν. Ολες αυτές οι συμπεριφορές, δεν περιορίζονται στον χώρο του ποδοσφαίρου, αλλά επεκτείνονται και στην ιδιωτική ζωή, όπου εκδηλώνονται με πράξεις βίας. Ομως το ποδόσφαιρο, λόγω της πολύ μεγάλης δημοφηλίας, ευνοεί τέτοιου είδους εκδηλώσεις. Αυτό επιβεβαιώνει, ότι εάν ονομάσεις αυτήν την συμπεριφορά, φασισμό, δεν είναι ιδεολογία. Αλλά μία έκφραση πολιτικής παρακμής. Δεν λύονται με λόγια τέτοια ζητήματα. Θα πρέπει να αρχίσουμε από την οικογένεια, το σχολείο, το κράτος και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Ειδικά η οικογένεια και το σχολείο που έχουν πρωταρχικό ρόλο, δεδομένου ότι αποτελούν τους φορείς κοινωνικοποίησης του ατόμου. Πρέπει να μαθαίνεις στο παιδί σου τις απλές, αλλά συνάμα θεμελιώδεις αξίες. Οπως είναι ο σεβασμός. Το κράτος, θα πρέπει να προβάλει το νόημα του αθλητισμού, που είναι ακριβώς να ενώνει. Οτι στον αθλητισμό και στο ποδόσφαιρο, έχουν θέση άπαντες. Και τα ΜΜΕ δεν πρέπει να προβάλουν τα γεγονότα, έτσι ώστε να ηρωποιούνται αυτοί που τα κάνουν, αλλά να προβάλουν τα σωστά πρότυπα. Εμείς αυτά τα θέματα στο ποδόσφαιρο «τα έχουμε βρει». Από την δεκαετία του 1970, όταν και ήλθαν στην Ελλάδα οι πρώτοι ξένοι ποδοσφαιριστές. Εχουμε παίκτες διαφορετικού χρώματος, φυλής, θρησκείας. Επομένως, ο ρατσισμός στους κόλπους της ομάδας, δεν υφίσταται. Υπάρχουν αυτοί που μιλούν στο Κοινοβούλιο για ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής. Εγώ θα πω, ότι το ποδόσφαιρο έχει πολιτικοποιηθεί. Και αυτό οφείλεται στην πολιτική παρακμή»…

Ο Στέλιος Σεραφείδης και ο Ανδρέας Σταματιάδης έχουν προσωπικές αναμνήσεις από την κατοχή. Συνομήλικοι, γεννημένοι αμφότεροι με λίγους μήνες διαφορά το 1935, έζησαν στο «πετσί» τους την κόλαση του ναζισμού.

Ο επί 20ετία (1951-1972) τερματοφύλακας της ΑΕΚ, Στέλιος Σεραφείδης, μιλά με σκληρά λόγια για τους νοσταλγούς του ναζισμού που έκαναν την εμφάνισή τους στο ΟΑΚΑ.

«Το ποδόσφαιρο ενώνει τους λαούς, όλοι το γνωρίζουμε. Όσα συνέβησαν στο ΟΑΚΑ είναι εξωφρενικά. Αυτοί που τα έκαναν είναι μιάσματα των κοινωνιών και φυσικά τους καταδικάζουμε όλοι. Πρόκειται για κτήνη, για φασίστες, για χολέρα των κοινωνιών. Κάποια στιγμή -να το πούμε απλά- αυτά τα άτομα πρέπει να τα μπαγλαρώνουν και να τα εξαφανίζουν.
Κι εμείς ζήσαμε την εμπειρία της ανάμιξης της πολιτικής με το ποδόσφαιρο. Έπαιζε η ΑΕΚ στη Δανία και μπήκαν κάποιοι μέσα για να διαμαρτυρηθούν για τη χούντα. Όπως καταλαβαίνετε μιλάμε για εντελώς διαφορετικά πράγματα, καμία σχέση με τα φασιστικά.
Κάποτε η εθνική ομάδα γέμιζε τα γήπεδα. Τώρα άλλαξαν οι καιροί, είναι  τελείως διαφορετική εποχή. Φυτοζωεί η εθνική και δεν φαίνεται να έχει μέλλον, κυρίως λόγω των πολλών ξένων παικτών. Θα αφανιστούν τα ελληνόπουλα και λυπάμαι που το λέω ότι δεν έχει μέλλον. Κυρίως είναι θέμα προσωπικοτήτων που δεν υπάρχουν πια. Αν θυμηθούμε ποιους παίκτες είχε η Ελλάδα το 2004 και κατέκτησε το EURO θα δούμε ότι ο καθένας ήταν προσωπικότητα. Είναι αδιανόητο που δεν βγήκε κάποιος από τους εν ενεργεία διεθνείς να πει ότι δεν τα θέλουμε στο γήπεδο αυτά τα μιάσματα. Κάποτε ο Φάντροκ έλεγε, όταν κόβεις ένα δάκτυλο πρέπει να κόψεις όλο το χέρι. Υπάρχει αρρωστημένη κατάσταση και πρέπει οι υπεύθυνοι να κάτσουν κάτω και να λάβουν τα μέτρα που πρέπει».
Συνομίληκος και συμπαίκτης του Στέλιου Σεραφείδη, ο Ανδρέας Σταματιάδης πέρασε όλο το διάστημα της ποδοσφαιρικής του καριέρας στα κιτρινόμαυρα. Επαιξε σε 465 αγώνες της ΑΕΚ και σημείωσε 139 γκολ, ενώ είναι ένας από τους λίγους που κατέκτησαν το πρωτάθλημα τόσο ως παίκτες (1963, 1968) όσο και ως προπονητές (1977) της Ένωσης.

«Αυτά είναι απαράδεκτα πράγματα.  Καμία σχέση με την ομάδα μας. Δεν έχουν καμία σχέση με την ΑΕΚ και πολύ περισσότερο με την εθνική ομάδα. Θα έπρεπε να έχει επέμβει άμεσα η  αστυνομία, να τους συλλάβει και να μην τους επιτρέψει να ξαναπατήσουν το πόδι τους στο γήπεδο. Δυσφημούν τη χώρα και την ιστορία μας, δεν έχουν σχέση με την Ελλάδα μας.
Παιδάκι ήμουν και έξω από το σπίτι μας έκαναν περιπολία οι ναζί. Έζησα τέτοιες στιγμές για να βλέπω τώρα κάποιους να σπιλώνουν την ελληνική ιστορία. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν αντέδρασαν οι διεθνείς. Δεν ξέρω τι συμβαίνει. Ισως επειδή να νέα παιδιά δεν έχουν ζήσει τίποτα.  Δυστυχώς -ευτυχώς γι΄αυτούς- δεν έζησαν δύσκολα χρόνια και δεν εκτιμούν το ρόλο τους. Εγώ ήμουν 15 χρόνων και άλλαζα δύο συγκοινωνίες για να κάνω προπόνηση: Πετράλωνα-Ομόνοια και Ομόνοια-Φιλαδέλφεια. Περάσαμε δυσκολίες, ζήσαμε την πείνα, σεβόμασταν το άθλημα, τους φιλάθλους. Το ποδόσφαιρο έχει κοινωνικό χαρακτήρα. Ισως για κάποιους όλα να είναι εύκολα και να μην επηρεάζονται από τέτοιες ασχήμιες εις βάρος της ιστορίας της Ελλάδας. Φτάσαμε στο σημείο αυτό γιατί σταδιακά ανεχτήκαμε πολλά…Εχω εκπροσωπήσει την προσφυγιά με τη φανέλα της ΑΕΚ και την πατρίδα μας με τη φανέλα της εθνικής. Για εμένα αυτό που έγινε στο ΟΑΚΑ είναι η χειρότερη ύβρις που υπάρχει. Ο πατέρας μου ήλθε από τη Μικρά Ασία, πολέμησε με τον ελληνικό στρατό και τραυματίστηκε. Είναι απίστευτο που δεν αντέδρασε κανείς με όσα έγιναν. Πώς θα πάμε μπροστά έτσι;».

Από αυτήν την …ιδιόμορφη «στρογγυλή τράπεζα» που διοργάνωσε το ΑΠΕ ΜΠΕ, δεν θα μπορούσε να λείπει, ο Σάββας Κωφίδης. Μέλος -μαζί με τον Βασίλη Χατζηπαναγή και τον Λάκη Παπαϊωάννου- της θεαματικότερης «τριπλέτας» που είδαν τα ελληνικά γήπεδα, όποτε έπαιζε ο Ηρακλής, ο Κωφίδης, είναι σήμερα τεχνικός διευθυντής στα τμήματα υποδομών της ΠΑΕ Αρης. Ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος σε θέματα που αφορούν στην κοινωνία, ο Κωφίδης ούτε μασά τα λόγια του, ούτε κρύβεται πίσω από δάκτυλα, τονίζοντας στο ΑΠΕ ΜΠΕ:

«Ασφαλώς και η πολιτική έχει θέση στο ποδόσφαιρο. Γιατί το ποδόσφαιρο είναι μέσα στην ζωή μας. Και ο,τιδήποτε είναι μέσα στην ζωή μας, οποιαδήποτε δραστηριότητα μας, είναι πολιτική. Και μέσα από το ποδόσφαιρο, μπορούμε να μεταδώσουμε πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα που απασχολούν τον άνθρωπο. Το φαινόμενο του ναζισμού και του φασισμού, είναι ένα τίποτε. Δεν υπάρχει. Δεν είναι καν, ιδεολογία. Ουτε ιδέα. Αρα δεν υφίσταται. Και φυσικά πρέπει να εξαλειφθεί. Ασφαλώς και στέκομαι απέναντι σε τέτοιου είδους ενέργειες. Και επειδή το ποδόσφαιρο έχει μεγάλη δύναμη, πρέπει μέσα απ΄ αυτό, ν΄ αντισταθούμε σε τέτοιου είδους φαινόμενα».
Ευλόγως με τη σειρά της, η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία καταδικάζει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τα φαινόμενα ρατσισμού και φασιστικής νοοτροπίας, υπογραμμίζοντας ότι θα σταθεί στην απέναντι πλευρά και καλώντας σε συστράτευση τους θεσμικούς φορείς της χώρας και τους υγιώς σκεπτόμενους φιλάθλους. Με αποκλειστική δήλωσή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας, Ευάγγελος Γραμμένος, τοποθετήθηκε σαφώς και κατηγορηματικά για ένα θέμα, που πλέον λαμβάνει έκταση:

«Είναι αυτονόητο ότι η ΕΠΟ καταδικάζει απερίφραστα και κατηγορηματικά τέτοιου είδους δηλώσεις και θέσεις, που επαναφέρουν στη μνήμη των πολιτών τον εφιάλτη του φασισμού. Αυτό το απορρίπτει και το σύνολο της υγιούς κοινωνίας. Θεωρώ στοχευμένη την εισβολή που έγινε στο ΟΑΚΑ, στον αγώνα της Εθνικής με την Εσθονία. Αποτελεί κατάπτυστη ενέργεια και προσπάθεια να εκθέσει τη χώρα διεθνώς. Η Ελλάδα βίωσε διαχρονικά το φασισμό και πλήρωσε βαρύ τίμημα γι΄ αυτόν. Τέτοιες πράξεις είναι απόλυτα καταδικαστέες αλλά χρειαζόμαστε ευρύτερο κοινωνικό συνασπισμό και παρέμβαση. Η Ομοσπονδία, με βάση και τη διεθνή εμπειρία, είναι αποφασισμένη να αναλάβει πρωτοβουλίες, μαζί με τους εθνικούς φορείς. Καλούμε άμεσα σε συστράτευση, πλέον των παραπάνω και όλους τους υγιείς Έλληνες φιλάθλους».

Ενα από τα καλύτερα «δεκάρια» που πέρασαν από το ελληνικό ποδόσφαιρο, ο Βασίλης Καραπιάλης, ιστορικός πρωταθλητής με τη Λάρισα και φυσικά με τον Ολυμπιακό, εκφράζει δυσφορία στο άκουσμα της ερώτησης.

Παραμένει, ωστόσο ψύχραιμος και λακωνικός: «Τέτοια φαινόμενα δεν έχουν καμμία θέση ούτε στο ποδόσφαιρο, ούτε φυσικά στην ζωή μας. Η ιστορία μας έχει διδάξει πολλά και καλό θα ήταν να μην ξεχνάμε. Οι αρμόδιοι, οφείλουν να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα, έτσι ώστε να τα απομονώσουν»…

Με σημαντική καριέρα στα ελληνικά γήπεδα, φορώντας την φανέλα του ΠΑΟΚ, της Παναχαϊκής και του Μακεδονικού, ο Κώστας Λεβέντης, είναι χειμαρρώδης: «Το τελευταίο χαρτί του καπιταλισμού, είναι ο φασισμός. Βλέπουμε ότι ο νεοναζισμός ανεβαίνει στην Ευρώπη και στην Ελλάδα εκφράζεται μέσα από την Χρυσή Αυγή. Το αυγό του φιδιού εμφανίζεται και πάλι, όπως συμβαίνει σε εποχές κρίσης». Εκ των ιδρυτών του Πανελληνίου Συνδέσμου Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών (ΠΣΑΠ), στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ο Λεβέντης, συνεχίζει ακάθεκτος: «Οπως συνέβη και με το κραχ του 1929. Οταν ο Γερμανός βιομήχανος όπλων, Κρουπ, μαζί με Αγγλους και Αμερικανούς εκπροσώπους του κεφαλαίου, θέλησαν με τον Χίτλερ, να εναντιωθούν στην εργατική τάξη. Διότι το ζήτημα, ήταν και παραμένει ταξικό. Ο ρατσιμός είναι η αφορμή. Οταν ο λαός στερείται βασικών αγαθών, εμφανίζεται η σιδερένια γροθιά του καπιταλισμού και προκύπτει η όξυνση των κοινωνικών προβλημάτων. Και για να αντιμετωπισθεί αυτό το φαινόμενο, πρέπει τα αρνητικά συναισθήματα, όπως η εξαθλίωση, η πείνα, η οργή, ο θυμός, η αγανάκτηση, η ηττοπάθεια και η μοιρολατρεία, να μετασχηματισθούν σε οργανωμένη δράση».

Σε μία σημαντική αποκάλυψη, προβαίνει μιλώντας στο ΑΠΕ ΜΠΕ, ο πρόεδρος του «Γαλανόλευκου Φάρου», του Συλλόγου φιλάθλων της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου, Νίκος Φλέκκας: «Σε αντίθεση με ότι έχει δει το φως της δημοσιότητας, πρέπει να γνωρίζετε, πως τα συγκεκριμένα άτομα, μπήκαν στο γήπεδο χωρίς εισιτήριο. Στην Θύρα 9 όπου βρέθηκαν, το εισιτήριο κοστίζει 20 ευρώ. Κάποιοι τους άνοιξαν την πόρτα και τους έβαλαν μέσα, μαζί με τα κράνη τους, περίπου στο 30ο λεπτό του αγώνα. Μέχρι το 75′ έμειναν σιωπηλοί. Σε εκείνο το χρονικό σημείο του αγώνα, άρχισαν τα συνθήματα εναντίον των πολιτικών και τα σχετικά. Η καύση της τουρκικής σημαίας, έγινε περίπου στο 85ο λεπτό. Να ξέρετε ότι εμείς στον «Φάρο» είμαστε μία οικογένεια. Κάποιοι τους έστειλαν αυτούς επάνω μας».

Οσον αφορά στην αντίδραση του «Γαλανόλευκου Φάρου» για το περιστατικό, ήταν άμεση, όπως προκύπτει και από την σχετική ανάρτηση της 19ης Νοεμβρίου, στην ιστοσελίδα του Νίκου Φλέκκα στο Facebook, όπου αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής: «Δυστυχώς κάποιες ομάδες, προσπαθούν μέσα από τους αγώνες της εθνικής Ελλάδας ποδοσφαίρου, να περάσουν μηνύματα εθνικιστικά, μηνύματα εναντίον πολιτικών, μηνύματα ακραίων θέσεων, μηνύματα εναντίον χωρών, καίγοντας σημαίες. Δυστυχώς όλα αυτά, έγιναν μπροστά στα μάτια τα δικά μας, δίπλα στην κερκίδα του Γαλανόλευκου Φάρου, στον αγώνα με την Εσθονία στο ΟΑΚΑ. Ο Γαλανόλευκος Φάρος, αποτελείται από μέλη, που το μόνο που προσπαθούν να κάνουν, είναι να τραγουδούν με την δύναμη της φωνής τους για την εθνική Ελλάδας και να προσπαθούν να γίνουν ο 12ος παίκτης των Ελλήνων διεθνών. Σε όλα τα μέρη της Γης, τραγουδούμε τον εθνικό μας ύμνο, γιατί αισθανόμαστε υπερήφανοι ως Ελληνες».
Ο τερματοφύλακας της Λαμίας, Γιώργος Μπαντής ο οποίος έχει αναπτύξει έντονη κοινωνική δράση, σε αποκλειστική του δήλωση στο ΑΠΕ ΜΠΕ τονίζει: «Το μίσος δεν οδηγεί πουθενά και δυστυχώς θρέφει αυτούς τους ανθρώπους. Νομίζουν ότι με αυτόν τον τρόπο αγαπούν την πατρίδα τους. Ζούμε σε μια χώρα η οποία στην ιστορία της βίωσε πολύ έντονα στο πετσί της την εισβολή των Ναζί. Οποιοδήποτε ναζιστικό σύμβολο είναι προσβολή κατά της ίδιας μας της χώρας και των χιλιάδων δολοφονημένων στο Έπος του ’40».
Ο Νίκος Μάλλιαρης, παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και ιδρυτικό μέλος του ΠΣΑΠ, δήλωσε στο ΑΠΕ ΜΠΕ για το θέμα: «Είναι λυπηρό να πιανόμαστε από αυτό το γεγονός, επειδή ήταν εκεί 10-15 τύποι με αισχρή και φασιστική συμπεριφορά, τη στιγμή που αυτό το φαινόμενο έχει εκτραφεί εδώ και χρόνια, χωρίς να παρεμβαίνουμε. Η γαλάζια στρατιά που ανέδειξε βουλευτές στη Χρυσή Αυγή, έχει οργανωθεί εδώ και 15 χρόνια. Τώρα τα ανακαλύπτουμε; Βιώνουμε τον φασισμό σε όλο το ποδόσφαιρο. Χρειάζεται οργανωμένα και κυβερνητικά, με τους συνδέσμους των οπαδών των φιλάθλων να κάτσουμε κάτω και να αντιμετωπίσουμε αυτό το φαινόμενο. Διαφορετικά δεν θα πετύχουμε τίποτε, θα συνεχίσουμε να τους εκτρέφουμε, να τους ενισχύουμε. Μας νοιώθουν αδύναμους. Στο ποδόσφαιρό μας κυριαρχούν οι ξένοι ποδοσφαιριστές. Ούτε τους ακουμπάει το φαινόμενο, ούτε καταλαβαίνουν πού αγωνίζονται. Οσο για τις διοικήσεις, όταν παραβατικοί διοικούν το ελληνικό ποδόσφαιρο, πώς γίνεται να ερχόμαστε και να απαιτούμε από αυτούς να διώξουν τους φασίστες; Ιδιαίτερα δε όταν τους χρηματοδοτούμε κιόλας, μέσω της ΕΡΤ. Τους δώσαμε χρήματα για να συνεχιστεί το πρωτάθλημα με τέτοιες συμπεριφορές. Μας βγάζουν τη γλώσσα κάθε μέρα…».
    Με γραπτό μήνυμά τους προς το ΑΠΕ ΜΠΕ διατύπωσαν τη θέση τους οι αντιφασίστες οπαδοί της ΑΕΚ (Original 21 Antifa-Block):

«Λόγω του συμβάντος στο ματς της εθνικής με την Εσθονία, όπου είδαμε 30 άτομα να σηκώνουν διάφορα σύμβολα, έχουμε να πούμε τα εξής: Η ακροδεξιά «ανεβαίνει» στα γήπεδα και στα social media. Αυτή είναι για εμάς η αλήθεια του σήμερα. Λίγοι στην πράξη, ψευτόμαγκες οι περισσότεροι, δημιουργούν τις δικές τους προοπτικές στηριζόμενοι στα «μέσα» που διαθέτουν. Πιστοί άλλωστε στον «πατέρα» Γκέμπελς που εκμεταλλεύτηκε άρτον και θεάματα, αλλά και το ραδιόφωνο της εποχής ώστε να δημιουργήσει έρισμα και τα κατάφερε.

Γι αυτό η Χρυσή Αυγή λαμβάνει 6-7% στις δημοσκοπήσεις αλλά το πρόσωπό της δεν ξεπερνά τα 100-200 άτομα. Γι αυτό εμφανίζεται η εξέδρα κάποιας ομάδας να είναι «ακροδεξιά», την ώρα που η βάση της είναι λαϊκή και σίγουρα όχι νεοναζιστική.
Γι αυτό και τις περισσότερες απόπειρες να εμφανιστούν και να εδραιωθούν – οι φασίστες – τις έχουν κάνει στα γήπεδα, όπου η μάζα καθοδηγείται πιο εύκολα κυρίως όταν η αρχηγική ομάδα είναι της αυτού ιδεολογίας…

Για εμάς ως αντιφασιστικό κίνημα Οπαδών – Ανθρώπων, η λύση δεν είναι το «τσάκισμα» ή τουλάχιστον δεν είναι η πρώτη προσέγγιση. Για εμάς θα πρέπει οι περισσότεροι, η μάζα, ο κόσμος, ο λαός της ομάδας, να απωθήσει το απόστημα του νέο-φασισμού, με το μυαλό και τη γνώση! Εμείς θεωρούμε ότι η ΑΕΚ έχει προσφυγική Ιστορία, τόσο μεγάλη που δεν μπορεί να την αμφισβητήσει και να τη διαστρεβλώσει κανείς. Οι κινήσεις αλληλεγγύης σε συνανθρώπους μας, όποιον Θεό κι αν πιστεύουν, ότι χρώμα κι αν έχουν, από όπου κι αν προέρχονται, είναι παράλληλα και «ασκήσεις» σκέψης και γνώσης. Ο Οπαδός της ΑΕΚ μπορεί να είναι ξανθός, «έλληνας», χριστιανός, ή μπορεί να είναι μουσουλμάνος, άθεος, μελαμψός ή «αλβανός». Η ΑΕΚ δεν έχει σύνορα ούτε στους χάρτες, ούτε στο μυαλό. Αν θεωρείς τον εαυτό σου Οπαδό αυτής της ομάδας τότε σέβεσαι και τον δίπλα σου από όπου κι αν προέρχεται! Αν δε σέβεσαι τον συν-οπαδό σου, το συν-άνθρωπό σου, τότε δεν έχεις καμία θέση ανάμεσά μας και στο μεγαλείο αυτής της Ιστορικής Ομάδας.

Ούτε στην ΑΕΚ, ούτε και πουθενά…

Υ.Γ. Ο Γκεμπελς και ο Χίτλερ, στηρίχθηκαν στο φόβο και την άγνοια. Εμείς ούτε φοβόμαστε, ούτε βοσκάμε…»
Κι επειδή ποδόσφαιρο, δεν είναι μόνο το επαγγελματικό, αλλά κυρίως το ερασιτεχνικό, εκεί δηλαδή όπου υπάρχουν οι …εραστές της τέχνης, οι γνήσιοι εραστές του παιχνιδιού, το ΑΠΕ ΜΠΕ, φιλοξενεί και την άποψη του Τάσου Ψύλλια. Πρόκειται για τον εμβληματικό αρχηγό του Αστέρα Εξαρχείων, μίας ομάδας που διοικείται από τους φιλάθλους και τους παίκτες της, οι οποίοι είναι βαθιά προβληματισμένοι όσον αφορά στα κοινωνικά ζητήματα.

«Σε μια ποδοσφαιρική ομάδα, και ιδιαίτερα σε μια ερασιτεχνική, συναναστρέφεσαι καθημερινά με άτομα άλλης ηλικίας, άλλης εθνικότητας, φυλής ακόμη και διαφορετικής αστικής τάξης. Οπότε αυτόματα, η έννοια της οποιασδήποτε μορφής ρατσισμού, φαντάζει ξένη και σε απομονώνει από την οικογένεια των αποδυτηρίων. Ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε, ανεξάρτητα από τις ποδοσφαιρικές σου ικανότητες. Αντίστοιχα, πως μπορείς ως ποδοσφαιριστής και ως άνθρωπος, να συνεχίζεις να παίζεις ένα παιχνίδι, το οποίο ενώνει ανθρώπους από όλον τον κόσμο, όταν στις εξέδρες κυματίζουν ναζιστικά σύμβολα και φλέγονται σημαίες “εχθρικών” κρατών; Δυστυχώς η επανεμφάνιση του φασισμού, είναι ραγδαία, ελέω και της ευρύτατης οικονομικής κρίσης και εισβάλει και στο ποδόσφαιρο, που αποτελεί μια μικρογραφία της κοινωνίας. Πιστεύω ότι οι βαρύτατες κυρώσεις στις ομοσπονδίες από τις αρμόδιες αρχές είναι επιβεβλημένες, καθώς έστω και με τον λάθος τρόπο, θα τις αναγκάσουν να ευαισθητοποιηθούν, αλλά χρειάζεται και η σύμπραξη των ποδοσφαιριστών. Άτομα τα οποία φέρουν τέτοιες αντιλήψεις, να τίθονται εκτός ομάδας από τους ίδιους τους συμπαίκτες τους», επισημαίνει ο Ψύλλιας και συνεχίζει: «Εμείς, ως Αστέρας Εξαρχείων, και μιλώ αποκλειστικά για τους παίκτες, έχουμε αποφασίσει ότι εάν αντιληφθούμε αντίπαλο οπαδό ή παίχτη φασίστα, θα αρνηθούμε να αγωνιστούμε. Δεν θα μοιραστούμε το πάθος μας και την αγάπη μας για το ποδόσφαιρο με κάποιον που μας προσβάλλει ως όντα. Παράλληλα, όσον αφορά στους “εχθρούς” Τούρκους, ο Αστέρας έχει φιλοξενήσει και τον έχουν φιλοξενήσει, για φιλικούς αγώνες, την Σπαρτάκ Ινσταμπούλ, και την Καραντολάπ (Κούρδοι πρόσφυγες στην Τουρκία), και ερχόμενοι σε επαφή μαζί τους, αντιληφθήκαμε, αυτό που ούτως ή άλλως γνωρίζαμε στην θεωρία. Οτι ο εχθρός δεν είναι ούτε ο αλλόθρησκος, ούτε ο διαφορετικής φυλής, φύλλου και σεξουαλικών προτιμήσεων. Εχθρός είναι μονάχα ο ταξικός, ο οποίος υποκινεί τον φασισμό και τον ναζισμό».
    Κλείνοντας αυτήν την προσπάθεια, που είχε ως στόχο να γίνει αντιληπτός ο αντίκτυπος που προκάλεσε στην ποδοσφαιρική -και όχι μόνον- κοινωνία, ένα επαίσχυντο περιστατικό, ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί, ο καθένας με τον τρόπο του και στον βαθμό που του αναλογεί, να μην επαληθευθεί ο ψευδώνυμος του διαδικτύου, που γράφει:

«Μάνα της βίας είναι η φτώχεια…Η φτώχεια της τσέπης, η φτώχεια του πνεύματος, η φτώχεια σε ιδανικά, η φτώχεια στην ευκαιρία, η φτώχεια στην γνώση, η φτώχεια στην επικοινωνία, η φτώχεια στην ειλικρίνεια, η φτώχεια στο συναίσθημα, η φτώχεια στην ενημέρωση, η φτώχεια στην αυτοεκτίμηση, η φτώχεια στην αυτογνωσία. Και πατεράδες της όλοι εκείνοι που έφεραν κάθε λογής φτώχεια… Εμείς, πλέον, έχουμε το συγκριτικό πλεονέκτημα και γνωρίζουμε τα αποτελέσματα της βίας που χρησιμοποιείται, προκειμένου να κατακτηθεί η εξουσία. Μέχρι που ο Μυθριδατισμός θα καταστήσει την φτώχεια πάσης φύσεως και μορφής, αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας μας. Εκτός κι εάν…».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Παρακαλούμε για τις ενέργειές σας καθώς και να μας ενημερώσετε για τον αριθμό πρωτοκόλλου που θα δώσετε στη μήνυση αυτή.
 
Με τιμή,

Παναγιώτης Δημητράς

Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι 
διεύθυνση: ΤΘ 60820 – 15304 Γλυκά Νερά

12/12/2018: Εγκύκλιος Εισαγγελέα Αρείου Πάγου για δικογραφίες ρατσιστικών εγκλημάτων & κατάλογος αρμόδιων τοπικών Εισαγγελέων

20181216_105948.jpg

Document-page-001Document-page-002Document-page-003Document-page-004Document-page-005Document-page-006


5453_2018-page-001.jpg

Ρητορική μίσους στο σχολείο

parents.org.gr

Ρητορική μίσους στο σχολείο

 

Υπάρχει στο σχολείο ρητορική μίσους από άλλα παιδιά ή εκπαιδευτικούς;

 

 

Οι διακρίσεις δεν βρίσκονται μόνο στο διαδίκτυο

Υπάρχουν πολλές δημοσιεύσεις, άρθρα & υλικό που επικεντρώνονται στην ύπαρξη ρητορικής μίσους στο διαδίκτυο,  τηλεφωνικές γραμμές για το bullying ή εφαρμογή για κινητά της ΚΜΟΠ.
Επίσης τα σχολεία κάνουν εργασίες για την ρητορική μίσους στο διαδίκτυο (δείτε το βίντεο πιο κάτω),… αλλά τι γίνεται με τα όσα συμβαίνουν μέσα στο σχολείο, ή μέσα στο φροντιστήριο, από τους ίδιους τους καθηγητές ή τα μεγαλύτερα παιδιά.Διαφημίσεις

Τι μπορείτε να κάνετε εάν εκπαιδευτικός χρησιμοποιεί ρητορική μίσους

Είναι σημαντικό να καταγράψετε κατά λέξη, με ημερομηνία & ώρα την στιγμή και τα λόγια που ακούσατε, με όποια μορφή και εάν τα ακούσατε ή τα είδατε.

Είτε είναι εκπαιδευτικός, είτε μαθητής, είτε οποιοδήποτε άλλο άτομο, είναι σημαντικό να γίνονται αναφορές έτσι ώστε οι φορείς να έχουν μια εικόνα του τι συμβαίνει όπως και πόσο συχνά είναι αυτά τα περιστατικά.

Θα είναι καλό να τα στείλετε στο Ελληνικό Παρατηρητήριο Συμφωνιών του Ελσίνκι που ασχολείται με θέματα Ρητορικής Μίσους στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια.

Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και τις τηλεφωνικές γραμμές βοηθείας που υπάρχουν – αλλά το παρατηρητήριο είναι αυτό που είναι το πιο αρμόδιο για να αξιολογήσει το συμβάν, να εκδώσει δελτίο τύπου ή και να προβεί σε νομικές ενέργειες.

Παράδειγμα κειμένου

Αρχή κειμένου

“Θα ήθελα να σας αναφέρω τα παρακάτω:

Την ημερομηνία ……… ώρα…….. στην  (πόλη/περιοχή )   ο/η ………………….. του/της  κατοικία……

που είναι κόρη/γιός/φίλος του παιδιού μου/………..

μου ανέφερε ότι  ο/η…………… ……….. εκπαιδευτικός /γονέας / μαθητής  του σχολείου/φροντιστηρίου……………….   είπε   …….(περίπου ημερομηνία )……..  σε μεμονωμένα παιδιά  ………… και ………… ή  κατά την διάρκεια της ώρας μαθήματος των  (μάθημα εδώ)  ή  στο διάλλειμα  …… ή πριν το άνοιγμα/κλείσιμο  ……………………

τα εξής ………………………………………………………

Τέλος κειμένου

Για κάθε περιστατικό, συμπληρώστε διαφορετικό κείμενο ή κάντε μια λίστα των περιστατικών εάν αφορούν τα ίδια πρόσωπα.

Το κείμενο μπορείτε να το στείλετε στο email:  helsinki(at)otenet.gr

Συζήτηση στο φόρουμ

Γονείς συζητούν τι μπορούν να κάνουν για Εκπαιδευτικούς που κάνουν χρήση ρητορικής μίσους:

Τι υπαγορεύει ο εθνικός νόμος για την ρητορική μίσους;

Η νομοθεσία για τη ρητορική μίσους είναι: “O περί της Καταπολέμησης Ορισμένων Μορφών και Εκδηλώσεων Ρατσισμού και Ξενοφοβίας μέσω του Ποινικού Δικαίου Νόμος” του 2011 (N. 134(I)/2011). Αυτός ο νόμος υιοθετήθηκε για σκοπούς εναρμόνισης με την Απόφαση Πλαίσιο 2008/913/ΔΕΥ του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του ποινικού δικαίου. Η εθνική νομοθεσία προνοεί ότι πρόσωπο το οποίο εκ προθέσεως διαδίδει δημόσια και υποκινεί δημόσια με οποιοδήποτε τρόπο βία ή μίσος που στρέφεται κατά ομάδας προσώπων ή κάποιου μέλους κάποιας ομάδας προσώπων που προσδιορίζεται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, τη γενεαλογική καταβολή ή τη εθνική ή εθνοτική καταγωγή, κατά τρόπο που διαταράσσει τη δημόσια τάξη ή που έχει απειλητικό, υβριστικό ή προσβλητικό χαρακτήρα είναι ένοχο αδικήματος και σε περίπτωση καταδίκης, υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα πέντε χρόνια ή/και σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δέκα χιλιάδες ευρώ.
Επιπρόσθετα, το 2015 τροποποιήθηκε Ο Ποινικός Κώδικας έτσι ώστε πρόσωπο το οποίο εκ προθέσεως, δημόσια και κατά τρόπο που έχει απειλητικό ή υβριστικό ή προσβλητικό χαρακτήρα προτρέπει σε ή υποκινεί, προφορικά ή διά του τύπου ή με γραπτά κείμενα ή εικονογραφήσεις ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο, βία ή μίσος που στρέφεται κατά ομάδας προσώπων ή μέλους ομάδας προσώπων που προσδιορίζονται με βάση το γενετήσιο προσανατολισμό τους ή της ταυτότητας φύλου τους, είναι ένοχο αδικήματος και, σε περίπτωση καταδίκης του, υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα τρία (3) χρόνια ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες ευρώ (€5.000) ή και στις δύο αυτές ποινές.

Περαιτέρω, ο Περί Πρόσθετου Πρωτοκόλλου στη Σύμβαση κατά του Εγκλήματος μέσω του Διαδικτύου, αναφορικά με την Ποινικοποίηση Πράξεων Ρατσιστικής και Ξενοφοβικής Φύσης που Διαπράττονται μέσω Συστημάτων Ηλεκτρονικών Υπολογιστών (Κυρωτικός) Νόμος του 2004 εντάσσει το προαναφερόμενο Πρόσθετο Πρωτόκολλου του Συμβουλίου της Ευρώπης στο εθνικό νομοθετικό πλαίσιο της Κύπρου, κι έτσι η διάδοση ρατσιστικού και ξενοφοβικού υλικού μέσω ηλεκτρονικών υπολογιστών είναι ποινικό αδίκημα. Πηγή: https://www.notohatespeech.com/el/ 

Νομικά κείμενα που εξηγούν τι είναι η ρητορική μίσους

Πως ορίζει ο νόμος την ισορροπία μεταξύ ελεθερίας της έκφρασης και του περιορισμού αυτής για την διασφάλιση των δικαιωμάτων των πολιτών μιας δημοκρατικής και πλουραλιστικής κοινωνίας; Στο παρακάτω pdf  υπάρχει μια ενδιαφέρουσα νομική ανάλυση:

Απόσπασμα:

Βίντεο για την ρητορική μίσους (του διαδικτύου) από το Δημοτικό Σχολείο Ν.Αλικαρνασσού:

Τι είναι το Ελληνικό Παρατηρητήριο συμφωνιών του Ελσίνκι

Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι, συντομογραφικά ΕΠΣΕ, αποτελεί ελληνική μη κυβερνητική οργάνωση (ΜΚΟ). Πρόκειται για το ελληνικό τμήμα τής Διεθνούς Ομοσπονδίας Ελσίνκι για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα[1] (International Helsinki Federation for Human Rights), η οποία έχει ως σκοπό την υποστήριξη και τη δημοσιοποίηση των αρχών της τελικής πράξης της Διάσκεψης για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, που υπογράφτηκε στο Ελσίνκι της Φινλανδίας τον Αύγουστο του 1975, γνωστές και ως «Συμφωνίες του Ελσίνκι»

Η οργάνωση ιδρύθηκε το 1993 και δηλωμένος σκοπός της είναι “να παρακολουθεί, να δημοσιοποιεί, να ασκεί πίεση και να παρεμβαίνει για θέματα ανθρώπινων δικαιωμάτων και διακρίσεων στην Ελλάδα, και, περιστασιακά, στα Βαλκάνια”. Επίσης, παρακολουθεί συντονισμένα τα ελληνικά και βαλκανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης όσον αφορά ρατσιστικά, μισαλλόδοξα ή εθνικιστικά στερεότυπα μίσους. Το έργο της περιλαμβάνει, σε συνεργασία με άλλες ΜΚΟ, τη δημοσίευση δελτίων τύπου, αναλυτικών ετήσιων εκθέσεων, εναλλακτικών εκθέσεων προς τις Επιτροπές Εμπειρογνώμων για τις Συμβάσεις του ΟΗΕ, όπως επίσης εξειδικευμένες εκθέσεις αναφορικά με εθνοτικές ή εθνικές, εθνογλωσσικές, θρησκευτικές και μεταναστευτικές κοινότητες που υφίστανται στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια.

Εκπαιδευτικά εργαλεία με δραστηριότητες

  • Εγχειρίδιο για την Εκπαίδευση ενάντια στην ρητορική του μίσους (hate speech) στο διαδίκτυο https://www.esos.gr/sites/default/files/articles-legacy/syndesmoi.pdf
  • Εγχειρίδιο εκπαιδευτικού – Κοινωνική μάθηση
    Το εγχειρίδιο περιλαμβάνει δραστηριότητες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν με νέους και καλύπτουν διάφορα θέματα που έχουν σχέση με τη ρητορική μίσους, όπως ην επικοινωνία, πολιτισμικές αλλαγές, δημοκρατία, παγκοσμιοποίηση και θρησκεία. [Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού – Παιδαγωγικό Ινστιστούτο Κύπρου]
    https://www.notohatespeech.com/
  • Ανακαλύπτοντας τον Ελέφαντα. Το εγχειρίδιο περιλαμβάνει δραστηριότητες για τη διαπολιτισμική μάθηση, την αποδοχή και τη διαχείριση της διαφορετικότητας. Απευθύνεται σε μαθητές του δημοτικού. [Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού – Παιδαγωγικό Ινστιστούτο Κύπρου]  https://www.notohatespeech.com/

The killing of Zak: the astonishing violence and impunity of Greek police

https://cdn.opendemocracy.net/files/od960_logo@2x.jpg

The killing of Zak: the astonishing violence and impunity of Greek police

Police were seen hitting him with a baton, kicking him, stepping on him, and finally handcuffing him – while he appeared motionless. He was pronounced dead on arrival.
lead

Riot Police guarding Greek parliament during demonstrations Athens Greece, 2011. Wikicommons/Ggia. Some rights reserved.

On September 21, Zak Kostopoulos, or Zackie Oh!, a queer performer and activist, was brutally killed in downtown Athens. As seen in video footage that has been made public, Zak was beaten savagely by two men, in broad daylight, in full view of onlookers.[1]

He appeared to be trapped inside a jewellery store, trying to break the glass window, in order to get out. The two men were seen to break the window front, and then kick him repeatedly onto the broken glass, as he was bleeding on the ground. He was then briefly attended to by a paramedic, who arrived at the scene, before getting up and trying to flee in panic, wielding a shard of glass from the broken window as if to keep people away, finally falling onto the tables of a coffee shop.

Police were then seen hitting him with a baton, kicking him, stepping on him, and finally handcuffing him – while he appeared motionless.[2] He was then transported by ambulance to a central Athens hospital, where he was pronounced dead on arrival. He was then transported by ambulance to a central Athens hospital, where he was pronounced dead on arrival.

Initially, most media outlets reported on the incident as a jewellery store robbery gone wrong. Though precisely what happened is still unclear, both video footage and eyewitness testimony that have since been made public have cast serious doubts on the robbery scenario. The investigation by state prosecutors is on-going, and the two men who beat Zak now face charges of “bodily harm leading to death”. The prosecutor for Arios Pagos, the Supreme Court of Greece, issued an order that the investigation should include the possibility of discriminatory motives, based on the law that prohibits racist crimes.

What is, however, more clear than the precise circumstances that led to Zak’s beating is that the conduct of police officers at the scene raises a lot of questions. To the general consternation caused by the footage showing police officers kicking and stepping on an already injured, motionless man on the ground, the most resounding answer to date has been the statement by the Chairman of the Athens Police Union, Dimosthenis Pakos, who said that “this is standard practice, whether you like it or not”.[3]

Incomplete reform

The questions raised by the apparent conduct of police officers in the case of Zak’s death are, unfortunately, far from unprecedented. Although in the decades since the restitution of democracy in 1974, the Greek Police has been reformed, we might be  justified in thinking that this process is incomplete – in the sense of a lingering lack of accountability, which has created an impenetrable culture of impunity, and even what could be called an autonomy from social control.

A vast amount of evidence that we have been gathering from several sources (including public records, media reports, personal interviews, requests for information from the police, and reports by respected NGOs) indicates that abuses of police powers in Greece occur much more frequently than is tolerable in a democratic country.

These abuses include, first and foremost, a number of unlawful killings of civilians, most of which have not been adequately addressed by either internal disciplinary proceedings or the judicial system. They also include unprovoked and excessive use of violence; ill-treatment and torture of detainees; inadequate or deficient actions at crime scenes, including the mishandling of evidence; and refusal to display police identification either when operating (for example, concealing or not wearing the identifying number on a riot-policeman’s uniform), or when so requested.

What makes the frequency and gravity of abuses even more concerning is that very few cases among the ones reported result in the police being held in some way accountable. This remains so even when the persons claiming that they have been abused have a relatively high public profile, such as journalists, or there is a great number of available witnesses (such as during a demonstration), or there is indisputable visual evidence of the incident (such as photographs or video footage).

Amnesty International has documented allegations of abuse of police powers, including ill-treatment, violence and torture, such as beatings, falanga (beating or whipping the soles of the feet), rape with a truncheon, and use of an electric shock device. This documentation is included in reports that were shared with the Greek authorities and governments.[4]

Amnesty International research

We spoke with Gavriil Sakellaridis, who heads the Greek Section of the international organisation, and asked for his view of the situation. “Amnesty International in Greece,” Sakellaridis told us, “has been systematically researching the issue of arbitrary and excessive use of force or ill-treatment by law enforcement officials. We have published three reports in the recent past, the last of which was in 2014, as well as numerous statements. Reported serious incidents, particularly against refugees and migrants, continued this year, including many allegations of ill-treatment of refugees and migrants by the coastguard in the port of Patras and the continuing practice of push-backs in Evros river. These reported incidents illustrate that the culture of impunity persists.”

“Another recent incident,” Sakellaridis went on “where audio visual material shows police misuse of force is the case of LGBTI activist Zak Kostopoulos, who died after being violently attacked by a crowd of people, after being perceived as a thief of a jewellery shop. Published testimonies of eye-witnesses in the Greek media support further the audio-visual material. Amnesty International’s research shows that systemic failings leading to impunity for law enforcement officials committing human rights violations persist. These include: the failure by the police or judicial authorities to conduct prompt, thorough, effective and impartial investigations and to bring perpetrators to justice; and the failure to guarantee the right to an effective remedy. The lack of accountability is one of the major factors that lead to the on-going human rights violations by law enforcement officials”.

Licence to kill?

The impression of less than satisfactory processes to ensure police accountability is justified if one considers even the most serious offences committed by officers. To cite only some of the most widely publicised unlawful killings by the Hellenic Police – and, therefore, ones where it would be reasonable to expect public pressure to result in justice being served:

–   in November 1980 twenty-one-year-old worker Stamatina Kanelopoulou and twenty-six-year-old law student Iakovos Koumis were beaten to death by riot police, during the march commemorating the 1973 Polytechnic uprising against the junta;

–  in November 1985, fifteen-year-old student Michalis Kaltezas was shot in the back and killed by a police officer, again after the Polytechnic commemoration march;

–  in January 1991, twenty-five-year-old Turkish refugee Suleiman Akar died from what the coroner determined were severe injuries resulting from beatings, after being detained by the police for eight days on suspicion of peddling drugs;

–  in October 1998, seventeen-year-old Serbian student Marko Bulatovic, while on a school trip to Greece, was shot at close range and killed by a police officer, after he was mistakenly identified as a pick-pocket;

–  in December 2003, twenty-two-year-old amateur footballer Iraklis Marangakis was shot in the head and killed by a police officer, after he failed to stop at a police check-point while driving;

–  in December 2008, fifteen-year-old student Alexandros Grigoropoulos was shot and killed by a police officer, while on an evening out with his friends.

The officers who beat Kanellopoulou and Koumis to death were never identified. Athanasios Melistas, the officer who killed Kaltezas, was tried and sentenced to two and a half years imprisonment; the sentence was suspended, then the conviction was overturned on appeal. The officers responsible for Akar’s death were cleared of wrongdoing in an internal hearing and were not prosecuted. Kyriakos Vandoulis, the officer who killed Bulatovic, was tried and sentenced to twenty-seven months imprisonment; the sentence was suspended. Yiorgos Dimitrakakis, the officer who killed Marangakis, was tried and sentenced to life imprisonment, but on appeal his sentence was commuted to five and a half years.

The only case to date in which an officer charged with the murder of a civilian was punished to the full extent of the law has been that of Epaminondas Korkoneas, murderer of Grigoropoulos, who was sentenced to life imprisonment. The case, however, is currently being heard by the Court of Appeals, and it would perhaps be important to remember that the murder of the fifteen-year-old student was followed by massive social unrest and riots, in which Athens burned for weeks.

No evidence discovered

If convictions are infrequent and sentences lenient where there are grave charges, such as murder, then for lesser – though still very serious – cases of alleged violence, the possibility of the police being held accountable is even more doubtful.

In June 2011, journalist Manolis Kypreos was reporting on a demonstration against austerity measures introduced by the government. According to his own account, when he observed riot police launching tear-gas and attacking with batons against peaceful protesters, he protested to the commander of a riot-police platoon. The officer dismissed him. Moments later, a flash-bang grenade landed at his feet. He suffered permanent loss of his hearing, and has since been suffering from vertigo and related disabilities affecting his sense of orientation and balance.

In April 2012, Marios Lolos, a photojournalist and chairman of the Greek Union of Photojournalists at the time, suffered a skull fracture from, according to his and several bystanders’ accounts, a police baton. He was hospitalised and underwent emergency surgery. Those present also alleged that the officer who struck Lolos had turned his baton upside down, so as to strike with the handle, thus inflicting more damage. This practice has also been reported in other cases of alleged police violence.

In November 2014, Dimitris Liakos, a photojournalist, was covering a demonstration at the Athens Polytechnic, which involved clashes between students and riot police. According to his account, while he was photographing police beating students who were already face-down on the ground and handcuffed, he was himself hit on the head with a baton.

These high-profile cases involving journalists were widely publicised. They were protested by press unions and human rights groups. Internal disciplinary inquests were called for. But as time passed and the news-cycle shifted, nothing was heard about them. We requested information from the Hellenic Police on the findings of the inquests, and in each of the three cases got an identical answer: “The case was archived, as no evidence was discovered to establish the commission of a disciplinary offence by a police officer.”

So, unfortunately, it is perhaps unsurprising that we got the exact same answer from the police regarding cases that involved not journalists covering protests, but demonstrators themselves, such as Yiannis Kafkas. In May 2011, a peaceful demonstration was broken up by riot police in what the demonstrators have described as an unprovoked attack with tear-gas and police batons. Kafkas, a post-graduate student, was beaten on his body and his head. He and eyewitnesses have reported that he was hit on the head with a portable fire-extinguisher. His head injury was so severe that he fell into a coma.

Having undergone emergency surgery, he spent ten days in intensive care and another ten in the neurosurgery clinic. A hospital doctor who operated on Kafkas described his situation when he was brought in as “close to death”. Again, “the case was archived” by the police. Again, “the case was archived” by the police.

Trial and error

Of course, cases of police violence do reach the courts. But even when judges in principle accept the fact that violence has been perpetrated, in the face of overwhelming evidence in the form of photographs or video footage recording the incidents, they seem reluctant to convict or to pass sentences that might serve as any kind of deterrent.

A most striking example is the case of photojournalist Tatiana Bolari, who was punched squarely in the face by an officer of the riot police, as she was covering a demonstration in October 2011. The police were pushing the photojournalists back with their shields. When Bolari complained that they could not do their job, she was punched. Her head violently swinging back from the force of the blow, with the policeman’s hand suspended in mid air, was captured on camera by other photographers.[5] Still, the policeman was given an eight-month suspended sentence, which was reduced to three on appeal. He was acquitted of the charge of breach of duty.

In May 2008, Nikos Sakellion, a twenty-four-year-old expatriate Greek from Russia, who was in Athens on holiday, died while four police officers were attempting to arrest him. The officers maintained that he suddenly collapsed and they called an ambulance. During the autopsy, at the morgue, a bag of heroin was found in the dead man’s throat.

Dissatisfied with the police’s account of the incident, Sakellion’s father plastered posters around the area where he died, requesting information from anyone that might have witnessed the incident. An eyewitness came forward, who claimed to have seen everything from his window. He recounted that the officers beat the man violently, after having handcuffed him, mainly on the back of his head. He even filmed part of the incident with his mobile phone.

Despite eyewitness testimony being heard in court, all officers involved were acquitted. The doctor who performed an emergency tracheostomy in the ambulance testified that there was no “bag of heroin” in the victim’s throat.

On December 6, 2009, during the march commemorating the first anniversary of the murder of Alexis Grigoropoulos, a policeman from DELTA Team, a motorised police unit that has since been disbanded, was captured on video driving into the crowd.[6] Sixty-one-year old Aggeliki Koutsoumbou, a mathematics teacher and political activist, was seriously injured. She had to be hospitalised for skull, ribs and collarbone fractures, and has experienced recurring hearing and balance problems from the beating that followed. According to those present, when they tried to help her, they were also attacked and beaten by police. A doctor suffered permanent damage to his arm from the beatings, while he was trying to give her first aid. In March 2012, the state prosecutor dismissed Koutsoumbou’s lawsuit against the police. The policeman in question was tried for involuntary bodily harm, the court essentially accepting the police’s account that this was a “traffic accident”. He was given a twelve-month suspended sentence.

In June 2011, the police attacked the huge anti-austerity demonstrations that were taking place in front of the Greek Parliament, launching thousands of tear-gas canisters onto the crowds, and even inside the Syntagma metro station, where demonstrators had been trying to find refuge, as well as on the improvised infirmary, where volunteer doctors were giving first aid to the injured. We, the authors of this article, were present during the attack, as we were tasked with covering the demonstration at the time, so apart from numerous eye-witness accounts that have since been published, we can also personally attest to the brutality with which police beat demonstrators, even chasing them into apartment buildings and the streets of nearby Plaka. We left when it became absolutely impossible to breathe, and to this day we consider ourselves very lucky to have escaped unharmed.

For the incidents of June 2011, there were several different lawsuits filed against the police by members of the public, and also one filed by Alexis Tsipras, who was not Prime Minister at the time, but still the leader of a small party. The lawsuits were considered together, in light of a great volume of evidence, including photographs, video footage, and testimony from those injured in the attack. Eighteen police officers were finally brought to trial last summer. They were all acquitted.

Leniency escalating abuse

It would not be unreasonable to suppose that a failure to impose penalties that serve as a deterrent, not only exacerbates the climate of apathy towards excessive and unprovoked police violence, but also may allow a specific officer to continue to abuse citizens, having got away with illegal violence before. And facts do prove that such a supposition is justified.

Police using tear gas on protesters against US-led airstrikes in Syria, April,2018. Eurokinissi/Press Association. All rights reserved.

In December 2001, during a routine vehicle check, police officers severely beat up at least two persons. According to the account of one of the victims, Panayiotis Galotskin, whose case was eventually vindicated by the European Court of Human Rights,[7] the police suddenly turned on an acquaintance of his, a passer-by, who had simply wanted to know what all the fuss was about, and began to punch him and kick him.[8] They then burst into a nearby cafeteria, where Galotskin had meanwhile been visiting the toilet, and beat him up with a pool cue. He was subsequently hospitalised.

Galotskin was charged with attacking the officers and freeing a prisoner (his acquaintance). He was acquitted in court, but despite that fact, the officers involved never faced any consequences for their actions: they were cleared in the internal inquest, and they were acquitted in the lawsuit Galotskin filed against them.

Five years later, on November 17, 2006, after another march in memory of the Polytechnic uprising had finished and everything was quiet, Cypriot college student Avgoustinos Dimitriou was walking in Thessaloniki. Dimitriou was totally unrelated to the earlier march and was just taking a stroll. He was suddenly attacked by police officers in plain clothes who began to savagely beat him with their fists. Not knowing that the men attacking him were police, he called to uniformed officers who were standing a little further away for help. Instead of helping him, they handcuffed him, and the beating continued. The violence was prolonged and extreme, and, as it later turned out, took place under the eyes of the Director of Police in Thessaloniki, who did not stop it. The violence was prolonged and extreme, and, as it later turned out, took place under the eyes of the Director of Police in Thessaloniki, who did not stop it.

Despite the incident being captured on video,[9] leaving no doubt about the circumstances of the attack, the police officially insisted that the student had injured himself by tripping and falling into a planter box.

Dimitriou was hospitalised for eleven days and has since stated that he has been facing serious psychological problems as a result of the attack. A civil court later found in favour of Dimitriou and awarded him a 300,000 euro compensation.

Eight officers were brought to trial. One of them had also been a participant in the beating of Galotskin, five years earlier, for which he had been cleared. Despite this indication of systematic abuse, the court was lenient for yet another time. Six officers were acquitted on appeal, and two were given prison sentences of two and a half years. The court suspended the sentences.

An antifascist motorcade, “State Security” and bodily harm

The Greek Police have often been accused of racially motivated ill-treatment. Such accusations have, on occasion, crossed the country’s borders.

In May 2012, Indian university professor Shailendra Kumar Rai, who had been invited to lecture at Athens University of Economics and Business, was arrested during a police crackdown on illegal street vendors, who are mostly immigrants.

In July 2012, an American tourist, Christian Ukwuorji was detained during a police anti-immigrant “sweep operation”, and claimed to have been beaten until he lost consciousness. After that incident, the State Department published a travel warning that Americans could face discrimination by the Greek Police.

In January 2013, Korean tourist Hyun Young Jung was also detained in a “sweep operation” and maintained he was beaten both during his arrest and at the police station. Commenting for a BBC report and apparently confident that he was not saying anything problematic, a police representative at the time stated that anyone who looks foreign can be stopped.[10] A police representative at the time stated that anyone who looks foreign can be stopped.

Unfortunately, such xenophobic or racist motivations are not accidental. On the contrary, they appear to be connected to sympathies for far-right ideologies that run much deeper in the Greek Police.

On September 30, 2012, an antifascist motorcade demonstration was organised to protest the repeated racist violence against immigrants, perpetrated by fascist gangs, members or affiliates of Golden Dawn, the notorious neo-Nazi party that had just gained entry to the Greek Parliament. The leadership as well as numerous members of Golden Dawn are currently on trial, charged with constituting a “criminal organization”. The latest such incident at the time was a violent attack on the premises of the Tanzanian Community in Athens, six days earlier. A press release by the Hellenic Union for Human Rights, and other anti-racism watchdogs, described the attackers as “a group of about eighty Golden Dawn members”.[11]

According to the protesters, motorised police were following them and harassing them all along. After an altercation between the protesters and a small group of passers-by that included Golden Dawn members, the police suddenly attacked the motorcade, using flash-bang grenades and tear gas. They arrested fifteen of the demonstrators, and beat them with batons while handcuffed. A protester stated that police officers were stepping on his chest, causing him serious difficulty to breathe. Another said he was hit with a taser in his spine.

The fifteen detainees, according to their allegations, were then transported to the Attica General Police Directorate and were told to stay in a corridor outside the offices of the Directorate informally known as “State Security”. Formally the Directorate for Regime Protection, “State Security” is responsible for various surveillance operations and usually collaborates closely with the Antiterrorist Division.

They were to remain there until they gave a statement to the police, without being allowed access to a lawyer. Officers of the police unit that made the arrests were also to give statements, and they were allowed to stay in the same space. According to accounts, the “State Security” officers, who were at that point responsible for handling the detainees, then withdrew to their offices, and only emerged occasionally to tell everyone to “keep it down”.

The protesters maintain that while at the Police Headquarters they were beaten again. They claim that members of the arresting police unit, as well as a few others from the Police Special Forces that wondered in, then proceeded to put cigarettes out on them, shine flashlights and laser pointers in their eyes, spit on them, slap them, strip search them in plain view, all the while humiliating them and threatening them that they were going to kill their families. They were all denied water, and the only way to drink some was when they were allowed, after much taunting, to use the toilet. They were also denied sleep all through the night. They did not see a lawyer until the following day, almost twenty hours after their arrest.

Pictures of the detainees after their release on bail confirmed the presence of serious injuries, including a mark from a taser. The accusations against the police were widely publicised when The Guardian published a report.[12] The Minister of Public Order at the time, Nikos Dendias, denied the allegations in a speech in Parliament, and threatened the Guardian with a lawsuit, which he never filed. Forensic reports subsequently confirmed the injuries.

After a lawsuit filed by the fifteen, the Internal Affairs Division investigated the allegations, and some of the officers were positively identified. The public prosecutor decided to charge the officers with a misdemeanour charge of bodily harm. Only one officer is charged with torture, again as a misdemeanour and not a felony. The officers of “State Security” that had the detainees in custody were not charged with a crime. The lawyers of the fifteen argue that the “State Security” officers were the designated custodians and should have been charged with failing to protect the detainees.

We again requested information from the police on the findings of the internal disciplinary inquest – this time regarding the torture allegations. They replied: “After the sworn administrative review was concluded, it was tried by the General Police Director of Attica, and was by his decision archived, as no responsibility by police officers was determined, without prejudice to the provisions of paragraph 1 of article 49 of Presidential Decree 120/2008, concerning the repetition of the disciplinary trial in the case that a verdict of conviction is issued in the penal trial”. To translate, the police say that they determined no officer was responsible, but they are aware that they are required by law to reopen disciplinary proceedings if the officers are found guilty in court.

“Six years on,” Marina Daliani, a lawyer representing some of the protesters, told us “they are still waiting for their lawsuit against their torturers to be tried by a court of first instance, while the police officers involved have already been cleared of any disciplinary responsibility for the incident. Meanwhile, the ECHR continues to censure Greece for its inefficient prevention of torture and the impunity of the perpetrators. Incidents of police violence and corruption are increasing, and nobody feels surprised any more when they are publicized”.

Both the trial of the police officers and the trial of the protesters are on-going, with the next court dates upcoming in November.

The group of people that was involved in the altercation with the antifascists that night was never arrested. Two persons from the group subsequently became witnesses against the protesters, claiming they were just ordinary citizens out on a stroll, when the “anarchists” attacked them. Their statements to the police were instrumental in the state prosecution against the fifteen protesters: the charges were upgraded to include attempted grievous bodily harm, a felony. Both “ordinary citizens” are today defendants in the on-going Golden Dawn “criminal organization” trial. Both were also convicted, in another case, for arson against a bar owned by immigrants in the Agios Panteleimonas area.

Some of the fifteen protesters have also claimed that during the time they spent under arrest at Police Headquarters, the officers who tortured them were bragging about being members of Golden Dawn, and photographed them with their mobile phones in order to put their pictures on the Internet – the implication being that their faces would then be known to Golden Dawn gangs.

A family affair

The issue of the ties between Greek Police and Golden Dawn has been hotly debated ever since the neo-Nazi party’s appeal started rising in 2010 – but has been investigated, albeit by very few people, for a lot longer.[13]

After a notorious Golden Dawn attack, in 1998, which left student Dimitris Kousouris – today a professor in Germany – in a coma due to grave head injuries, the main perpetrator, Antonis Androutsopoulos – who was later convicted of attempted murder – remained a fugitive for six years. Michalis Chrysochoidis, Minister of Public Order at the time, formed a special police task force in spring 1998 with the mission of capturing Androutsopoulos, who was then Golden Dawn’s deputy leader and went by the nickname “Periandros”. Nothing came of the special task force’s efforts, and the fugitive finally surrendered on his own.

In April 2004, Ta Nea newspaper published classified documents by the special police task force, where it was claimed that the investigation into Androutsopoulos’s whereabouts was “sabotaged from within”. The documents further revealed that some elements from within the police were supplying Golden Dawn with radios and batons during popular demonstrations, in order for them to strike against “leftists and anarchists”.[14]

Ties between the police and Golden Dawn were again up for public debate in 2008, when Golden Dawn members attacked an anti-racist demonstration, stabbing protesters, and then were seen to retreat behind the lines of riot police, who protected them.[15]

After video footage emerged that showed riot police providing shelter for far-right extremists, during a demonstration in 2011, by herding them into the grounds of the Greek Parliament,[16] even the vice-chairman of the Police Employees Union of Attica, Nikos Karadimas, had to admit that “it is true that in the Police Force there are many who sympathize with the far-right”. He went on to say: “In some units they may be up to 20%”.[17] Enquiring about the sheltering of far-right extremists on parliament grounds sometime later, we requested information from the police on the results of the internal disciplinary inquest. Unsurprisingly, we were told that, “the case was archived, as no evidence was discovered to establish the commission of a disciplinary offence by a police officer”.

Particularly during the years of the Greek crisis, as Golden Dawn was becoming a law unto itself in certain areas of Athens, the police’s willingness to investigate mounting racist attacks against immigrants was questioned on many occasions.[18] In a most characteristic incident, on the day after the Golden Dawn attack on the Tanzanian Community premises that we mentioned earlier, Yianna Kourtovic, a well-known lawyer, responded to an invitation by members of the community and went to the Aghios Pandeleimonas police station, where an investigation into the previous night’s attack had begun.

According to her account, members of Golden Dawn were also present. “Everyone, both the ones who were identified and the ones doing the identifying, were taken to the station,” Kourtovic stated at the time. “But when I arrived, I found the accusers on the bench where the accused normally sit, and the accused outside the station, laughing with the police officers. In the station, while I was not there, as soon as one immigrant had filed a lawsuit, they told him he was to be detained, and pressured him to withdraw the complaint and the identification”.[19] While all this was going on, members of Golden Dawn were freely roaming the offices of the police station. More of them gathered outside the station and started shouting and threatening. Platoons of riot police then arrived, but stood around chatting with the Golden Dawn members. As Ms Kourtovic tried to leave the police station, she was harassed in the presence of the police. While all this was going on, members of Golden Dawn were freely roaming the offices of the police station.

After the murder of Pavlos Fyssas by Golden Dawn member Dimitris Roupakias, in September 2013, an investigation was launched by the Internal Affairs Division into issues of “corruption”, covering the whole of the police force, and including racially motivated and discriminatory abuses of power. The investigation resulted, a month later, in fifteen arrests of officers, ten of which were determined to have had “direct or indirect” connections to Golden Dawn, and concluded that there are “no ‘nuclei’ or (non-transparent) ‘factions’ or extra-constitutional poles in the Hellenic Police, which as a whole is a pillar of the democratic order”.[20]

Protestors marking 4th anniversary of murder of Pavlos Fyssas by a supporter of Greek ultra-right Golden Dawn party clash with anti-riot police, September, 2017. Marios Lolos/Press Associaition. All rights reserved.

Lawyers representing the victims of Golden Dawn in the on-going “criminal organisation” trial had criticised the Internal Affairs investigation, calling it a “parody”. They pointed out that just by examining media reports, the officers that had “direct or indirect connections” to Golden Dawn (through, for example, being implicated in criminal investigations, or through the police’s own public announcements) were at least three times as many. In addition, they maintained, the investigation failed to examine the systemic ties between the police and Golden Dawn, as evidenced in the implication of officers in higher positions, such as commanders of police precincts.[21]

Thanassis Kampayiannis, one of the lawyers at the trial, who is representing Egyptian fishermen attacked by Golden Dawn, told us :

“the investigation of relations between Golden Dawn and Greek Police has turned into a cover-up. At a time when the immunity enjoyed by the members of this criminal organisation has been manifestly shown at the Golden Dawn trial, there are still no penal or disciplinary responsibilities for those who are to blame.

“ The findings of the Internal Affairs investigation during the ministry of Nikos Dendias was a parody. However, the approach taken by the new government, led by SYRIZA, was also an unpleasant surprise. Not only were ministers unwilling to touch the abscess of the ties between Golden Dawn and the police, but Minister Nikos Toskas reached the point of attacking his predecessor, Nikos Dendias, in a statement saying that there was a “hunt against the police” and a “huge mistake”. The continuity between the state, the fascist deep state and Golden Dawn is still, unfortunately, the rule.”

Photoshop skills

The question why Greek governments have not been doing more to address the problem of abuse of police powers and to increase police accountability is a pressing one. Ministers responsible for the police have through the years appeared more willing to absolve the police of any wrongdoing than to seriously investigate claims of brutality – as is evidenced by the following infamous incident:

On February 1, 2013, four people were arrested for a double armed robbery. During their attempt to escape, they took a hostage with them, but they released him unharmed when their getaway van was blocked.

On the next day, the police published their photographs on its website. The photographs were very obviously and crudely altered with some image editing software. After persistent questions by journalists and a veritable storm in social media, the police published the original photos, which showed the faces of those arrested full of blood, bruises and swelling.

Three of the four claimed, through their families and lawyers, that they had been tortured during their detention. Forensic reports confirmed the injuries, and the police conducted an internal investigation, which concluded that they had resulted from the struggle during the arrest. [22]

The four did not file lawsuits, citing ideological reasons – meaning their anarchist convictions. It was largely for those convictions that along with armed robbery and other charges, they were also charged with participating in a terrorist organisation.

When the Minister of Public Order at the time, Nikos Dendias, was asked during a TV interview why the pictures had been altered, he replied: “I asked about it, too, like you, like any reasonable person, why was this done? Why were the photographs published? So that there could be an identification, so that there could be information about hide-outs. Because if there was no photoshop, so that they could resemble the image that the average person has, then the job of publishing the photographs would not have been done.” [23]

The Minister’s reply could be interpreted as saying that the pictures were altered because the faces of those arrested were so disfigured from the beatings that they were not recognizable for identification purposes. Though he was not as adamant in his denials of wrongdoing by the police as he had been in the case of the antifascist motorcade the previous year, he did repeat the police’s contention that the injuries were sustained during the arrest. He also said that the four were heavily armed terrorists, and that if terrorism was not dealt with, then there was no hope for Greece’s economic recovery.

In the event, both the Minister’s premature verdict and the internal police inquiry were disproved during the trial. The four were not convicted of terrorism, with the public prosecutor himself saying that there was “no evidence” of participation in a terrorist group, and that “a crime with an ideological or political motive does not necessarily mean terrorist action”. [24] But he also asked the court to consider the conduct of the accused during their arrest as a mitigating factor, because “the hostage related the dialogue between the accused in the van, according to which they decided not to use their weapons in order not to endanger the life of the hostage, and despite having a tactical advantage, such as heavy weapons and a hostage, they did not use it. As to the charge of resisting arrest, it would be unreasonable to accept that the accused surrendered their option for armed attack while they had the advantage, but they decided to do so while they were being arrested.”

They were all acquitted of resisting arrest. Nevertheless, no inquiry was launched – neither was the disciplinary inquest reopened – into the causes of the injuries they suffered while in custody.

The responsible Ministry of Public Order and Citizen Protection has through the years demonstrated little interest in questioning the procedures through which the police seem to never find any evidence of wrongdoing among their peers. This remains true to a large extent today, even though SYRIZA had been very vocal about the issue while in opposition, with one notable exception: the creation of a new “mechanism” for investigating complaints, as part of the Ombudsman’s office, which is an independent authority for mitigation in differences between citizens and public administration.

The so-called “National Mechanism for the Investigation of Incidents of Abuse”, which was launched in 2016, allows the Ombudsman to intervene in internal disciplinary proceedings in various institutions, including the police. Effectively, the Ombudsman can halt the disciplinary proceedings until they conduct their own independent investigation into allegations of abuse. They have the power to request documents and hear testimony from involved persons, which they can use to produce an independent report. Upon submission of the Ombudsman’s report, the disciplinary inquest resumes and must take it into account without diverging from it, except by providing a “specifically justified reason”. The Ombudsman also has the power to request a reevaluation of findings in such proceedings, can make recommendations to ministers, and can forward its findings to state prosecutors when they determine that there is evidence of criminal activity. Finally, in cases where the European Court of Human Rights finds Greece in violation of its obligation to conduct effective investigations, the Ombudsman has the power to request that disciplinary inquests be reopened.

A portable transceiver

In the last fifteen years, the European Court of Human Rights has found against Greece in numerous cases concerning violations of article 2 (right to life) and 3 (prohibition of torture and degrading treatment) of the European Convention on Human Rights.

These are, obviously, only the cases where the people affected had both the determination and the resources to see a rather difficult process through, and also where the strict ECHR standards for admissibility could be met. Depending on whether one only includes torture as legally defined or also varying degrees of degrading treatment in the more general sense ­– including conditions of detention in police stations, refusal of access to medical attention, etc.—the number of these cases ranges between thirteen and over one hundred.

The most recent such case that was decided by the ECHR, in 2018, concerned two young men – one of them a minor at the time – who were arrested for traffic violations in 2002, in separate incidents. Once taken to a police station, they were beaten up. Then, a police officer produced a device for delivering electric shocks and tortured the detainees. During the administrative inquiry that followed, the officer’s superiors decided to archive the case with respect to the allegation of using an electric shock device, and found only that he carried and used during the performance of his duties a “portable transceiver” without the prior permission of the Ministry of Transport and Telecommunications. He was fined 100 euros. The officer was subsequently promoted, and left the service in 2010.

After a long series of delays and postponements, the officer was put on trial and convicted in 2011, receiving a sentence of six years imprisonment. On appeal, the sentence was reduced to five years and converted to a pecuniary penalty of five euros per day of sentence. Because the court took into consideration the officer’s financial difficulties, it decided that the amount could be paid in thirty-six instalments.

The ECHR found that the process followed by the Greek authorities failed to provide a deterrent for the officer or other agents of the state, so that they may not commit such acts in the future. It awarded 26.000 euros in moral damages to each of the two victims.[25]

The thirteen cases against Greece involving violations of articles 2 and 3, collectively known under the leading case title “Makaratzis v. Greece”,[26] were discussed in a meeting of the Committee of Ministers of the Council of Europe, in September 2018.[27] The Committee has placed these cases under “enhanced supervision”, particularly with regard to the possibility of reopening disciplinary inquests under the new Ombudsman “mechanism”. The Ombudsman has requested the re-evaluation of one case, so far.

It is, however, crucial to note that although this new “mechanism” is an undoubtedly positive development, it is at best a means of applying pressure to relevant authorities, and not a definitive measure – which is perhaps why Gavriil Sakellaridis told us that “Amnesty International is deeply concerned that although some steps have been taken to address impunity, such as the creation of a police complaints mechanism, more needs to be done”.

Impunity

To our question on how the Ombudsman’s findings would be binding or could be enforced on the police, the Press Office replied that they are “obliged to comply”. This does little to counteract the view that the Ombudsman’s powers amount, in the final analysis, to a capability of making recommendations, as it has no power to actually enforce its decisions. It is still down to relevant authorities – whether the police disciplinary mechanism or the state prosecutors and the courts – to heed the Ombudsman’s recommendations and mend their ways.

“Greece consciously avoids as far as it can punishing officers of its security forces who are implicated in torture and other forms of ill-treatment,” says Panayote Dimitras, head of Greek Helsinki Monitor, an NGO that has represented eight out of the thirteen cases in the ECHR “Makaratzis v. Greece” bundle. “Even when there are convictions by the ECHR,” he told us, “a proper execution of the decision does not take place. This would mean, at least, a review of the disciplinary and penal decisions that have led to impunity, even if such actions would not result in new sentences for the perpetrators, due to the statute of limitations. A review, nevertheless, that would quash decisions or parts of decisions that led to impunity, combined with an apology to the victims, would be a very significant step in rectifying injustice”.

It seems to us that the Ombudsman’s powers are not on their own sufficient for this task—nor for preventing or substantially limiting the continuation of police abuses in the future. The police, in a democracy, is subject to elected political authority, and it is ultimately that authority which is responsible for addressing the issue of police abuses and the apparent “culture of impunity”.

With that in mind, we requested an official statement from the current minister, Olga Gerovassili. Her response, which was emailed to us via the ministry Press office, included a pledge that the manner in which the police operated in the Zak Kostopoulos incident will be thoroughly investigated and the affair will be resolved, as well as a lengthy exposition on the culpability of “some” of the media for how the incident was reported, and other thoughts on the “fascisisation” of society.

When we replied that this statement did not address our question, which was about police impunity, we were told by the press office that the Minister’s schedule would not allow her to draft a new statement. We replied again that we were willing to wait, and indeed allowed ten days for the Minister to find the time to reply. To the last of several reminders that this is an issue of the utmost importance for the Ministry, the press office replied for a final time that the Minister would not have the time for further comment.

Justice for Zak?

“We will ask to speak with the Minister, Ms Gerovassili,” one of the lawyers for Zak’s family, Anny Paparroussou told us. Her intention is to communicate to the Minister not only her concern over the conduct of the police at the scene of Zak’s death, but also their less than satisfactory, in her view, performance in the on-going investigation.

Characteristically, once Zak had been taken away in the ambulance, the arresting officers left the scene, without securing it. It is only after about an hour and a half that an officer, according to his own testimony to the prosecutor, was ordered to go back and secure the scene. In the meantime, the jewellery store owner, who had beaten up Zak, was still not in custody and was seen on video cleaning up.

“The investigation is not going very well,” says Paparroussou. “The video material from cameras of adjacent shops, which could help to retrace everything that happened, has not been collected by the police. We are told this matter is now closed. There does not seem to have been any active search for witnesses by the police – it is only some friends of the victim who are looking for them and are trying to convince them to come forward. Around fifteen people have testified, but there were over a hundred present. The prosecutor did ask the police to identify the people that appear in videos with Zak before the incident, and particularly one person who was with him before and is also seen during the beating. The police replied one day later, just one day, that they were unable to identify them”.

A great many people, including from the queer community, have expressed outrage online about the way Zak died and are demanding “justice for Zak”. Protests have been held in Athens and Brussels. At the massive anti-racist march in Berlin, on October 13, there was a block dedicated to Zak. Amnesty International, the Hellenic Union for Human Rights, and various NGOs have issued statements condemning the conduct of the police and calling for an investigation.

An internal disciplinary inquest is now under way. Several NGOs have petitioned the Ombudsman’s new “mechanism” to intervene – and they have pledged to do so. “They have no intelligible place in the philosophy of democracy.”

Still, given the Greek police’s track record, of which we here have documented merely a few most memorable instances, it would not be unreasonable to suspect that the officers of the law and the rule of law will continue on their separate ways.

“Part of the reason,” Mark Greif writes, “police seem at present unreformable is that they have no intelligible place in the philosophy of democracy”.[28]

In Greece at least, this certainly has a ring of truth.

Protesters opposing planned changes to Greek strike laws and rampant real estate auctions clash with police outside parliament, Athens, January 12, 2018. Angelos Tzortzinis/Press Association. All rights reserved.


[1] Video footage is available from SKAI TV here, in a news report billed as “attempted robbery”.

[2] Video footage available via Efimerida ton Syntakton, here .

[3] Statement made during live interview here on Antenna TV. Video available online (in Greek).

[4] See Amnesty International, “Police Violence in Greece. Not just ‘Isolated Incidents’,” report, 2012, available online (in English) here; “A Law Unto Themselves. A Culture of Abuse and Impunity in the Greek Police,” report, 2014, available online (in English) here.

[5] A photo by Reuters/Yannis Behrakis is available to view here.

[6] A clip from the video footage is available to view here.

[7] See “Case of Galotskin v. Greece” (Application no. 2945/07), 14.04.2010, available online (in English) here.

[8] The victim of this abuse was also vindicated by the ECHR. See “Case of Zelilof v. Greece” (Application no. 17060/03), 24.08.2007, available online (in English) here .

[9] A part of the video footage is available here and here.

[10] See Chloe Chadjimatheou, “The tourists held by Greek police as illegal migrants,” BBC News, January 10, 2013, available online here.

[11] See Hellenic Union for Human Rights, “Violent attack by Golden Dawn,” Press release, September 26, 2012, available online (in Greek) here.

[12] See Maria Margaronis, “Greek anti-fascist protesters ‘tortured by police’ after Golden Dawn clash,” The Guardian, October 9, 2012, available online here.

[13] For an introduction to the issue, see the article by the investigative team “Ios”, which over the years has revealed a lot of what we know about Golden Dawn: “The Blackshirts of the Hellenic Police” [Oi melanohitones tis ELAS], Eleftherotypia, February 10, 2008. Available online (in Greek).

[14] See Areti Athanassiou, “Police were covering for ‘Periandros’,” Ta Nea, April 17, 2004, available online (in Greek) here.

[15] “The Blackshirts of the Hellenic Police”, ibid.

[16] Part of the footage is available to view here.

[17] See Stelios Vradelis, “The intimate relations between Hellenic Police and Golden Dawn have surfaced” [Stin epifaneia oi sheseis storgis EL.AS.-Hrysis Avgis], Ta Nea, July 1, 2011, available online (in Greek) here.

[18] See Amnesty International, Public Statement, October 29, 2012, available online (in Greek) here.

[19] See “Golden Dawn Attack on Immigrants and lawyer Ioanna Kourtovic” [Epithesi Hrysavgiton se metanastes kai sti dikigoro Ioanna Kourtovic], tvxs.gr, September 27, 2012, http://bit.ly/1NLWi44

[20] The findings of the investigation are no longer available on the Hellenic Police website, but they are available (in Greek) here.

[21] The statement is available (in Greek) here.

[22] Statements by the Commander of the Internal Affairs Service of the Hellenic Police, February 8, 2013, available online (in Greek) here.

[23] Ministry of Public Order and Protection of the Citizen, Press Release, Statements by the Minister on ΜEGA Channel to journalists Dimitris Kampourakis and Yiorgos Oikonomeas, February 4, 2013, available online (in Greek) here.

[24] See Mariniki Alevizopoulou, “Do you remember the guys from Velvendo?” [Thimaste ta paidia sto Velvento?], Unfollow, September 5, 2014.

[25] See “Affaire Sidiropoulos et Papakostas c. Gréce” (Requête no 33349/10), 25.04.2018, available online (in French) here .

[26] The relevant ECHR documentation is available online (in English) here: the original decision is available (in English) here.

[27] The relevant documentation is available online (in English) here.

[28] Mark Greif, “Seeing Through Police,” Verso blog, October 6, 2017, available online here.

16/09/2018: Μηνυτήρια αναφορά για δύο ρατσιστικές επιθέσεις εις βάρος αυτοκινήτων με πινακίδες Τουρκίας και ΠΓΔΜ και των επιβατών τους, στη Θεσσαλονίκη

ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΜΗΜΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗΣ ΒΙΑΣ


16 Σεπτεμβρίου 2018


Κυρίες/Κύριοι

 
 
Σας υποβάλλουμε συνημμένη άλλη μια μηνυτήρια αναφορά, στα πλαίσια του προγράμματος του Παρατηρητηρίου Ρατσιστικών Εγκλημάτων, με αντικείμενο δύο ξεχωριστές βίαιες ρατσιστικές επιθέσεις στη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων για το όνομα της Μακεδονίας στις 8 Σεπτεμβρίου 2018, εις βάρος αυτοκινήτων και με τρομοκράτηση των επιβατών τους. Το ένα εκ των οχημάτων έφερε τουρκικές πινακίδες και το άλλο πινακίδες της Π.Γ.Δ.Μ. Ακολουθεί σχετικό άρθρο και καταγγελία στο Facebook, και τα δύο με σχετικά βίντεο. Στην πρώτη περίπτωση φαίνονται τα θύματα να συνομιλούν με αστυνομικό και το αμάξι τους όπου υπάρχει το σήμα του στόχου (το οποίο χρησιμοποιείται από νεο-ναζί και συμβολίζει τη “λευκή δύναμη”) και στη δεύτερη περίπτωση φαίνονται οι θύτες (ή κάποιοι από αυτούς):
 
 
 

The Caller
Πανικός στη Θεσσαλονίκη: Έσπασαν αυτοκίνητο με τουρκικές πινακίδες – Σε κατάσταση σοκ οι επιβάτες
09 Σεπτεμβρίου 2018
Επίθεση σε αυτοκίνητο με τουρκικές πινακίδες σημειώθηκε αργά το βράδυ του Σαββάτου στη Θεσσαλονίκη.
Λίγο πριν τις έντεκα το βράδυ, ομάδα ατόμων με ελληνικές σημαίες όρμηξαν πάνω σε αυτοκίνητο με τουρκικές πινακίδες επί της Τσιμισκή με Γούναρη.
Στη συνέχεια απείλησαν τις γυναίκες που βρίσκονταν εντός του αυτοκινήτου, το έσπασαν και έγραψαν πάνω στο καπό. Οι γυναίκες βρίσκονται σε κατάσταση σοκ.
1234https://youtu.be/_5YoLluNw3g/

Παρακαλούμε για τις ενέργειές σας καθώς και να μας ενημερώσετε για τον αριθμό πρωτοκόλλου που θα δώσετε στη μήνυση αυτή.

Με τιμή,
Παναγιώτης Δημητράς – Panayote Dimitras

Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι – Greek Helsinki Monitor
address: PO Box 60820 – GR 15304 Glyka Nera Greece

 

13/09/2018: Καταθέσεις σε 8 δικογραφίες για ρατσιστικά εγκλήματα

Σήμερα ο εκπρόσωπος του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) Παναγιώτης Δημητράς έδωσε στο Τμήμα Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας της ΓΑΔΑ ένορκες καταθέσεις για οκτώ (8) δικογραφίες για ρατσιστικά εγκλήματα που έχουν σχηματισθεί μετά από μηνυτήριες αναφορές του ΕΠΣΕ.

Πέντε καταθέσεις αφορούν πέντε από τα έξι ρατσιστικά εγκλήματα στη Λέσβο το 2017 και 2018 που αναφέρονται στην από 1 Ιουλίου 2018 Μηνυτήρια αναφορά για έξι ρατσιστικά εγκλήματα στη Λέσβο το 2018. Ειδικότερα αφορούν τι ακόλουθες για τις οποίες είχε ήδη καταθέσει ο Παναγιώτης Δημητράς στις 2 Ιουλίου 2018. Όμως, ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών Μυτιλήνης ζήτησε -καταχρηστικά- να προσδιορισθούν ξανά οι καταγγελίες και οι καταγγελλόμενοι, παρ’ όλο που αναφέρονταν ήδη στις αρχικές μηνύσεις:

  1. 09/01/2017: Κατά συρροή ρατσιστική άρνηση ξενοδόχων της Λέσβου ατομικά και συλλογικά μέσω της Ένωσης Ξενοδόχων Λέσβου να δεχθούν πρόσφυγες.
  2. 20/02/2018: Πρόδηλα και σκόπιμα προβληθείσα ψευδής ρατσιστική «είδηση» για δήθεν σφαγή προβάτων στη Λέσβο από πρόσφυγες, με προφανή σκοπό να προκληθεί ρατσιστικό μίσος κατά των προσφύγων με την παρουσίασή τους συλλήβδην ως κακοποιών ή/και εγκληματικών ατόμων.
  3. 18/03/2018:Ρατσιστική κατηγορία κατά μεταναστών στη Λέσβο για δήθεν «κλοπή κρέατος» και αναπαραγωγή της «είδησης» από πολλά ΜΜΕ, πάλι με προφανή σκοπό να προκληθεί ρατσιστικό μίσος κατά των προσφύγων με την παρουσίασή τους συλλήβδην ως κακοποιών ή/και εγκληματικών ατόμων. Όλα τα αναφερόμενα ΜΜΕ πρέπει να διωχθούν.
  4. 02/06/2018: Απόπειρα παράνομης βίαιης επαναπροώθησης 35 αιτούντων άσυλο (οι 20 ανήλικοι) από την Frontex, στην Ευθαλού Λέσβου ενώ είχαν εισέλθει στα ελληνικά χωρικά ύδατα και με τρόπο που παρά λίγο να προκαλέσει απώλεια ζωών. Παρατίθενται λινκς από 4 βίντεο που τεκμηριώνουν την καταγγελία.
  5. 14/06/2018: Ρατσιστική και παράνομη απαίτηση επίδειξης διαβατηρίου σε «πολίτες χωρών εκτός Schengen», στη δημοτική πλαζ Μυτιλήνης στα Τσαμάκια.

Η έκτη κατάθεση αφορά την ακόλουθη μήνυση, στην οποία προστέθηκαν σήμερα τα αναφερόμενα στην ιστοσελίδα με τη μήνυση επιστολή της Γενικής Γραμματέα Ανθρώπινων Δικαιωμάτων Μαρίας Γιαννακάκη προς την Εισαγγελία Πρωτοδικών Μυτιλήνης και ανάληψη ευθύνης για την καταστροφή του μνημείου από την ακροδεξιά οργάνωση “Κρυπτεία“:

6. 04/09/2018: Μήνυση για καταστροφή μνημείου για τους πρόσφυγες στη Λέσβο

Η έβδομη κατάθεση αφορά τη μήνυση ισλαμοφοβική και βλάσφημη ανάρτηση του Θάνου Τζήμερου, στην οποία προστέθηκε σήμερα το αναφερόμενο στην ιστοσελίδα με τη μήνυση κείμενο του Προέδρου του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών Αλέξανδρου Σκούρα που χαρακτηρίζει “ισλαμοφοβικό, φασιστικό και αντιφιλελεύθερο” το κείμενο του Θάνου Τζήμερου, χωρίς να τον κατονομάζει. Προτάθηκαν επίσης ως μάρτυρες οι εκπρόσωποι της μειονότητας βουλευτές Μουσταφά Μουσταφά, Χουσεϊν Ζεϊμπέκ, Αϊχάν Καραγιουσούφ, Ιλχάν Αχμέτ και οι Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος του Κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας Μουσταφά Αλή Τσαβούς και Οζάν Αχμέτογλου (ο τελευταίος είναι και Πρόεδρος της Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης).

7. 05/09/2018: Μήνυση για ισλαμοφοβική και βλάσφημη ανάρτηση του Θάνου Τζήμερου

Η όγδοη κατάθεση αφορά την ακόλουθη μήνυση κατά του Πάνου Καμμένου:

8. 12/09/2018: Μήνυση για δημόσια υποκίνηση μίσους και διατάραξη διεθνών σχέσεων από τον Πάνο Καμμένο


Επικαιροποίηση 16/09/2018:

Μαρία Γιαννακάκη για τα συνεχή κρούσματα ρατσιστικής βίας στη Λέσβο


08/09/2018: Καταγγελία για (έμμεσα) ρατσιστικό λόγο από αστυνομικούς κατά διαδηλωτών και επέμβαση εισαγγελέα

Καταγγελία για (έμμεσα) ρατσιστικό λόγο από αστυνομικούς κατά διαδηλωτών τους οποίους φώναζαν μειωτικά “Βούλγαρους” και του ίδιου από δημοσιογράφο, κατά τη διάρκεια διαδήλωσης για το όνομα της Μακεδονίας στις 8 Σεπτεμβρίου 2018 και επέμβαση εισαγγελέα δύο μέρες μετά, την οποία ακολούθησε η “σύλληψη με την αυτόφωρη διαδικασία τριών μελών διμοιρίας της Υποδιεύθυνσης Αποκατάστασης Τάξης, όπως και του διοικητή τους”:

Protagon

https://www.protagon.gr/wp-content/uploads/2018/09/318833-e1536585640981.jpgΣτιγμιότυπο από επίθεση διαδηλωτών σε φωτοειδησεογράφο του ξένου Τύπου. Θύματα επίθεσης έπεσαν και άλλοι εκπρόσωποι του Τύπου σύμφωνα με την Ενωση Φωτορεπόρτερ |INTIMEnews

Εισαγγελέας Θεσσαλονίκης: Συλλάβετε τα ΜΑΤ

Σύμφωνα με καταγγελία δημοσιογράφου, φώναζαν «Βούλγαροι – Βούλγαροι» στους διαδηλωτές και βιαιοπράγησαν εναντίον του. Απειλές από ένοπλο (!) διαδηλωτή κατήγγειλε από την πλευρά της η Ενωση Φωτορεπόρτερ Ελλάδος

Protagon Team 10 Σεπτεμβριου 2018

Τη σύλληψη με την αυτόφωρη διαδικασία τριών μελών διμοιρίας της Υποδιεύθυνσης Αποκατάστασης Τάξης, όπως και του διοικητή τους, ζήτησε η εισαγγελέας Ποινικής Δίωξης Θεσσαλονίκης, Εμμανουέλα Κετσιατζή, κατόπιν καταγγελίας δημοσιογράφου για επίθεση που δέχθηκε από τα ΜΑΤ στα επεισόδια του συλλαλητηρίου του Σαββάτου.
Στη μήνυσή του ο εν λόγω δημοσιογράφος κατήγγειλε επίσης ότι οι συγκεκριμένοι αστυνομικοί αποκαλούσαν υποτιμητικά «Βούλγαρους» τους διαδηλωτές. Προσκόμισε μάλιστα και οπτικοακουστικό υλικό που, σύμφωνα με τον ίδιο, αποδεικνύει τις καταγγελίες του.
Αναλυτικά η καταγγελία του δημοσιογράφου:
«Πριν από λίγη ώρα και ενώ κάλυπτα το ρεπορτάζ των επεισοδίων έξω από τη ΔΕΘ δέχτηκα επίθεση από αστυνομικούς των ΜΑΤ. Εξηγώ τον λόγο της επίθεσης: Νωρίτερα ένας από τους αστυνομικούς της συγκεκριμένης διμοιρίας απαντούσε στις ύβρεις διαδηλωτών λέγοντας: Καλά σας @@@@ ο Τσίπρας @@@βούλγαροι.
Διαπίστωσα ότι η συγκεκριμένη διμοιρία ανήκει στη δύναμη των Αθηνών. Πλησίασα τον συγκεκριμένο αστυνομικό και του είπα ότι θα ήταν καλό να μην απαντά στις προκλήσεις των διαδηλωτών με ρατσιστικές ατάκες.
Όπως φάνηκε δεν του άρεσε η παρατήρησή μου. Μόλις με βρήκε μόνο μου, στο σκοτάδι, κάτω από το Λευκό Πύργο μου επιτέθηκε από κοινού με έναν ακόμη συνάδελφο του. Με έπιασαν από το λαιμό και προσπαθούσαν να μου κόψουν την αναπνοή.
Αντέδρασα ζητώντας τα στοιχεία των αστυνομικών που βιαιοπράγησαν εναντίον μου. Δέχτηκα νέα επίθεση από την πλειοψηφία των μελών της διμοιρίας. Ζήτησα από τον επικεφαλής των ΜΑΤ να πράξει τα νόμιμα. Με εκφράσεις πεζοδρομίου απείλησε τόσο εμένα όσο και τους πολίτες που έσπευσαν να καταγράψουν με τα κινητά τους την επίθεση σε βάρος μου.
Δεν με τρομάζουν οι τραμπούκοι. Με τρομάζει ο φασισμός της Κυβέρνησης και των οργάνων της. Η κοινωνία πρέπει να αντιδράσει. Η χώρα που γέννησε τη δημοκρατία ξέρει να διώχνει τις χούντες. Θα το κάνει σύντομα. Όσο για τα «παλικάρια» που μου επιτέθηκαν στο σκοτάδι έχω να πω ότι υπάρχουν αστυνομικοί που τιμούν το εθνόσημο και αστυνομικοί που ντροπιάζουν την Αστυνομία».
Με τη σειρά της, η εισαγγελέας Πλημμελειοδικών, αφού μελέτησε όλα τα στοιχεία, ζήτησε τη σύλληψη των μηνυόμενων προσώπων, για τις πράξεις της παράβασης καθήκοντος και -κατά περίπτωση- της εξύβρισης με ρατσιστικά χαρακτηριστικά και της επικίνδυνης σωματικής βλάβης.
Όπως έγινε γνωστό, ήδη έχουν αποσταλεί οι κλήσεις για τη σύλληψή τους. Όπως προκύπτει από το κείμενο της μήνυσης, οι παραπάνω αστυνομικοί έφτασαν στη Θεσσαλονίκη από την Αθήνα, όπου υπηρετούν, για τις ανάγκες των αστυνομικών μέτρων με αφορμή τα εγκαίνια της 83ης ΔΕΘ. Σύμφωνα με εισαγγελικές πηγές, ο επικεφαλής της διμοιρίας έχει τον βαθμό του αστυνομικού διευθυντή. Κατά τις ίδιες πηγές όλοι οι εμπλεκόμενοι έχουν επιστρέψει στην Αθήνα και, σύμφωνα με την εισαγγελική παραγγελία, αναζητούνται στα όρια του αυτοφώρου.

Απειλή από ένοπλο διαδηλωτή καταγγέλλει η Eνωση Φωτορεπόρτερ

Απειλές κατά εκροσώπων του Τύπου καταγγέλλει και η Ενωση Φωτορεπόρτερ Ελλάδος, αυτή τη φορά όμως από διαδηλωτές που μετείχαν στο επεισοδιακό συλλαλητήριο του Σαββάτου.
Σύμφωνα μάλιστα με την καταγγελία, ένας εξ αυτών οπλοφορούσε και επιδείκνυε με προκλητικό τρόπο το περίστροφο που είχε πάνω του.
Συγκεκριμένα όπως καταγγέλλει η ΕΦΕ, «την ώρα που ήταν σε εξέλιξη τα επεισόδια με ρίψεις αντικειμένων και χημικών από την πλευρά των αστυνομικών, διαδηλωτής πλησίασε γυναίκα εικονολήπτη που κάλυπτε την διαδήλωση για λογαριασμό τηλεοπτικού σταθμού και προσπάθησε να της αποσπάσει με βία την κάμερα. Με την επέμβαση συναδέλφων φωτορεπόρτερ απετράπη η κλοπή και ακολούθησε λογομαχία. »
Εκείνη την στιγμή άλλος διαδηλωτής που βρισκόταν κοντά απείλησε τους φωτορεπόρτερ λέγοντας: ‘ξέρεις τι κρατάω εδώ;’, δείχνοντας παράλληλα ότι στο τσαντάκι του είχε περίστροφο, το οποίο και εμφάνισε προκλητικά».
«Το γεγονός ότι δεν έστρεψε το όπλο πάνω στους συναδέλφους, αφενός συνέβη επειδή σε κοντινό σημείο υπήρχε συγκεντρωμένη αστυνομική δύναμη, αφετέρου αυτό δεν υποβαθμίζει την σοβαρότητα του γεγονότος, το οποίο συνιστά άμεση απειλή εναντίον εργαζομένων του Τύπου», υπογραμμίζεται στη σχετική ανακοίνωση.
Σημειώνεται τέλος, ότι «η Αστυνομία δεν κατάφερε να συλλάβει τον δράστη παρότι παρά την πολυάριθμη παρουσία της στο σημείο και παρότι ενημερώθηκε άμεσα από τους συναδέλφους φωτορεπόρτερ».
«Το ΔΣ της ΕΦΕ καταδικάζει με τον πιο έντονο τρόπο το άνω περιστατικό και καταγγέλλει τις πρακτικές τρομοκράτησης του τύπου που θέτουν σε κίνδυνο τόσο την ασφάλεια των εργαζομένων όσο και την ίδια την Δημοκρατία» καταλήγει η ανακοίνωση για το πρωτοφανές περιστατικό.
Με αφορμή την καταγγελία της Ενωσης Φωτορεπόρτερ, ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε την άμεση διερεύνηση της από τις εισαγγελικές αρχές.
«Οι αρμόδιες αρχές οφείλουν άμεσα να διερευνήσουν τη σοβαρότατη καταγγελία της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας σχετικά με την ένοπλη απειλή διαδηλωτή εναντίον λειτουργών της ενημέρωσης, στο συλλαλητήριο του Σαββάτου κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών, και να προβούν στις δέουσες ενέργειες. Το ακροδεξιό μίσος και η φασιστική βία πρέπει να έχουν τη δέουσα απάντηση από τη δημοκρατική Πολιτεία», τονίζεται στη σχετική ανακοίνωση της Κουμουνδούρου. Πηγή: Protagon.gr